سوپر انقلابیها در آزمون سخت حکم رسایی / آنچه برای دیگران تجویز میکردید را بپذیرید!

به گزارش تابناک، حمید رسایی پس از قطعی شدن حکم ۱۰ ماه حبس، در صحن مدعی شد حکم صادرشده را «غیرحقوقی» و «سیاسی» میداند و درباره تناسب مجازات با اتهام نیز ایرادهایی را مطرح کرد؛ با این حال اعلام کرد که در نهایت برای اجرای حکم مراجعه میکند. قوه قضائیه نیز اعلام کرده این حکم پس از یک فرایند ۹۵۱ روزه و طی مراحل قانونی، قطعی و اجرا شده است. مسئله اما از جایی جدیتر میشود که بلافاصله پس از اجرای حکم، موجی از اعتراض سیاسی علیه قوه قضائیه و شخص قالیباف شکل میگیرد؛ گویی قانون تا زمانی محترم است که پای رقیب در میان باشد و وقتی نوبت به یک چهره نزدیک میرسد، ناگهان همه چیز باید دوباره بررسی شود.
منان رئیسی نیز در واکنش به اجرای حکم، علاوه بر انتقاد از قالیباف، سخنانی مطرح کرد که از سوی برخی رسانهها بهعنوان تهدید نسبت به عوامل شکایت و اجرای حکم بازتاب یافت؛ او از احتمال مواجه شدن این افراد با «برخورد مردمی» در مساجد و مراسمات سخن گفت. امیرحسین ثابتی هم در نامهای به محسنی اژهای، صدور حکم را از منظر تناسب جرم و مجازات و مقایسه آن با پروندههای «دانهدرشتها» مورد پرسش قرار داد و خواستار توضیح دستگاه قضایی شد. سوال که مطرح است این است که آیا همین حساسیت، همین مطالبهگری و همین نگرانی درباره تناسب جرم و مجازات، وقتی پای مخالفان سیاسی و منتقدان جریانهای تندرو وسط است نیز با همین شدت دیده میشود؟
اجرای عدالت را صرفا برای رقبا نپسندید
مشکل دقیقا همینجاست؛ اگر قانون قرار است فصلالخطاب باشد، نباید با تغییر نام متهم، شاکی یا گرایش سیاسی افراد، معنای آن تغییر کند. نمیشود سالها برای برخورد قضایی با مسئولان، دولتمردان و چهرههای سیاسی مورد انتقاد خود فریاد «اجرای قانون» سر داد و به محض آنکه حکم متوجه یکی از نزدیکان خود شد، از «سیاسی بودن حکم»، «استاندارد دوگانه» یا ضرورت استثنا سخن گفت. راه اصلاح این وضعیت، فشار سیاسی بر دستگاه قضا یا تاختن به رئیس مجلس و مسئولان قضایی نیست؛ راهش این است که همه، دقیقا از همان قانونی دفاع کنند که برای دیگران مطالبه میکردند. اگر حکمی نادرست است، مسیر اعتراض و تجدیدنظر و سازوکارهای قانونی برای آن وجود دارد؛ اما هیچ جریان سیاسی نباید خود را بالاتر از قانون بداند. اتفاقا اعتبار شعار «عدالت» زمانی سنجیده میشود که حکم، علیه خودی صادر شده باشد، نه وقتی قرار است رقیب مجازات شود.
