دندانتیزی فوتبالیها با چالش ۸.۵ همتی ورزش/ ساخت سالن ۱۲ هزار نفری آزادی در اولویت
در شرایط فعلی کشور پس از روزهای جنگ و همچنین مشکلات ریز و درشت اقتصادی، چه چیزی در اولویت است؟ ای کاش برخی مدیران ورزشی اولویتها را بدانند، ببینند و درک کنند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، جنگ تحمیلی به ایران از سوی اتحاد آمریکایی-اسرائیلی که پس از ۴۰ روز با آتشبس دو هفتهای مواجه شده تا بلکه از طریق دیپلماسی توافقی حاصل شود، شرایط سختی را برای ورزش ایران ایجاد کرد. از توقف مسابقات ورزشی که بگذریم، زیرساختهای ورزشی در سراسر کشور مورد هدف مستقیم یا غیرمستقیم دشمن قرار گرفتند که در این بین مهمترین آنها، بمباران سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی بود.
سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی که در ۵۰ سال اخیر خاطرات تلخ و شیرین زیادی را برای ورزش و ورزشکاران ایران ساخته بود، در شرایطی مورد هدف دشمن آمریکایی-اسرائیلی قرار گرفت که به طور کامل تخریب شده و باید از نو ساخته شود. با این حال برخی اماکن ورزشی دیگر که مورد هدف مستقیم نبودهاند، خساراتی را متحمل شدهاند که نیاز به بازسازی دارند. آسیب به ۲۰۳ مکان ورزشی شامل سالن سرپوشیده، استخر، زمین چمن مصنوعی و ساختمان اداری که بین ۲ تا ۱۰۰ درصد آسیب دیدهاند، در روزهای اخیر مورد بررسی دقیق و ارزیابی قرار گرفته که تخمین زده میشود، نزدیک به ۸ هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان بودجه برای ساخت و ترمیم این اماکن لازم باشد.
اماکن ورزشی استان تهران بیشترین آسیبها را متحمل شدهاند و پس از پایتخت، برآورد شده است که سه استان اصفهان، کردستان و مرکزی بیشتر از سایر استانها آسیب دیدهاند. بودجه در نظر گرفته شده برای ساخت و ترمیم اماکن ورزشی قرار است به زودی تهیه شود و در این بین احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان دستور داده طراحی و ساخت مجدد سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی در اولویت قرار بگیرد.
در شرایطی که ورزش حالا با چالش مهم دیگری مواجه است، بخش مهمی از زیرساختها با حملات آمریکایی-اسرائیلی نابود شده یا آسیب دیده، فدراسیون فوتبال تصمیم دارد که مسابقات لیگ برتر را به صورت متمرکز در تهران ادامه دهد. فوتبال کشور و باشگاهها در تمام این سالها بیشترین بودجه ورزش کشور را دریافت کردهاند و این را میتوان از قراردادهای چند ده و گاهاً چند صد میلیاردی بازیکنان و مربیان دریافت. با این حال، در شرایطی که برگزار شدن یا نشدن لیگ در این شرایط، نمیتواند در اولویت باشد، برخی مدیران باوجود مشکلات ریز و درشت اقتصادی کشور، آن هم پس از جنگ تحمیلی و هزینههایش و همچنین اولویتهای حال حاضر ورزش برای بودجه کشور دندان تیز کردهاند.
اخیراً پس از اعلام تصمیم فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ برای برگزاری ۸ هفته باقیمانده لیگ برتر، حسین خبیری، مدیرعامل باشگاه خیبر خرمآباد در یک برنامه تلویزیونی گفت: «اگر یکی دو همت پول به باشگاهها بدهند خیلی رقم قابل توجه و زیادی نیست! در این شرایط که دغدغه ما باید وضعیت معیشت مردم باشد انصاف نیست بگویم به هر باشگاه هزار میلیارد پول بدهید! در جایی که کارگر و کارمند خیلی به سختی زندگی خود را میگذرانند. دغدغه آنها خانوادهشان است و دغدغه ما هم فوتبال. معلوم است اولویت باید با معیشت مردم و خانواده باشد، اما اگر قرار به برگزاری لیگ باشد، دولت بسته حمایتی بگذارد. فکر میکنم میخواهند لیگ را برگزار کنند اما حمایتی که ما انتظار داریم برآورده نشده است.»
پرسش اینجاست، باشگاهها برآوردشان از حضور در لیگ برتر چه بود؟ ابتدای لیگ بیستوپنجم که تیمها بسته شدند، مگر باشگاهها بودجه برآورد نکردند؟ در شرایط فعلی کشور پس از روزهای جنگ و همچنین مشکلات ریز و درشت اقتصادی، چه چیزی در اولویت است؟ ای کاش برخی مدیران ورزشی اولویتها را بدانند، ببینند و درک کنند.
آیا با شروع جنگ و توقف مسابقات لیگ برتر، هزینه باشگاهها افزایش پیدا کرده یا با توقف لیگ، هزینههای باشگاهها نیز متوقف شده است؟ حالا هم با برگزاری متمرکز بازیها در تهران، طبیعتاً هزینههای باشگاهها نیز کاهش پیدا میکند و حداقل نیاز به رفت و آمد و پروازهای مداوم نیست. پس با این وضعیت، چرا باید دولت برای باشگاهها بسته حمایتی در نظر بگیرد؟ درخواست یکی دو هزار همتی از دولت با عنوان بسته حمایتی، در شرایطی که نیازهای مردم و کشور در اولویت است و حتی ورزش هم اولویت مهمتری چون ساخت و ترمیم اماکن آسیبدیده در جنگ دارد، چیزی جز دندان تیز کردن برای بودجه کشور است؟
