متن احساسی درباره سالن ۱۲ هزار نفری آزادی

فدراسیون والیبال ایران با انتشار بیانیه‌ای حمله به اماکن و ابنیه‌های ورزشی به ویژه تخریب سالن خاطره‌ انگیز ١٢ هزار نفری آزادی تهران را محکوم کرد.

به گزارش تابناک، در این بیانیه آمده است: سالن 12 هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی تهران که فصل مشترک خاطرات چند نسل و چند دهه بوده است، به خاطره‌ها پیوست؛ خاطراتی که برای ابد بر تارک ورزش ایران ثبت شده و می‌درخشد. خاطراتی که شاید سازه و ابنیه آن حالا وجود خارجی نداشته باشد، اما از جریده عالم هرگز حذف نخواهد شد. چرا که بر جان و ذهن یک ملت حک شده است.

گاهی یک ساختمان فقط بتن و صندلی نیست. بخشی از حافظه‌ی یک ملت است. ویترینی از افتخارات و خاطره‌ها که بخشی از تاریخ ورزش ایران است.

سالن 12 هزار نفری برای ورزش ایران، فراتر از یک نام است، فراتر از یک سازه بتنی و فلزی؛ آنجا قلب تپنده تمرینات، رویاها و عرق‌ریزان قهرمانان ملی این سرزمین بود. جایی که قلب ایران برای والیبال می‌تپید؛ مکانی که هزاران صدا، یک صدا می‌شد: نخستین قهرمانی ایران در والیبال آسیا برایمان در این سالن خاطره شد؛ جایی که مقابل ابرقدرت‌های والیبال دنیا ایستادیم و جشن پیروزی گرفتیم.

سال‌های نوجوانی، جوانی، بزرگسالی‌مان را در تمام این سال‌ها در سالن 12 هزار نفری گذراندیم. چه شبهایی که صدای یک ملت از این سالن به جهان مخابره شد. در این سالن، نسل‌ها شاهد لحظه‌هایی بودند که تاریخ والیبال ایران را ساخت. زیباترین لحظات والیبال ایران رقم خورد و قاب هایی که خاطره شد و خاطره هایی که حماسه‌های تاریخی آفرید.

چه شب‌ها که جای جای این کهن دیار جملگی چشم شدند و به این سالن زل زدند تا فرزندانشان حماسه خلق کنند و تاریخ را بنویسند. پیر و جوان؛ خرد و کلان، زن و مرد همه یک تن بودیم تا در «آزادی» سر به آسمان افتخار بساییم و به موفقیت و پیروزی چنگ بزنیم و چه اسم بامسایی؛ آنجا که «آزادی» بدل به اسم رمز موفقیت شد.

این خانه شاهد شب‌هایی بود که در تاریخ ثبت شد. این خانه بخشی از هویت بین المللی والیبال ایران بود. امروز شاید این خانه دیگر میزبان ما نباشد، اما خاطره‌هایش در قلب یک ملت باقی می‌ماند. خانه‌ها می‌روند، اما رؤیاها می‌مانند. خواستند باخت خودشان را در این سالن جبران کنند، غافل از اینکه دوباره می‌سازیم و دوباره پیروز می‌شویم. بله، والیبال ایران ادامه دارد.

ویرانی این خانه با کین دژخیم داغی بزرگ است؛ داغی که داغ دختران نونهال لامرد فارس را برای مان تازه کرد. دخترانی که هنگام والیبال بازی کردن آسمانی شدند.

ورزش برای دوستی، افتخار و صلح است نه جنگ، خشونت و نفرت؛ اماکن ورزشی به عنوان موقعیت و مکانی امن برای رقابت، شور، نشاط و صلح و دوستی، است که همواره از حرمت و امنیت خاصی در بین همگان برخوردار بوده و هست. حمله به این نماد، تلاشی برای خاموش کردن شعله امید در دل جوانان کشور است، اما این تلاش محکوم به شکست است.

خانواده والیبال ایران به عنوان پرافتخارترین ورزش تیمی ایران کشته شدن دختران والیبالیست نونهالان در لامرد فارس و تخریب سالن 12 هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی به عنوان اصلی‌ترین سالن برگزاری مسابقات بین‌المللی را که خاطرات غرور انگیز ملی زیادی در آن داشتیم، قویا محکوم می‌کند.