"من یک ایرانی از وطن دور افتاده ام و..."

یکی از کاربران "تابناک" در مطلب ارسالی خود آورده است:

با سلام
احتراما به ضميمه اين نامه مقاله اي مربوط به مطلبی که تحت عنوان "ماهی خاردار من؛ نامه چخوف به همسرش" چاپ نموده بودید، موجود می باشد که امیدوارم به مناسبت 2 جولای ساگرد درگذشت آن نویسنده شهیر، منتشر شود.
با تشکر
ایمان مرادی
کارشناس مرکز ملی فیزیک هسته ای ایتالیا
28 جون 2010

بنده یکی از ایرانیان از وطن دور افتاده می باشم و امشب که در چند روزنامه اینترنتی ایرانی گشتی می زدم (من و همسرم تلویزیون تماشا نمی کنیم و بنابراین تنها منبع خبریمان روزنامه ها هستند ؛ من معمولا روزانه یکی دو تا از روزنامه های خارجی و یکی دوتای داخلی را می خوانم تا با گرفتن برایندی از اخبار راست و دروغ ِ هر دو ، اطلاعاتی را که به حقیقت نزدیکتر و از نادرستی دورترند را در مورد وطنم ایران به دست آورم ) به مطلبی در سایت اینترنتی تابناک (که مثل همه سایت های خبری دنیا هم راست دارد و هم دروغ) در مورد نویسنده شهیر روس آقای آنتوان چخوف برخوردم و سخت خوشحال شدم که در روزهائی که خبرها بیشتر به اوضاع نابسامان اقتصادی می پردازند، روزنامه ای از این بزرگمرد ادبیات معاصر جهان نام برده و یادی از او کرده است اما خوشحالی ام دیری نپائید وقتی که نظریات خوانندگان خبر را در ذیل آن دیدم (که عمدتا به شوخی و مزه پرانی طی شده بود) و دریافتم نه فقط چخوف را نمی شناسند، که حسرت نشناختنش را هم ندارند (آنکس که نداند که نداند ....).

 این بود که با وجود خستگی 15 ساعت سرپا بودن (ساعات کاری بنده روزانه در همین حدود است؛ یادت به خیر وطن که ظهر ساعت 12 که می شد ....!!) پشت کامپیوتر نشستم تا کلماتی چند را در مورد شهسوار بی بدیل دنیای ادبیات به عرض هموطنانم برسانم:

روز 2 جولای (یعنی فقط دو روز دیگر) سالگرد درگذشت آنتون چخوف است که در میانسالی (و بلکه جوانی) بر اثر ابتلا به بیماری سل (در حالی که خود پزشک بود و بیماران مسلول را درمان می کرد) درگذشت تا دنیائی از داستان های بی نظیر وی که به گفته بزرگان ادبیات جهان (از جمله تولستوی نویسنده اثر جاوید جنگ و صلح) سبکی جدید و دلکش در نویسندگی بود را در حسرت فقدان خود واگذارد هر چند که به خاطر چند صد داستان و رمان و نمایشنامه ای که در زندگی کوتاهش نوشت پرکارترین نویسنده قرن لقب گرفت.

از بررسی ده ها خصیصه ممتاز و بی نظیر چخوف صرف نظر می کنم تا در این گفتار که به مناسبت روزنامه ای بودنش (اگر تابناک بپذیرد که چاپش کند) باید که مختصر باشد، تنها خصوصیتی بس مهم از آنتوان که در شرایط و اوضاع اجتماعی فعلیمان (که در 70 ، 80 سال گذشته، بسیار شبیه به اوضاع اجتماعی آن روزگار روسیه است) برای جماعت هنرمند و به خصوص نویسنده مد نظر قرار دادنش مفید است را یادآوری می کنم:

او با صدها داستان و نمایشنامه اش تنها به نشان دادن زندگی مردم پرداخت و نه قضاوت در مورد زندگیشان؛ شعارش همیشه این بود: "هنرمند قرار نیست داور شخصیت های خود و گفته هاشان باشد؛ تنها کار وی آن است که شاهدی بی طرف بماند؛ نتیجه گیری به عهده هیات منصفه یعنی خوانندگان است."

او زندگی مردم را در داستانهایش چونان آینه ای، صادقانه و بی ملاحظه، به خودشان نشان می داد و اجازه می داد که تصمیم خود را در مورد آن بگیرند: اگر نیک است به آن ادامه دهند و اگر نه، چاره ای بر آن کنند.

و به راستی نوشته های آن جوان راستگو، مردم را از دیدن تصویر زندگی فلاکت بارشان شرمنده کرد تا دست برآورند و به ترمیم آن پردازند هر چند که در این ترمیم نکته ای بس مهم را فراموش کردند که آنتوان جوان قبلا در موردش به سوسیالیست ها هشدار داده بود: "وسیله نفرت زا برای هدف های نیک باعث می شود که آن هدف ها خود نفرت زا شوند!"

پاورقی: نقل قولهای داخل " " از کتاب چخوف نوشته هانری تروایا ترجمه آقای علی بهبهانی می باشند.