تلویزیون بالاخره چه کار کند؟!

به تازگی در برخی تریبون ها، از پخش مجموعه های تلویزیونی پس از افطار انتقاد و اعلام شده که این برنامه ها مانع از این شده است که مردم به انجام مراسم های دینی و عبادی خود برسند؛ بنابراین، خواستار این شده اند که پخش برنامه های تلویزیونی که مانع عبادت مردم است، متوقف یا محدود شود.

به گزارش «تابناک»، این اظهارات در حالی بیان می شود که تلویزیون سراسری ایران، به منظور مقابله با شبکه های متعدد خارجی که از بیرون از مرزها برای مخاطب ایرانی، برنامه های سرگرمی با اهداف خاص، تولید و پخش می کنند، تولیدات تلویزیونی خود را به حجم انبوه رسانده است تا بتواند مجموعه هایی درخور و شایسته فرهنگی ایرانی برای مخاطبان خود ارایه و درصد رجوع به شبکه های ماهواره ای را کاهش دهد.

بنا بر این گزارش، هرچند بدون شک، همه این تلاش رسانه ملی، خالی از اشکال نیست و منتقدان، بارها و بارها و از زوایای گوناگون به آن پرداخته اند، در نگاهی حداقلی، این رسالت و کار ویژه تلویزیون سراسری است که به دنبال مخاطبان خود بدود تا آنان را از دست ندهد، اما به راستی، می توان گفت که تلویزیون باعث شده که مساجد خالی شوند؟ آیا می توان مدعی شد که برنامه های تلویزیون، مانع از انجام اعمال عبادی افراد شده است؟

تقریبا به صورت قطعی می توان گفت افرادی که خود را ملزم به انجام اعمال عبادی می دانند، نه تنها تلویزیون که کار ضروری شخصی نیز آنان را از انجام این اعمال بازنمی دارد و کسانی هم که خود را ملزم به انجام اعمال عبادی نمی دانند، در صورت این که در منزل تلویزیون و یا هر وسیله ارتباطی دیگری را نیز نداشته باشند، به سمت انجام عمل عبادی نخواهند رفت؛ بنابراین، اتفاقا به نظر می رسد که تلویزیون راه درستی را در پیش گرفته و می کوشد در این بازار رقابتی برای سرگرمی مخاطبان خود، از پیش باخته نباشد.

در واقع باید توجه داشت از آنجا که اقشار گوناگون مردم با عقاید و سلایق گوناگون در اجتماع هستند، طبعا نیاز است تا در همه سطوح برای آنها خوراک معنوی و رسانه ای فراهم کرد، چنانکه مثلا در رادیو، الزاما همه از رادیو معارف یا قرآن استفاده نمی کنند، پس اگر خوراک دیگری برای آنها آماده نباشد، قطعا به رسانه های دیگری روی خواهند آورد؛ بنابراین، باید توجه داشت که پخش 24 ساعته سریال از شبکه های گوناگون، به معنای این نیست که مردم از انجام امور عبادی جمعی جدا شوند، بلکه برای استفاده لایه ای از جامعه است که به هر دلیل، رغبتی برای حضور در مسجد ندارند، ـ لکن رسانه باید بتواند او را با حداقل هایی پای شبکه خودی بنشاند، نه آنکه او را به سمت شبکه های غیرخودی پرتاب کند ـ نه متدینینی که بود و نبود سریال برایشان اهمیت آنچنانی ندارد.

اما واقعا چگونه است که در برخی نقاط با افت شرکت کننده در مراسم های عبادی جمعی روبه رو هستیم؟ آیا همه این افراد که به مسجد نمی روند، به دیدن تلویزیون مشغول شده اند؟

به نظر می رسد، با فرافکنی و انداختن مسئولیت های سابق و لاحق برخی از نهادهای موجود و همچنین سلب مسئولیت کردن از خود و نهادهایی که به صورت بسیار مستقیم تر با این امر مرتبط هستند، هیچ مشکلی حل نخواهد شد و تنها باعث خواهد شد که رسانه ملی همین حد از انگیزه مقابله با شبکه های متعدد خارجی را نیز از دست بدهد و روزی فرا رسد که همگان بهت زده تر از اکنون از فضای پدید آمده، اظهار تأسف کنند.

در پایان باید افزود: ماه مبارک رمضان، فرصت خوبی است تا برخی از نهادهای مسئول که مستقیم در امر دعوت به دین خدا و انجام اعمال عبادی مشغول به فعالیت هستند، از خود بپرسند، آیا اندازه ای که عمر و زندگی خود را برای سیاست گذاشته اند، توانسته اند همین مدت را در خدمت به خلق خدا و راهنمایی برای تأمین نیازهای روحی و معنوی آنان، بگذرانند؟