برای او که "خون دلها خورده بود..."
کد خبر: ۱۱۱۷۶۵
| | 8816 بازدید
زندهیاد محمد نوری هنرمندی همیشه در اوج بود و هیچکس نتوانست ایرادی بر هنرش وارد کند و مانع فعالیتش شود.در زمانهای که بر سر موسیقی پاپ در ایران جنجال بود و بسیاری آن را هجو و مبتذل میخواندند؛ محمد نوری که شنبه نهم مرداد در 81 سالگی درگذشت، با دانش و آگاهی و صدایی سرشار از لطافت، موسیقی پاپ هنری ایران را پایهگذاری کرد و نظر عده زیادی را نسبت به این موسیقی تغییر داد.
او که آواز را نزد خانم ئولین باغچهبان و تئوری موسیقی را از سیروس شهردار و فریدون فرزانه اساتید هنرستان عالی موسیقی، فرا گرفت، شیوه آوازیاش را متأثر از بافت و غنای زخمهای اساتیدی چون حسین اصلانی، ناصر حسینی و محمد سریر میدانست.
ادبیات و زبان انگلیسی خوانده بود و عاشق ایران زمین بود به همین خاطر ترانههایش را همیشه با لهجههای گوناگون اقوام مختلف ایران زمین میخواند.
در سالهای دهه 60 با همکاری احمدرضا احمدی، فریبرز لاچینی و تهیهکنندگی منوچهر آزادی مجموعه «در شب سرد زمستانی» را گرد آوردند و بعد از آن آلبوم «آواهای سرزمین خورشید» که شامل ترانههای فولکلور و محلی و بومی ایرانی بود.
منوچهر آزادی در گفتوگو با خبرآنلاین از آن روزها یاد کرد و گفت: «مدیریت کار با آقای احمدی و تنظیم آثار بر عهده آقای لاچینی بود. آقای نوری استعداد و تخصص ویژهای در زبانشناسی و لهجهشناسی داشت.به همین خاطر میتوانست ترانهها را با لهجههای گوناگون و به خوبی بخواند.»
نوری در آن آلبوم ترانههایی را با لهجههای شیرازی، بختیاری، کردی، ترکی، مازندرانی و فارسی اجرا کرد. ترانههایی که هنوز بر لبان بسیاری زمزمه میشود. یکی از دلایل موفقیت او در بیان و اجرای لهجههای مختلف ایران زمین این بود که نوری سلفژ را به خوبی میشناخت و به موسیقی نگاه علمی داشت.
آزادی اوج فعالیتهای این گروه را آلبوم «دلاویزترین» که قطعه «ای ایران ایران» را شامل میشود، دانست و گفت: «ما در حال جمعآوری مجموعهای از آثار آقای نوری هستیم. این کار از مدتی قبل با همکاری آقای سریر آغاز شده و ما امیدوار بودیم در زمان حیات استاد نوری به نتیجه برسد که متأسفانه نشد. این مجموعه پنج سیدی است که اجراها و نسخههای مختلف ترانهها و تصنیف استاد که در برنامهها و آلبومهای مختلف اجرا کرده بودند را شامل میشود و بیشتر جنبه یادگاری دارد.»
استاد به شهادت بیشتر آنان که با او همکاری کردهاند در کار بسیار صبور بود و از تکرار و تمرین هیچوقت خسته نمیشد. آزادی به خاطر دارد روزهایی را که ضبط یک تصنیف را 10، 15 بار تکرار کردند تا به کیفیت مطلوب برسند و در تمام این تکرارها محمد نوری با انرژی بود و مصمم برای رسیدن به بهترین اثر.
محمد نوری هنرمندی بود که بیش از 50 سال فعالیت هنری داشت و همیشه در اوج بود و هیچکس نتوانست ایرادی بر هنرش وارد کند و مانع فعالیتش شود. او در تمام این سالها هیچوقت هنرش را به هیچ قیمتی نفروخت و حتی بیماری سخت هم نتوانست او را زیر بار منت هیچ نهاد و ارگانی ببرد.
این هنرمند در حاشیه سالهای پرتلاش، با اجرای بیش از 300 قطعه آوازی، تقریر و ترجمه مقالات و سرودن اشعاری از ترانههای ماندگار، بیش از پیش خود را در دل مردم این مرزوبوم جای داد. صدای او برای نسل گذشته یادآور لحظههای خوب و مهربانیهای سرشار، و برای نسل امروز، آفریننده شیرینترین خاطرات است.
به قول حسین دهلوی (آهنگساز)، نوری فرزند خلف زمانه خویش بود و همه اصول هنری و اخلاقی را به تمام و کمال رعایت میکرد و صدای خود را در خاطرهها گذاشت و رفت. بسیاری موسیقی پاپ را مبتذل میدانند اما محمد نوری این نوع موسیقی را در بهترین استاندارهای خود یاد گرفت و با انتشار آثار مفید؛ خدمت شایانی به هنر این مملکت کرد.»
دهلوی گفت: «محمد نوری با ارائه آثار ماندگار ملی و میهنی هیچوقت درپی مال اندوزی نبود و صدایش را برای ایران زمین ماندگار کرد.»
سال 85 از طرف صدا و سیما به عنوان چهره ماندگار موسیقی ایران شناخته و معرفی شد ولی حتی این نهاد هم سعی نکرد در مدت بیماری نوری سراغی از او بگیرد و بیمنت باری از دوشش بردارد.
آخرین اجرای محمد نوری را بسیاری از اهل موسیقی به یاد دارند؛ مراسم اختتامیه بیست و چهارمین جشنواره موسیقی فجر در سال 87. استاد با همراهی پیانو و ویولن میخواند با حالی بیمار و روحی آزرده از کملطفیهای مسؤولان امور فرهنگی و مدعیان تولی هنر موسیقی. و بعد از آن دیگر هیچوقت به روی صحنه نرفت.
و سرانجام نوای آرام و مهربان نوری پس از مبارزه با بیماری سرطان خون و وخامت وضعیت جسمانی در شامگاه نهم مرداد در بیمارستان جم تهران آرام گرفت.
قرار است دوستداران هنر و دوستان نوری روز چهارشنبه 13 مرداد ساعت 14 در مسجد قدس واقع در شهرک غرب گرد هم آیند و از او یاد کنند.
بی تو دنیا نمیارزه تو با من باش و بذار/ همه دنیا من و همیشه تنها بذاره ...
منبع: خبرآنلاین
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۰
صحنه پیوسته به جاست-خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد
سرخی خون من-سبزی صد چمن-سپیدی طلوع بهار
راستی چه ارزشی داشت توجه مسئولان به این پیر فرزانه ؟ باید از خود بپرسند ایا انان نیز میتوانند کاری کنند که پس از مرگ کسی برای انان حتی فاتحه بخواند.جاودانگی در خاطر یک ملت لطفی بسیار عظیم است که هر ناکس را نشاید.
جای تاسف دارد از سیمای ضرغامی که فقط به پخش خبری کوتاه انهم در پایان اخبار بسنده کردند اما در شبکه های خبری به قول اقایان بیگانه چندین مرتبه اجرا کنسرتهای استاد را بطور کامل پخش کردند.
امروز در مراسم بدرقه ایشان و روز ختم و فرداهای دیگر شاهد خواهید بود که ماندگاری یعنی چه.
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟




