ياغي هاي ديروز سربه راه شدند !

بالوتلي و کاسانو از آن نسل عصيانگري هستند که ناآرام و مثل بچه هاي کوچه و خيابان بي ادب هستند و در رفتار و کردارشان به حدي اغراق مي کنند که هرلحظه ممکن است سرشان به ديوار بخورد.

 

قدس : از آن نسلي که تحمل ليپي و امثال او را ندارد، اما برخلاف آنچه ايتالياييها تصور مي کردند و مي گفتند، اين دو هم سرود ملي ايتاليا را بدون نقص خواندند و با جديت هرچه تمام در کنار هم بازي کردند. بالوتلي و کاسانو سه شنبه شب پيراهني را برتن داشتند که تا چند ماه پيش براي آنها يک رؤيا بود و سربازخانه ليپي که نظم و ترتيب را به استعداد بازيکنان ترجيح مي داد، جايي براي آنها نداشت. بالوتلي و کاسانو مقابل دوربين هاي تلويزيوني يکديگر را در آغوش گرفتند و همه دنيا حتي از ظاهر جديد آنها با موهاي کوتاه شده و مرتب مي توانست بفهمد که براي ماريو و آنتونيو همه چيز عوض شده است.

انقلاب بچه هاي شروري که همه ايتاليا آنها را در تيم ملي مي خواست و پراندلي هم اين خواسته را عملي کرد تا ايتاليا آبروريزي بزرگ آفريقاي جنوبي را ازذهن پاک کند و به دنيا ثابت کند که آتزوري هنوز هم مي توانند در بين قدرتهاي فوتبال دنيا زنده باشند. اگرچه نبرد با ساحل عاج يک شکست ديگر براي لاجوردي ها رقم زد، اما راه پراندلي، کاسانو و بالوتلي براي اثبات اين هدف طولاني خواهد بود. در آپتون پارک واقع در حومه لندن که ديرزماني معبد خلاقيتهاي پائولو دي کانيو يکي ديگر از جرقه هاي غيرقابل کنترل فوتبال ايتاليا بود، زيرباران شديد و بي وقفه و در حضور يازده هزار تماشاگر ايتاليايي که کفشهاي نارنجي رنگ کاسانو را زيرنظر داشتند و بچه غول سياه رنگي که اينتر ديگر او را نمي خواهد و انگليس با آغوش باز در انتظارش نشسته را تماشا مي کردند، پراندلي دراولين حضورش روي نيمکت آتزروي شکست را تجربه کرد. با اين حال او ابزاري دراختيار دارد که مي تواند با آنها ايتاليا را به قله هاي افتخار گذشته رهنمون سازد. بازيکني مثل بالوتلي غنايي الاصل که در پاها و قلب و غريزه نسبتاً وحشي اش تنها تکنيک، انرژي و قدرت زياد نهفته نيست، بلکه اطمينان دارد که سرنوشت او از الان مشخص است و به زودي به يکي از ستاره هاي برجسته فوتبال دنيا تبديل مي شود. او در نوزده سالگي راه خود را براي رسيدن به آن قله آغاز کرده است.

در مورد کاسانو قضيه فرق مي کند. مهاجم اهل باري وقتي هم سن و سال بالوتلي بود همه چيز داشت و هيچ چيز نداشت. او مثل نابغه ها فوتبال بازي مي کرد، اما روحيه ناسازگاري با همه داشت. او به تدريج به مسير صحيح بازگشت و حالا که بيست و هشت ساله شده و تقريباً فقط افسوس را درکارنامه فوتبال خود برجاي گذاشته، از تنها راه باقيمانده براي رسيدن به آن قله استفاده مي کند. پراندلي او را اصلي ترين مهره تيمش معرفي کرده تا اعتماد صد درصد خود را به او اينگونه نشان دهد. بازي بالوتلي و کاسانو در کنار هم در لندن يک ساعت به طول انجاميد. موقع تعويض ها اول بالوتلي در دقيقه پانزده نيمه دوم زمين را ترک کرد و دقايقي بعد کولو توره گل ساحل عاج را به ثمر رساند. کاسانو در جريان آن يک ساعت بيشتر تلاش کرد که براي بالوتلي موقعيت خلق کند. از نظر تاکتيکي کاسانو بيشتر در عمق و بالوتلي در سمت چپ بازي مي کردند و هيچ کس با کسي درگيرنشد.
با اينکه در اين روزهاي اول ماه آگوست هيچ کس خيلي هم آماده نبود، اما همه چيزدقيق و کامل بود و نويد روزهاي بهتر را مي داد. کاسانو مرکز ثقل تيم ملي ايتاليا شده و مفهوم بازي ايتاليا را در حرکات او مي توان فهميد. او بيشتر دفعات تلاش کرد توپ را به بالوتلي که منطقي مشابه او دارد، بسپارد. 10 دقيقه به پايان بازي کاسانو هم به سوي نيمکت فراخوانده شد.يازده هزار نفري که در آپتون مارک نشسته بودند، براي او کف زدند و نامش را صدا زدند و اين اولين بار بود که ايتاليا بدون اينکه واقعاً باخته باشد، شکست خورد.