جای خالی کلینزی

تیمی کاملا عصبی که هیچ نشانی از یک مدعی قهرمانی ندارد. شاید گزاف نباشد اگر بگوییم پیروزی توفانی ژرمن‌ها برابر تیم نیمه‌جان استرالیا تنها اغواکننده بود. درست روزی روزگاری یورگن کلینزمن به این موضوع پی برد که موج ناامیدکننده‌ای بر فوتبال آلمان‌ها سایه انداخته و بیماری افسردگی با ورژن خاصی در میان بازیکنان بوندس‌لیگا شیوع يافته است.

به نوشته وطن امروز؛ نگاهی گذرا و مرور پرونده حضور ژرمن‌ها در تورنمنت‌های معتبر از سال 2000 تا 2006 به ما نشان می‌دهد فوتبال آلمان در رده ملی با افت روحی محسوسی مواجه شده است. منحنی آمار انگیزش و سلامت فکری بازیکنان چه در سطح ملی و چه در رده باشگاهی ناامیدکننده بود. این معضل تا ابتدای میزبانی جام هجدهم ژرمن‌ها ادامه داشت تا اینکه یورگن کلینزمن با تیم کاملی از روانشناسان، فیزیوتراپ‌ها، مربیان خصوصی بدنسازی و چند ترکیب مدرن دیگر تیم فنی پا به ساختمان فدراسیون فوتبال آلمان گذاشت. کلینزی به‌خوبی می‌دانست که

پاشنه آشیل را چگونه باید درمان کند. آلمان‌ها که همیشه به خونسردی و اعتماد به نفس بالا شهره بودند در دهه گذشته این نقطه قوت برای‌شان تبدیل به پاشنه آشیل شد. خب!کلینزمن توانست تا حدودی بحران را در اردوی تیم ملی مهار کند و با مهندسی فکر برتر بار دیگر انگیزه را به پسرانش تزریق کرد. او تا آنجایی که می‌توانست سعی کرد و نتیجه‌اش همان مقام سومی شد که 4 سال پیش عاید ژرمن‌ها شد. حالا از آن زمان خیلی می‌گذرد و یوآخیم لو با آن تیپ منحصر به فردش هنوز نتوانسته جانشین خلفی برای یورگن باشد.

برای اثبات این موضوع به وقتی یوآخیم لو در ثانیه‌های پایانی بازی بطری آب را محکم به زمین می‌کوبید نقب بزنید؛ یوآخیم دیگر از قالب آرام و جنتلمن خود بیرون آمده بود. اعتراض او به ضربه محکم استانکوویچ، کاپیتان صربستان به زیر پای گومز بود که به نظر یک پنالتی بی‌کم و کاست می‌آمد اما داور که در یک‌قدمی صحنه بود مکثی کرد و پس از چند لحظه خطای مرتساکر روی مدافع صربستان را اعلام کرد.

این آخرین اکشن تیم لو در بازی دشوار بود که با شکست به پایان رسید؛ یک سکانس کاملا تلخ که نشان می‌دهد کادر فنی آلمان نمی‌تواند آرامش را از روی نیمکت به داخل زمین انتقال دهد و عجزهای تاکتیکی و ناتوانی بار روانی تیم با این واکنش‌ها از سوی مربی بروز داده می‌شود. حالا با تمام احترام به یوآخیم لو می‌توان عنوان کرد این تیم جای خالی یورگن کلینزمن را احساس می‌کند.

تیمی کاملا عصبی که هیچ نشانی از یک مدعی قهرمانی ندارد. شاید گزاف نباشد اگر بگوییم پیروزی توفانی ژرمن‌ها برابر تیم نیمه‌جان استرالیا تنها اغواکننده بود. درست روزی روزگاری یورگن کلینزمن به این موضوع پی برد که موج ناامیدکننده‌ای بر فوتبال آلمان‌ها سایه انداخته و بیماری افسردگی با ورژن خاصی در میان بازیکنان بوندس‌لیگا شیوع يافته است. نگاهی گذرا و مرور پرونده حضور ژرمن‌ها در تورنمنت‌های معتبر از سال 2000 تا 2006 به ما نشان می‌دهد فوتبال آلمان در رده ملی با افت روحی محسوسی مواجه شده است.

منحنی آمار انگیزش و سلامت فکری بازیکنان چه در سطح ملی و چه در رده باشگاهی ناامیدکننده بود. این معضل تا ابتدای میزبانی جام هجدهم ژرمن‌ها ادامه داشت تا اینکه یورگن کلینزمن با تیم کاملی از روانشناسان، فیزیوتراپ‌ها، مربیان خصوصی بدنسازی و چند ترکیب مدرن دیگر تیم فنی پا به ساختمان فدراسیون فوتبال آلمان گذاشت. کلینزی به‌خوبی می‌دانست که پاشنه آشیل را چگونه باید درمان کند. آلمان‌ها که همیشه به خونسردی و اعتماد به نفس بالا شهره بودند در دهه گذشته این نقطه قوت برای‌شان تبدیل به پاشنه آشیل شد.

خب!کلینزمن توانست تا حدودی بحران را در اردوی تیم ملی مهار کند و با مهندسی فکر برتر بار دیگر انگیزه را به پسرانش تزریق کرد. او تا آنجایی که می‌توانست سعی کرد و نتیجه‌اش همان مقام سومی شد که 4 سال پیش عاید ژرمن‌ها شد. حالا از آن زمان خیلی می‌گذرد و یوآخیم لو با آن تیپ منحصر به فردش هنوز نتوانسته جانشین خلفی برای یورگن باشد. برای اثبات این موضوع به وقتی یوآخیم لو در ثانیه‌های پایانی بازی بطری آب را محکم به زمین می‌کوبید نقب بزنید؛ یوآخیم دیگر از قالب آرام و جنتلمن خود بیرون آمده بود.

اعتراض او به ضربه محکم استانکوویچ، کاپیتان صربستان به زیر پای گومز بود که به نظر یک پنالتی بی‌کم و کاست می‌آمد اما داور که در یک‌قدمی صحنه بود مکثی کرد و پس از چند لحظه خطای مرتساکر روی مدافع صربستان را اعلام کرد. این آخرین اکشن تیم لو در بازی دشوار بود که با شکست به پایان رسید؛ یک سکانس کاملا تلخ که نشان می‌دهد کادر فنی آلمان نمی‌تواند آرامش را از روی نیمکت به داخل زمین انتقال دهد و عجزهای تاکتیکی و ناتوانی بار روانی تیم با این واکنش‌ها از سوی مربی بروز داده می‌شود. حالا با تمام احترام به یوآخیم لو می‌توان عنوان کرد این تیم جای خالی یورگن کلینزمن را احساس می‌کند.


صرب‌ها را بیشتر بشناسیم
اگر به دنبال اسبی مشکی می‌گردید که تا مراحل بالایی جام‌جهانی با سرعت حرکت کند، باید توجه خود را به صرب‌ها جمع کنید. در 3 دوره از 4 جام جهانی قبلی، یکی از همسایه‌های این کشور توانسته است خود را به مرحله نیمه نهایی جام‌جهانی برساند. (بلغارستان در 94، کرواسی در 98 و ترکیه در 2002) البته شاید شما چاشنی شانس را دلیل این اتفاقات بدانید اما شاید مساله ریشه‌دارتر از اینها باشد؛ نمایش بازی سرعتی در یک تورنمنت بزرگ. شاید این‌بار نوبت آنها باشد اما گروهی که صرب‌ها در آن حاضر خواهند بود، آسان به نظر نمی‌رسد. در حضور تیم‌های آلمان، غنا و استرالیا کار صرب‌ها برای صعود

تا حدودی مشکل است. البته حسنی که صرب‌ها نسبت به حریفان خود دارند، این است که برخلاف آلمان و غنا، 2 رهبر بزرگ در میانه میدان دارند. شاید غیبت میشائیل بالاک و مایکل اسین به صرب‌ها کمک کند بار دیگر طعم حضور در مرحله حذفی را بچشند. در هر حال نباید «عقاب‌های سفید» را دست‌کم گرفت. قدرتمندی این تیم در مسابقات انتخابی کاملا مشهود بود.

صربستان بالاتر از فرانسه، نایب قهرمان دوره قبل، در حالی صدرنشین شد و به‌طور مستقیم به جام نوزدهم رسید که در ماه اکتبر گذشته در یک بازی بسیار حساس، 5برصفر رومانی را در هم کوبید. آنتیچ که سابقه کم حضور در تیم‌های بزرگی نظیر اتلتیکو مادرید، رئال مادرید و بارسلونا را دارد، متخصص پیروزی در جنگ‌های تاکتیکی است. این امر اما با حضور بازیکنانی باتجربه بازی در بالاترین سطوح لیگ قهرمانان، چندان دور از دسترس نیست.