بازدید 7752
ساخته پنی مارشال با بازی درخشان رابرت دنیرو و رابین ویلیامز، یک روایت درخشان و تحسین شده از درام‌هایی است که مضمونش کوشش برای عبور از یک وضعیت بحرانی مزمن است؛ اما در نهایت فرجام ماجرا آن گونه که انتظار می‌رود، رقم نمی‌خورد.
کد خبر: ۱۰۳۷۴۸۵
تاریخ انتشار: ۰۹ اسفند ۱۳۹۹ - ۲۳:۵۶ 27 February 2021

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»

فیلم سینمایی «بیداری‌ها / Awakenings» ساخته پنی مارشال با بازی درخشان رابرت دنیرو و رابین ویلیامز، یک روایت درخشان و تحسین شده از درام‌هایی است که مضمونش کوشش برای عبور از یک وضعیت بحرانی مزمن است اما در نهایت فرجام ماجرا آن گونه که انتظار می‌رود، رقم نمی‌خورد.

به گزارش «تابناک»؛ وقتی به لئونارد نگاه می­­‌کنیم، نمی­­­دانیم چه چیزی را می­­‌بینیم. گمان می‌­­کنیم که به یک سبزیجات انسانی، مرد قوی ­­هیکلی که به ­­مدت سی سال در شرایطی یکسان بی­­‌حرکت شده بود که نه حرف می‌­­زد و نه حرکت می­­‌کرد می‌نگریم. در ذهن او چه می­­­‌گذشت؟ آیا در آن شرایط فکر می­­‌کرد؟ البته که این گونه نیست؛ اما یک متخصص اعصاب در «بیداری‌ها» فیلم جدید «پنی مارشال» دلیل آن را این­­  گونه بیان می­­ کند: «زیرا معنای ضمنی آن غیرقایل تفکر می­­باشد» اما کارشناسان در اشتباهند و در کنار جسم بی­­‌حرکت او در آنجا لئونارد همچنان منتظر است.

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»

لئونارد یکی از مریض‌­­های بیمارستان روانی به اسم «garden» در برانکس است؛ بیمارستانی که توسط کارمندان خود مشهور شده است، به این دلیل که در آنجا بیماران به راحتی آب و غذا می­­‌خورند. این موضوع نشان می­­دهد که هیچ کاری صورت نمی‌ گیرد. آن‌ها قربانیان جریان «بیماری خواب آور» در دهه ۱۹۲۰ بودند و بعد از یک دوره ریکاوری ظاهری به حالت متداول خود برگشتند. اکنون سال ۱۹۶۹ است.

آنها نشانه‌های متفاوت بیماری را در خود دارند؛ اما همه در اصل مشکلی مشابه را بیان می‌­کنند: جسم آنها نمی‌­­تواند کاری را که مغزشان دستور می­­ دهد انجام دهد. گاهی این مانع و انسداد از طریق حرکات فیزیکی عجیب و غریب نشان داده می ­­شود و گاهی هم توسط فلج ظاهری بروز می‌­­کند.

روزی یک پزشک جدید برای کار به بیمارستان می‌­­آید. او هیچ تجربه‌ای در مورد بیماران ندارد؛ در ضمن آخرین پروژه او هم مربوط به کرم خاکی است همانند کسانی که قبل از او رفته­­‌اند و او هیچ امیدی برای بیمارانی که همچون روح هستند، ندارد کسانی که در آنجا هستند، ولی آنجا نیستند.

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»

هرچند این بیماران کاملا بی­­‌حرکت نیستند، قربانیان بیماری پارکینسون در سطح بسیار پیشرفته هستند که حرکات‌شان را متوقف می‌­کند تا جایی که آنها نمی‌­­توانند حرکت کنند و چون عضلات آنها سعی می­­­کند در یک زمان با هم حرکت کند، در حالی که این عضلات ضعیف­­‌تر از آنند که یک تکانه را بر سایر تکانه­­‌ها انتخاب کنند؟ احتمالاّ عینکی که افتاد و توپی که پرتاب شد، مرز این وقفه و بی‌حرکتی را بشکند.

این فیلم با احساس و ذکاوت پنی مارشال کارگردانی شده و برگرفته از کتاب مشهور سال ۱۹۷۲ نوشته الیور ساکس است؛ متخصص اعصاب اهل نیویورک و نویسنده «مردی که زنش را با کلاه اشتباه می­­‌گرفت» که یک اثر از ادبیات کلاسیک روانشناسی است. این­­ها بیماران او بودند و مالکوم سیر پزشک این فیلم بود که رابین ویلیامز نقش آن را در فیلم برعهده دارد.

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»

چیزی که او در تابستان ۱۹۶۹ کشف کرد (L-DOPA) دارویی برای درمان بیماری پارکینسون بود. این دارو زمان وقفه حرکات را برای بیمارانی که بی­­‌حرکت شده بودند، در یک بازه زمانی برای سال­­های پایانی از بین می­­‌برد. این فیلم ۱۵ تن از این بیماران را شامل می‌­­شود، به ­­ویژه لئونارد که رابرت دنیرو نقش آن را در اجرایی هنرمندانه ایفا می­­­‌کند، چون این فیلم یک نمایش هیجان ­­انگیز و گریه ­­آور نیست، بلکه آزمایشی هوشمندانه از شرایط روانی نامانوس انسانی است. این موضوع به دنیرو بستگی دارد که از لئونارد موردی برای همدردی نسازد، بلکه شخصی است که به ما کمک می‌­­کند که در مورد فهم دقیق و درست از جهان اطراف خود بیشتر بدانیم.

بیماران در این فیلم آسیب­­ دیده و ترسناک‌­­تر از داستان معروف «پو» که درباره زنده به گور کردن بود نمایش داده شده است. اگر ما در تابوت محبوس بودیم، درحالی که زنده بودیم به زودی خفه می­­‌شدیم، اما در جسمی محبوس شده که نمی­­‌تواند حرکت و یا صحبت کند، گنگ و بی­­‌صدا به اطراف نگاه کند، همان ­­طوری که چیز‌هایی که مورد علاقه ما هستند صحبت می‌­­کنند، تا جایی که به­ مانند قطعه‌ای از وسایل نامربوط اثاثیه منزل هستیم. تابستان ۱۹۶۹ وقتی که آن پزشک داروی آزمایش را به بیمارانش داد و به صورت معجزه­­ آسایی بدنشان دوباره متولد شد و دوباره توانستند حرکت کرده و صحبت کنند، و حتی بعضی از آن‌ها بعد ۳۰ سال آشفتگی فکری بهبود یافتند.

این فیلم لئونارد را در میان مراحل تولد دوباره او دنبال می­‌کند. او کودک دوست ­­­داشتنی و مهربانی بود تا زمانی که این انفاق برایش پیش آمد. او ۳۰ سال نگهداری می­­‌شد. اکنون در اواخر دهه ۱۹۴۰ او با خوشحالی فعالیت می­­‌کند و سپاس­­گزار است از اینکه قادر است آزادانه حرکت کند و خودش را نشان دهد. او با پزشکان نیز همکاری می‌­­کند.

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»

پزشک «سیِر» که میلیامز این نقش را ایفا می­­ کند، مرکز اکثر صحنه‌­­های فیلم است و شخصیت او به سنگ محکی برای این فیلم تبدیل می­­شود. او همچنین آدم ساکتی است. با خجالتی و ناآزمودگی و حتی حالتی که بازوی خودش را کنار بدنش نگاه می دارد، او وقتی با کرم­­‌های خاکی سر و کار داشت بسیار شادتر بود. این یکی از بهترین اجراهای رابین ویلیامز است؛ اجرایی خالص و یک‌دست.

اشتراک گذاری
برچسب ها
نظر شما

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

نام:
ایمیل:
* نظر:
برچسب منتخب
گروه های شغلی ماه رمضان غنی سازی اورانیوم سردار حجازی دعای روز دهم رمضان