اوباما تغییر کرده است یا نتانیاهو در تنگناست؟

سرویس بین الملل ـ روزنامه "واشینگتن پست" در مقاله ای با اشاره به از میان رفتن تنش ها در روابط رژیم صهیونیستی ـ آمریکا می نویسد: اوباما، رییس جمهوری آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسراییل، هم اکنون سرگرم بهبود روابط کاری سازنده خود هستند تا از این طریق به نگرانی های یکدیگر شکلی قانونی دهند.

به گزارش "تابناک"، این روزنامه آمریکایی با بیان موضوع بالا در ادامه می افزاید: به طور مثال آمار و ارقام ماه می در اسراییل نشان می دهد همان طور که اوباما در آغاز دوره ریاست جمهوری خود خواسته بود، در سه ماهه نخست سال 2010 هیچ گونه طرح خانه سازی در کرانه باختری به مورد اجرا گذاشته نشود و از زمان سفر شرم آور بایدن، معاون رییس جمهوری آمریکا، به بیت المقدس در ماه مارس، نتانیاهو به طور کامل احداث شهرک های یهودی نشین، تخریب خانه های فلسطینیان و اخراج ساکنان آن ها را متوقف ساخته است.

اوباما نیز متقابلا اعلام کرده است واشینگتن جهت تقویت سیستم دفاع ضدموشکی اسراییل در شهرهای مرزی، 205 میلیون دلار کمک نظامی به تل آویو می دهد. ماه گذشته نتانیاهو از تلاش دولت اوباما برای تصویب قطعنامه تحریم ها علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل قدردانی کرد و از یک سال گذشته تا کنون مقامات امنیت ملی آمریکا و اسراییل سعی کرده اند ایران را از برنامه های های هسته ایش بازدارند.

اما برای آن دسته از کسانی که خواهان رییس جمهوری هستند تا صلح و امنیت را در رژیم صهیونیستی برقرار سازد این اخبار، اخبار خوشایندی نیست. در مقابل، دسته دیگر مثل رهبران عرب که به دنبال دستیابی به پیشرفت هایی در روند صلح خاورمیانه و اقدامات بازدارنده موثر در برابر فعالیت های هسته ای ایران هستند از شنیدن چنین خبرهایی استقبال می کنند و بر این باورند که دستیابی به این اهداف تنها در گرو همکاری اوباما و نتانیاهو است.

این گزارش می افزاید: حمله به کشتی های امدادرسانی به غزه را می توان یک آزمون حایز اهمیت برای روابطی دانست که چندی است رو به بهبودی گذاشته است. حمله کماندوهای اسراییلی اوباما را در وضعیت دشوار تصمیم گیری میان محکوم کردن اسراییل و متعاقبا امتیازی که به جهان اسلام داده می شد و ایستاندن در برابر حق یکی از متحدانی که برای دفاع از خود در وضعیت بحرانی بود، قرار داد.

 در آن برهه از زمان، نتانیاهو و اوباما سه بار به صورت تلفنی با یکدیگر گفت و گو کردند. پس از آن اوباما رویکردی اتخاذ کرد که از یک سو مانع از گسستن روابط ترکیه و اسراییل می شد و از محکوم شدن رژیم صهیونیستی در شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری می کرد و از سویی دیگر به تحقیق و بررسی این مساله در اسراییل تاکید کرد و خواهان کاهش محاصره غزه تا حدی شد که شرایط لازم برای بازگشت مردم غزه به زندگی طبیعی شان فراهم آید. اما رییس جمهوری آمریکا در عین حال هم از حق قانونی اسراییل برای حفظ امنیت خود نیز دفاع کرد!

این گزارش می افزاید: با این همه حمایت اوباما از اسراییل در زمانی که تمامی جهان اقدام صهیونیست ها را در کشتن فعالان حقوق بشر محکوم می کردند برای او بدون هزینه نبود و حمایت جهان اسلام را در این میان از دست داد و تنها راهی که می تواند آن را جبران کند پرداختن به بحران فلسطینیان است.

در این رابطه نیز متوقف ساختن خانه سازی در کرانه باختری و اجتناب از اقدامات تحریک آمیز تل آویو می تواند به آرام کردن اوضاع کمک کند و می بینیم که سیاست های مقامات فلسطینی در اراضی تحت کنترل خود و ممانعت از بروز حملات خشونت آمیز نشان از آن دارد که اوباما با یک طرف فلسطینی متعهد رو به رو است. مضاف بر این که اتحادیه عرب نیز رسما اعلام کرده است فلسطینیان با اسراییل وارد مذاکره خواهند شد.

"واشینگتن پست" اضافه می کند: اما درصورت عدم پیشرفت در مسائل مربوط به مرزها و امنیت و آغاز مذاکرات مستقیم، در کمتر از چهار ماه نتانیاهو تحت فشار برای از سرگیری طرح های خانه سازی قرار می گیرد و اتحادیه عرب نیز از موضع خود عقب نیشینی خواهد کرد. این نمی تواند به نفع نتایاهو و اوبامایی باشد که یکی به دنبال غلبه بر رسوایی بین المللی خود است و دیگری تلاش می کند به پیشرفت هایی در زمینه منافع امنیت ملی خود دست یابد.

سوالی که اینجا مطرح می شود آن است که پس چه زمان این دو می توانند بر این بی اعتمادی ها غلبه کنند. آیا اوباما می تواند نتانیاهو را متقاعد سازد که موفقیتش را در میانجی گری برای صلح می بیند تا شکست ائتلاف راست گرا، و وقتی می گوید از دستیابی ایران به سلاح هسته ای جلوگیری می کند این کار را می کند؟ از سویی دیگر آیا نتانیاهو نیز می تواند اوباما را متقاعد سازد که در دستیابی به یک راه کار دوطرفه مصمم است و نمی تواند زمان را نگه دارد تا در چرخه انتخاباتی آمریکا موثر واقع شود؟ آیا نتانیاهو می تواند اوباما را متقاعد سازد که با وارد شدن درمذاکرات صلح با سوریه می تواند ایران را منزوی سازد و به تبع آن امنیت نیز در مرزهای شمالی آن رژیم برقرار شود؟