رسانه ملي و تکمصراع مضرتر از طاعون
اگر از شما سؤال شود که آيا ايران روزي گلستان خواهد شد يا خير، چه خواهيد گفت؟ من در پاسخ چنين پرسشي با قاطعيت خواهم گفت که با رعايت يک شرط تحقق اين امر ممکن است و بدون رعايت آن شرط، اين امر قطعا ناممکن است...
من سالهاي سال است که بياغراق هفتهاي نبوده که به اين پرسش فکر نکنم که با ظرفيت عظيم ديني، ملي، کشوري و نيروي انساني چرا بايد اينقدر در مسائل پيش پا افتاده تا مسائل بزرگ مشکل داشته باشيم؟ به راستي ريشه اصلي مشکلات کشور ما چيست؟
البته هر کس ممکن است عاملي از عوامل را ريشه اصلي مشکلات برشمارد: تبعيض، وضعيت اقتصادي، عدم فرهنگسازي، رانتخواري، قانون گريزي، ناتواني در پارهاي مديريتها، جناحبازي، نبودن نظم و انضباط اجتماعي، برخي خلقيات ما ايرانيان، پارتي بازي، عدم نظارت دقيق بر دستگاهها، عدم خودباوري، توطئههاي دشمنان خارجي، غربزدگي، تحجر، کارشناسانه نبودن روند تصميمگيريها، مالاندوزي برخي مرتبطان با قدرت، توجه کافي نکردن به پژوهش و امثال آن. به عقيده من هم بسياري از اين عوامل ميتوانند در نابسامانيها سهيم باشند و هستند اما هيچکدام ريشه «اصلي» مشکلات کشور را سراغ نميدهند.
شايد من با راهنمايي خوانندگان به خطاي خود واقف شوم، اما در اين لحظه و پس از بالغ بر بيست سال تأمل، مطالعه و تجربيات گوناگون، خاضعانه و دردمندانه اعلام ميکنم که پس از ايمان به اسلام به هيچ چيز مانند اين امر اعتقاد ندارم که ريشه «اصلي» معضلات کشور ما يک چيز است و بس: «سياستهاي اطلاعرساني»، و به تعبير دقيقتر فاصله داشتن نظام اطلاع رساني کشور از اصول اسلامي با تمسک به دلايل ناموجه...
• «رسانه ملي» اطلاع رساني در مورد تخلف برخي مسئولان را «تضعيف نظام» ميپندارد. نه تنها نسبت به تخلف متخلف ساکت است، بلکه به خدمت خيل مسئولان و کارگزاران مخلص و درستکار هم توجه کافي نشان نميدهد.
• وظيفه اصلي اطلاع رساني را عمدتا در دادن آمار مثبت و پنهانسازي و يا کمرنگ کردن هر آماري ميداند که به نحوي منفي تلقي ميشود و اين امر را به خيال بالابردن آبروي نظام نزد مردم انجام ميدهد.
• در مواجهه با معضلات جامعه بيش از آنکه به فکر اصل مشکلات باشد، به فکر اين است که مردم از انعکاس اين مشکل چه فکري در مورد نظام خواهند کرد. به بيان ديگر، آنچه «در سر مردم» ميآيد از آنچه «بر سر مردم» ميآيد بسي مهمتر است...
فرضهاي بالا مرا به ياد اين جمله شهيد مطهري مياندازد که «گاهي يک تک مصراع ضررش براي يک ملت صد بار از وبا و طاعون بيشتر است». (سيره نبوي، ص 30). اين نوع سياستها به ويژه عدم معرفي متخلفان حکومتي ـ که نزد مردم به عدم برخورد قاطعانه و يا حتي غير قاطعانه با آنان تعبير ميشود - خسارتهايي به تمام معناي کلمه «جبران ناپذير» بر حيثيت اسلام، نظام و روحانيت وارد کرده و ميکند و چنانکه خواهيم ديد نه با شرع ميسازد، نه با عقل و نه با عدل...
ضربهاي که دستگاه پيشين قضايي از نحوه اطلاع رساني در کشور خورده است، مسئولان قضايي کنوني را نيز مينوازد. چندي پيش رياست دستگاه قضايي با ناراحتي و البته صداقت و شجاعت اعلام کردند که به تازگي آگاه شدهاند فردي در اهواز بيست و يک سال در بازداشت موقت بوده است. (خدا ببخشد کساني را که با پخش شدن اين خبر ـ البته در مطبوعات ـ به جاي آنکه لحظهاي خود را به جاي آن فرد و خانوادهاش قرار دهند، از اين ناراحت بودند که قرار نبود محتواي سخنراني ايشان پخش شود و در به در به دنبال پخش کننده خبر بودند!) آيا اگر پس از حتي پنج سال بازداشت موقت اين فرد، خانوادهاش به صداوسيماي مرکز اهواز ميرفتند و دادخواهي ميکردند چه ميشنيدند؟...
متن کامل را در ستون «يادداشت» بخوانيد.
مثالی برای این مقاله:یک آزمایشگاه خون به علت ناراحت شدن بستگان از نتیجه مثبت تست اعتیاد ویا مثلا ایدز نتیجه را جور دیگر گزارش دهد.
به نظر شما چه میشود؟
تردیدی نیست که نویسنده محترم خود نیز می داند که مطلبی مانند اطلاع رسانی نمی تواند مسبب همه مشکلات کشور باشد و ایشان در مقام اهمیت زیاد این مطلب به این گونه برخورد کرده اند. ریشه این همه مشکل در کشوری با اینهمه پتانسیل صرفا در سیاست های کلان اقتصادی و اجتماعی و سیاست خارجی نهفته است. در همین سال هاي اخیر در کشورهای همردیف خود مانند ترکیه و کره جنوبی و ... دیده ایم که با تغییر سیاست های کلان، کشور به سرعت رو به بهبود نهاده و بدون داشتن منابع طبیعی مانند نفت و گاز صادراتشان بسیار بیشتر از ایران شده است. چرا ما در اين كشور تا زماني كه حد اكثر خسارت را تحمل نكنيم در صدد اصلاح و تدبير بر نمي آييم؟مگر گردانند گان رسانه ي ملي نپذيرفته اند كه عصر ،عصر ارتباطات است و واقعيت ها بسرعت در جامعه پخش مي شوند؟حتي اگر با اين باور غلط كه تاثير و فراگيري رسانه ي ملي بسيار زياد است و با اتكا به اين فراگيري و اثر گذاري مي توان برخي از واقعيات را پنهان كرد نيز راه به خطا مي روند .چراكه بالاخره روزي اين انحصار هم خواهد شكست .ولي كسي به فكر ازبين رفتن اعتماد عمومي در كشور نيست و در آن روز ديگر جبران مافات براحتي امكان پذير نخواهد بود. 
با شما موافقم.رسانه ملي اول هدف برنامه هاي خود را از پيش مشخص نموده و سپس به طرح سوال در سطح جامعه مي پردازد. چندي پيش خبرنگار يكي از شبکه هاي سيما بطور اتفاقي با بنده مصاحبه اي انجام داد. موضوع تورم و نرخ سود بانکي بود. همان شب برنامه مزبور پخش شد و کليه افراد اعم از کارشناس و مردم از دست سيستم بانکي ناله و فغان ميکردند و درخواست کاهش بيشتر نرخ سود تسهيلات را داشتند. متاسفانه مصاحبه بنده به دليل مخالفت با کاهش دستوري نرخ سود تسهيلات به دليل تاثير اندک بر نرخ تورم و همچنين انحراف تسهيلات اعطايي از موضوع قرارداد و و ورود وجوه به بخش دلالي و غير توليدي و رانت ها و فسادي که از کاهش نرخ سود بوجود آمده و....پخش نشد!!! چرا؟؟ بنده کاملا" با نظر شما موافقم رسانه ملی باید این نگرش را تقویت نظام بداند نه تضعیف. متشكرم از برادر عزيز كه بعد از سالها تحقيق و توسعه و دراكي به اين نتيجه رسيده اند كه مشكل عدم اطلاع رساني است.اما خدمت اين برادر بزرگوار بايد عرض كنم كه مشكل اين نيست.فكر مي كنم مشكل اصلي عدم اعتماد به مردم است چون اگه اين اعتماد شكل بگيرد آنوقت با اطلاع رساني در خصوص مشكلات مملكت مردم ريشه اصلي مشكلات را شناسايي مي كنندو به دنبال شخصي خواهند بود كه اين مشكلات را حل نمايد.اصلا مردم به خاطر همين انقلاب كردند.بايد به مردم بگويند كه فلان شخص چه بلايي به سر مردم اورده است والا مردم مشكلات معيشتي را به گردن نظام مي اندازند.خوب مجلس هشتم مي توانددر اين راستا قوانين مورد نظر را اصلاح و طرح نمايند تا امكان افشاء اطلاعات به مردم فراهم شود .