حکایت میخ و نعل فرهنگی دولت در نبود راهبرد مشخص

سرویس فرهنگی ـ در حالی که رییس دفتر رییس جمهور به عنوان رییس کمیته فرهنگی دولت دهم می کوشد با روش های گوناگون، بخشی از هنرمندان خاص را جذب کند، برخی معاونت های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با روش هایی که در پیش گرفته اند، آن دسته از هنرمندانی را که مشمول آن عنایات نمی شوند، از خود می رانند.

به گزارش «تابناک»، از وقتی که رییس دولت دهم، بر خلاف رویه دولت های گذشته که همواره امور فرهنگی و هنری را بر عهده وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی می گذاردند ـ از جمله دولت نهم ـ  مرد معتمد و رییس دفتر خود را مسئول کمیته فرهنگی دولت کرد و مبنای سفر های استانی دولت را نیز توجه ویژه به فرهنگ و هنر اعلام نمود، به نظر می رسید، این دولت بر آن است تا از اهالی فرهنگ و هنر دلجویی کرده و کمبودها و نامهربانی هایی که نسبت به هنرمندان روا شده بود، جبران کند!

در ادامه این عزم جزم، اما اخبار گوناگون، حاکی از ورود دولت به فرهنگ و هنر منتشر شد و رییس دفتر رییس جمهور با اتکا به سوابقش در صداوسیما و سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، در صدد رفع برخی موانع پیش روی هنرمندان ـ البته از زاویه نگاه خود ـ برآمد.

نکته مهم اما اینجاست که سید محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، به عنوان  نخستین وزیری که نقش دوم دولت در فرهنگ و هنر را دارد، در این سلسله اقدامات انجام شده، عملا نقشی نداشته و چنانکه ظواهر امر حکایت دارد، مدیریت این رفتارها از حیطه اختیارات او بیرون است.

بنا بر این گزارش، طفره رفتن وزیر از اظهار نظر درباره عملکرد معاونان در حوزه های گوناگون و این که چرا رییس جمهور نقش دوم را به وی داده، دلیلی بر این مدعاست و این در حالی است که با توجه به شناختی که از توانایی ها و نوع نگاه ارزشی وی به مقوله فرهنگ و هنر داریم، به نظر می رسد که دست هایی در کار است تا نگاه لیبرالی برخی به این حوزه بر نگاه سید محمد حسینی برتری یافته و حرکت به سمت دیگری ادامه یابد.

در همین راستا، همواره سخنرانی های وی در مجامع گوناگون فرهنگی و هنری، نگاهی راهبردی و عقلانی را به اذهان متبادر می کند و فصل الخطاب نطق هایش رفع برخی موانع دست و پاگیر و زاید از سر راه هنرمندان و نویسندگان و قاطبه فرهنگ و هنر است و بر این اساس، همواره از هنرمندان خواسته است تا با امید و روحیه دوچندان به کار خود بپردازند؛ اما آنچه دغدغه ماست، آن که وزیری که به اجبار در حوزه کاری خود نفر دوم باشد و نگاه راهبردی وی به حوزه تحت مدیریتش از اساس با نگاه تحمیلی از بیرون متفاوت باشد، چنان می شود که در دوره پیش رخ داد و در این دوره هم به همان سو در حال حرکت است.

خلاصه این که در دولت دهم هر چند عده ای می کوشند به ظاهر، سازی خوش بنوازند تا از این رهگذر کلاهی برای خود دست و پا کنند، آنچه در میان این دوگانگی راهبردی عملا متضرر خواهد شد، عرصه فرهنگ و هنر و اهالی آن و در نهایت ریشه نهاد فرهنگی جامعه است که در قیل و قال این چندگانگی بدون شک خواهد خشکید.

نکته آنکه هر چند اعلام دیدگاه ها و شیوه ها، امری لازم است؛ اما شیوه بیان و ارایه آن نیز از اهمیت بسیاری برخوردار است، چرا که با وجود گذشت سی سال از پیروزی انقلاب بسیاری از این مسایل برای هنرمندان نهادینه شده است و از مدیران این توقع می رود که به جای شل و سفت کردن های مقطعی، نخست به شکلی موثر با اهالی فرهنگ و هنر تعامل داشته باشند و دوم اینکه با مشخص کردن چشم انداز سازمانی خود یک راهبرد معین برای رسیدن به آن تدوین و اعلام نمایند تا هم اهالی این حوزه و هم جامعه، تکلیفشان با شما، خودشان و فرزندانشان مشخص باشد.

در این شرایط می توان گمان کرد که:

ـ برنامه فرهنگی و هنری کلان و هماهنگی های لازم در قالب یک سند راهبردی در دولت تدوین نشده است.

ـ یا برنامه کلان و هماهنگی در دولت تدوین شده، اما به دلایلی چون اختلاف دیدگاه راهبردی و نیز نداشتن اعتماد کافی به مدیران میانی در حد حرف باقی مانده است و یا...