بی‌توجهی به 9سال ویلچرنشینی یک ملی‌پوش

9 سال پیش زمانی که فاطمه حسین‌پور در روزهای طلایی و اوج شکوفایی‌اش خرک‌حلقه را بالا و پایین می‌پرید، تصورش را هم نمی‌کرد که وسایل غیراستاندارد سالن محل تمرینش، یک ویلچر سرد و آهنین را تا آخر عمر همدمش کند و بدتر از همه اینکه در تمام این سالها کسی سراغی از او نگیرد!

به گزارش مهر، یکی از حادثه‌های تلخ ژیمناستیک روز 27 بهمن ماه سال 1380 ساعت 7 بعد از ظهر در سالن ژیمناستیک آموزشگاه‌های شهرستان استان تهران رخ داد. فاطمه حسین‌پور ژیمناست کار عضو تیم ملی ب ایران در آن زمان 14 سال داشت و از چهارسالگی در این رشته فعالیت می‌کرد اما یک فرود از روی خرک بر تشک‌هایی نامناسب و غیر استاندارد باعث شد تا او برای همیشه بر روی ویلچر بنشیند و ... پرونده دادگاه فاطمه حسین پور بعد از گذشت 9 سال هنوز باز است و این ورزشکار هنوز به دنبال دریافت حق و حقوق خود است.

حسین پور که با مهر گفتگو می کرد با بیان اینکه در آن زمان سه ماه با کمک تقدس نژاد، معاون وقت سازمان تربیت بدنی، برای توانبخشی به انگلیس رفت اما بعد از گذشت کمتر از یک سال همه او را فراموش کردند، گفت: در همان موقع از مسببین این حادثه شکایت کردم اما به من گفتند سالن و مربی تو بهترین بوده و این بی احتیاطی خودم بوده که این اتفاق برایم افتاده است. خیلی از این مسئله ناراحت شدم و هنوز هم صبح‌ها وقتی از خواب بیدار می‌شوم فکر این مسئله ناراحتم می‌کند.


مرا سر می دوانند!
وی با بیان اینکه دوسال پیش دوباره شکایت کردم و وکیل گرفتم اما هنوز هیچ جوابی نگرفته‌ام و ظاهرا من را سرمی‌دوانند، ادامه داد: دادگاه ابتدا اعلام کرد که کارشناس ورزشی رشته ژیمناستیک ندارد و با پیگیری و چندین بار ارسال احضاریه به فدراسیون بالاخره کارشناس خبره‌ای از سوی فدراسیون برای بررسی این مسئله به دادگاه معرفی شد.

وی تاکید کرد: پاسخ این کارشناسی یک سال طول کشید و در نهایت کارشناس فدراسیون سالن را 95 درصد و من را 5 درصد در این اتفاق مقصر دانست.


گفتند پول بگیر و بی‌خیال شو!
حسین پور تصریح کرد: بعد از این مسئله مسئولین آموزش و پرورش به من گفتند که پولی بگیرم و بی‌خیال پیگیری این مسئله شوم که قبول نکردم. به همین دلیل آنها روی نظر کارشناسی شده دادگاه شکایت دوباره کردند که دادگاهی که تا آن زمان اعلام می‌کرد که کارشناس این رشته را ندارد با کارشناس خودش با بررسی مجدد رای داد که در این اتفاق 95 درصد سالن و 5 درصد مربی مقصر است. اما با گذشت این مدت و رای دوباره دادگاه در سال 89 هنوز پرونده‌ام باز است و هیچ جوابی از سوی مسئولین برای گرفتن حق و حقوقم نگرفته‌ام.


به من گفتند تعادل روحی نداشته‌ام
ژیمناستیک کار پیشین تیم ملی "ب" ایران، ادامه داد: بعد از اینکه در رای دوباره دادگاه مربی‌ام هم محکوم شد وی - آزاده نقدی - چند شاهد آورد که بالای سر من بودند و من در آن روز تعادل روحی و روانی نداشته‌ام. در حالیکه مربی من آن روز بالای سر من نبود و حتی کارشناسان هم این مسئله را گفته‌اند که شاید اگر مربی در آن زمان بالای سر من بود این اتفاق برایم نمی‌افتاد.


سالن استاندارد نبود
وی به تشریح وضعیت سالنی که در آن زمان تمرین می‌کرد پرداخت و گفت: در آن زمان به من می‌گفتند که این سالن مجهز‌ترین سالن است اما در شرایطی که تشک استاندارد زیر خرک باید بین 12 تا 25 سانتی‌متر ارتفاع داشته باشد، تشک زیر خرک من تنها 5 سانتی‌متر بود. حتی پزشکی قانونی نیز در گزارش خود برخورد با مانع سخت را دلیل این اتفاق اعلام کرد. الان هم در آن سالن بسته است و هیچ کس در آن تمرین نمی‌کند. الان و بعد از گذشت تمام این اتفاقات می‌گویند اگر قرار است در آن سالن را ببندند باید درب مابقی سالنهای ژیمناستیک را زودتر از آن ببندند!


به هیچ کس نمی‌گویم برود ژیمناستیک
حسین پور 23 ساله با بیان اینکه هرکسی که می‌خواهد برود به این رشته می‌گویم به ژیمناستیک نرو، ادامه داد: حالا و بعد از اینکه من قطع نخاع شده‌ام در جواب به من می‌گویند که اصلا دختران نباید ژیمناستیک کار کنند در حالیکه من در 14 سالگی بیش از 10 سال بود که در این رشته فعال بودم و حالا از اینکه وارد رشته ژیمناستیک شدم پشیمان هستم.


یک سال است حقوق نگرفته‌ام
وی با گلایه از اینکه مسئولین نه به او سر می‌زنند و نه اینکه حقوق وی را پرداخت می‌کنند، گفت: قرار بود ماهی 90 هزار تومان به من حقوق بدهند که بعد از گذشت یک سال وقتی در یک رسانه از مسئولین به خاطر عقب افتادن یک سال حقوقم گلایه کردم صندوق پیشکسوتان به من زنگ زده که حالا بیا این حقوق عقب افتاده را بگیر. متاسفانه هنوز وضعیت افزایش حقوقم مشخص نشده است. ماهی 90 هزار تومان خیلی کم است و به هیچ عنوان کفاف هزینه درمان و لوازم پزشکی‌ام را نمی‌دهد چه برسد به زندگی و تحصیلم.


هزینه درمانم را خودم می پردازم
ژیمناست کار پیشین تیم ملی خاطرنشان کرد: جزء در سال اول که به دلیل بیمه ورزشی در پرداخت هزینه های درمان به من کمک کردند در تمام این سالها هزینه عمل های جراحی، فیزیوتراپی و لوازم پزشکی ام برعهده خودم بوده است که تنها نزدیک به 15 میلیون تومان بدون محاسبه بیمه تکمیلی پدرم بابت هزینه عمل جراحی پرداخت کرده ایم که هزینه مابقی موارد را باید به آن اضافه کنیم.


مسئولین سراغی از من نمی‌گیرند
وی افزود: من در این سالها چندین بار عمل جراحی گردن را انجام داده ام زیرا در غیراینصورت گردنم را هم نمی‌توانم حرکت دهم. هرچند خانواده‌ام حامی من هستند اما در تمام این سالها هیچ کدام از مسئولین از من سراغی نگرفته‌اند. من الان در 23 سالگی یاد گرفته‌ام که چطور با مشکلاتم بجنگم. در حال درس خواندن در رشته دانشگاهی مهندسی نرم افزار هستم و به آینده بسیار امیدوارم. هرچند دیگر نمی‌توانم ورزش حرفه ای کنم اما با همین شرایط هم ورزش کرده و با فیزیوتراپی و پیگیری درمان شرایط جسمی‌ام را بهبود می‌بخشم.