هنوز خانه ام ویران نشده بود!

کمک داور "راوشان ایرماتوف" در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی در حالی این رقابت‌ها را پشت سر گذاشت که کشورش درگیر جنگ بود و هر روز اخباری ناگوار از این کشور می شنید.

به گزارش مهر، پایگاه خبری فوتبال آسیا در گزارشی به شرح عملکرد "بهادیر کوچکاروف"، کمک داور دوم راوشان ایرماتوف در جام جهانی 2010 پرداخته است.

این گزارش با لید "وقتی او خودش را می خواست برای بازی افتتاحیه جام جهانی آماده کند جنگ در قرقیزستان آغاز شده بود و به او خبر دادند که خانواده‌اش در زیرزمین خانه از ترس مرگ پناه گرفته است." آغاز می شود.

بهادیر کوچکاروف خط نگهدار راوشان ایرماتوف ملیت قرقیزستانی دارد اما اصالتش ازبک است. او از شهری می آید که مرکز خونریزی در آشوب‌های اخیر قرقیزستان بود. شهر اوش که در عرض یکی، دو روز با هزاران نفر کشته و آواره روبه‌رو شد و اخبارش روی صفحات اول همه رسانه های جهان رفت.
 
کمک داور بازی افتتاحیه جام جهانی در حالی باید پرچمش را بالا می‌برد که تصویر همسر در انتظار، پسرهشت ساله و مادر پیرش جلوی چمشانش را گرفته بودند.
 
کوچکاروف در گفتگو با پایگاه خبری فوتبال آسیا با یادآوری آنچه در آفریقای جنوبی بر او گذشته است، گفت: " فاجعه قرقیزستان شب دهم جولای شروع شد و من از روز یازدهم بود که ناگهان ده‌ها اس ام اس از دوستان و اقوام گرفتم. درست در روز شروع بازیها".
 
او که همراه با روشان در پنج بازی جام جهانی کمک داور بود و تا نیمه نهایی پیش آمده بود در مصاحبه با سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا افزود: "بازی اول که تمام شد سریع زنگ زدم خانه. فقط توانستم با همسرم حرف بزنم. او سالم بود و هنوز خانه من ویران نشده بود".
 
کوچکاروف که پس از سال‌های به آرزویش رسیده و توانسته بود پرچم جام جهانی را در دست بگیرد مقابل انتخابی بزرگ بود. یا برگردد یا صبور باشد بماند و با جدیت کار کند.
 
این کمک داور قرقیزستانی خاطرنشان کرد: "هر روز روزنامه‌ها را از اینترنت می خواندم و با خانواده در تماس بودم. کاری از دستم ساخته نبود، جز اینکه نگران باشم. " شما نمی توانید بفهمید چه شرایطی داشتم چون این تجربه ای معمولی نبود. تمرکزم را در لحظاتی از دست دادم و فکر نمی کردم بتوانم تا نیمه نهایی دوام بیاورم".
 
اما آیا این جنگ بی‌رحمانه تاثیری بر روابط او و ایرماتوف و دیگر کمک ازبک داشت؟، کوچکاروف در پاسخ به این پرسش گفت: "ما از یک خانواده‌ایم و به هم احترام می گذاریم. روابط ما پر از احساس است و به این سادگی آسیب نمی بیند. اما جنگ در بیرون از مسائل خصوصی ما اثر گذار بود. حالا خیلی‌ها که نام قرقیزستان را هم نشنیده بودند به این دلیل بی شرمانه با کشور من آشنا شده‌اند. نمی دانم باید خوشحال باشم؟"
 
وی با ابراز خوشحالی از حضور در جام جهانی تصریح کرد: "اما من از این خوشحالم که در بحبوحه جام جهانی توانستم کار کوچکی برای کشورم انجام دهم. با حرکتی مثبت و خدمت به فوتبال. ما به روسی می گوییم :  المپیک بیاید، جنگ می رود".
 
حالا توجه اصلی او به المپیک 2012 لندن است و البته جام جهانی 2014 برزیل. کوچکاروف گفت: " من 40 سال دارم و می توانم چهار سال دیگر در سطح بین المللی باشم. فکر می کنم برای چهار سال آینده آماده‌ام".