تصاویر: «والدین» داوطلبان کنکور 89

بابا بي‌خيال! چرا اينقدر به بچه‌هاتون استرس ميدين؟

لطفا در خصوص وضعیت اسفناک حوزه های امتحانی کنکورگزارش تهیه کنید
سالن های امتحان بسیار گرم بوده و بدون وسایل گرمایشی و سوالات دارای اشکال و حتی غلط و ... آیا این بی عدالتی را چگونه باید توجیه کرد چرا دست اندرکاران به این شیوه بد مدیریت با سرنوشت افراد بازی می کنند

احتمالا ميخواستن بعدش برن نماز جمعه كه همشون زيرانداز آورده بودن.
ولي از شوخي كه بگذريم واقعا اين پدر و مادرها با چه انگيزه و شوق و كلي زحمت بچه ها رو ميفرستن دانشگاه و بچه هاشون بعد از رفتن به دانشگاه از نظر اخلاقي و رفتاري و پوشش به شدت متفاوت ميشن و به همين پدر و مادر ميگن كه افكار ما با شما متفاوته. سريال فاصله ها رو كه نگاه ميكنم دلم خيلي ميگيره.

زنده باد ملت من که هموراره نگران هر انچه خوبی وشرافت است

چرا یگان ویژه نیست؟

بدبخت نسل سوخته

خدا كنه حالا مثل آزمون دستياري تقلب نشه!!!

مگه دانشگاه شریف اغتشاش بوده؟؟؟؟؟؟

سال 75 ، زمان زیاد دوری نیست. همان سالی که همسن و سالان من وارد دانشگاه شدند. نمی دانم چرا هر چقدر به ذهنم فشار میارم ، یادم نمی یاد که اون سالها چرا تعداد والدینی برای دردانه هایشان پشت در حوره ها می ایستادند ، خیلی کمتر از اینها بود. من با اینکه نسبتا در خانواده متمولی بزرگ شده بودم ، هیچ وقت به خاطر ندارم که پدر یا مادرم را پشت میله های دانشگاه حوزه کنکورم دیده باشم. خودم صبح می رفتم کنکور می دادم ، برمی گشتم و باور داشتم تمام این کارها مربوط به زندگی خود من است ، نه پدر و مادرم. برای اینکه از پدرم یاد گرفته بودم که هرکس باید روی پای خودش وایسه و با سختی ها و مشکلاتش روبرو بشه. ازش یادگرفتم که درس خوندن یا نخوندن من مربوط به خودمه و نه کس دیگه و دانشجو شدن من هیچ نشان افتخاری به سینه والدینم نیست.
اون سالها ، من نه کلاس کنکور رفتم ، نه معلم خصوصی داشتم ، شاگرد زرنگی هم نبودم که خیالم راحت باشه. اما والدینم به جای وایسادن پشت در حوزه و قربون صدقه رفتن های بی مورد و لوس کردن من ، بهم یاد دادن که چه طور بیشتر و بیشتر تلاش کنم و روی پای خودم وایسم و به توانایی هام ایمان بیارم. پدرم همیشه می گفت مگه اون بچه ای که از فلان ده کوره میاد و دانشگاه قبول میشه ، همچین امکاناتی داشته ؟!! و راست می گفت.
حالا بعد از سالها می فهمم که پدر و مادرم چه لطفی در حقم کردن. حالا من یه مهندسم ، یکی از موفق ترین مهندسان این مملکت که خیلی از شرکتهای داخلی و خارجی براش هر روز براش دعوت به کار میدن. میدونین چرا؟ فقط چون از همون نوجوانی و جوانی یاد گرفتم که اگه می خوام چیزی بشم ، نباید از بابا مامانم و باید خودم انجامش بدم.
واقعا تاسف می خورم برای این پدر و مادرایی که فکر می کنن این کارا یعنی اهمیت به فرزند . و واقعا دلم می سوزه به حال مملکتی که مهندساش و دکتراش ، با معلم خصوصی و کلاس کنکور و آب پرتقال و شیر کاکائو و قربون صدقه ننه بابا وارد دانشگاه شدن.
ای کاش اول از همه می فهمیدیم که دانشگاه رفتن فقط یه ابزار برای آدم شدن و قبل از اون خیلی چیزای دیگه هست که آدما باید یاد بگیرن.

دو ساله دانشگام تموم شده الان هم بیکارم. به خدا گریم گرفت