زندگینامه
ولادیمیر پوتین در ۷ اکتبر ۱۹۵۲ در لنینگراد (سن پترزبورگ کنونی) متولد شد. در سال ۱۹۷۵ پوتین در رشته حقوق از دانشگاه لنینگراد فارغالتحصیل شد. او چند سال بعد مدرک دکترای خود در رشته اقتصاد را دریافت کرد. پس از فارغالتحصیلی پوتین از سوی کا. گ. ب. به همکاری دعوت شد و از سال ۱۹۸۵ تا سال ۱۹۹۰ از سوی سازمان اطلاعات روسیه در آلمان به کار مشغول شد.
آغاز فعالیت‌های اجرایی
پوتین در سال ۱۹۹۰ پوتین به مقام مشاور رییس دانشگاه دولتی لنینگراد در امورخارجه برگزیده شد. او سپس در سمت مشاور رییس شورای شهر لنینگراد به انجام وظیفه پرداخت. در ژوئن ۱۹۹۱ او به ریاست کمیته روابط بینالملل شورای شهر سن پترزبورگ برگزیده شد. لنینگراد پس از فرو پاشی اتحاد جماهیر شوروی به سن پترزبورگ تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۴ پوتین با حفظ سمت، مقام معاونت شهردار سن پترزبورگ را نیز عهده دار شد.
در اوت ۱۹۹۶ نیز پوتین به سمت معاون دایره اداری ریاست جمهوری روسیه منصوب شد و در مارس ۱۹۹۷ نیز سمت معاونت اجرایی دفتر ریاست جمهوری روسیه و ریاست دایره مرکزی تحقیقات و نظارت دولت را به عهده گرفت. در ماه مه ۱۹۹۸ با ارتقای سمت در مقام معاون اول دایره اداری ریاست جمهوری منصوب شد.
در ژوئیه ۱۹۹۷ پوتین سمت مدیریت سرویس امنیت فدرال روسیه را عهدار شد، چندی بعد او با حفظ سمت، مقام دبیرکل شورای امنیت ملی روسیه را نیز به عهده گرفت. سرانجام در اوت ۱۹۹۹ پوتین به نخست وزیری روسیه رسید.
ریاست جمهوری
در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ نیز
ولادیمیر پوتین پس از استعفای بوریس یلتسین، به عنوان رییس جمهوری موقت روسیه برگزیده شد. در مارس ۲۰۰۰ او به ریاست جمهوری روسیه انتخاب شد. در مارس ۲۰۰۴ نیز پوتین برای بار دوم به کرملین راه یافت. ولادیمیر پوتین در دوره ریاست جمهوری خود از نفوذ سرمایهداران در امور سیاسی کاست و قدرت حکومت مرکزی را در سراسر روسیه بسط داد. پوتین برخلاف سلف خود بوریس یلتسین از سیاست‌های یکجانبه نگرانه ایالت متحده آمریکا در جهان حمایت نمیکند و از مخالفان استقرار سپر موشکی آمریکا در دو کشور لهستان و جمهوری چک است.
در زمان پوتین وقایع گروگانگیری در تئاتر مسکو و مدرس‌های در شهر بسلان با مداخله نیرو‌های امنیتی روسیه پایان یافتند. پوتین به خوبی به زبان‌های آلمانی و انگلیسی صحبت میکند. او با لودمیلا پوتینا ازدواج کرده که ثمره این ازدواج دو دختر به نام‌های ماریا و کاترینا است. وی در انتخابات ریاست جمهوری روسیه که در مارس سال ۲۰۱۲ برگزار شد با شمارش ۹۸ و نیم درصد آرای ماخوذه ۶۴ و ۵۰ دهم درصد ارا را کسب کرد و به ریاست جمهوری این کشور رسید.
سیاست داخلی و خارجی
با روی کار آمدن
ولادیمیر پوتین در کشور روسیه این کشور شاهد تغییرات جدی در سیاست‌های داخلی و خارجی بود که علی رغم بحران‌های داخلی به ویژه در حوزه اقتصاد این کشور را در عرصه بین الملل با قدرت بیشتری همراه کرده است؛ شرایطی که جمعیت زیادی از مردم روسیه با آن همراه هستند و با انتخاب دوباره پوتین در انتخابات بر سیاست‌های او مهر تأیید می‌زنند.
سیاست اقتصادی، صنعتی و انرژی
در دوره تصدی
پوتین از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷، اقتصاد روسیه بهطور متوسط ٪۷ در سال رشد کرد و تبدیل به هفتمین اقتصاد بزرگ دنیا از نظر قدرت خرید شد. تولید ناخالص داخلی نامی روسیه ۶ برابر شد و از رتبه ۲۲ م. جهان به ۱۰ م. رسید. در سال ۲۰۰۷، تولید ناخالص داخلی روسیه از جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه در سال ۱۹۹۰ بیشتر شدکه به معنای غلبه کردن بر پیامد‌های ویرانگر بحران مالی ۱۹۹۸ روسیه و رکود پیشتر در دهه ۱۹۹۰ بود.
در هشت سال صدارت پوتین، صنعت و نیز تولید، ساختمان، درآمد‌های واقعی، اعتبار و طبقه متوسط بهطور قابل توجهی رشد کرد. پوتین به دلیل محو داد و ستد پایاپای گسترده و رشد دادن اقتصاد در پی آن ستوده شدهاست. به هر حال مشکل تورم همچنان پابرجا ماند. پوتین یکی از حامیان دیپلماسی جهانی دو قطبی با محوریت آمریکا و روسیه است.
انتخاب مجدد به عنوان رئیس جمهور
پوتین در فروردین ماه سال ۱۳۹۷ مجددا و با کسب هفتاد و شش و شصت و نه صدم درصد آرا به عنوان رئیس جمهور روسیه انتخاب شد.
پیوستن کریمه به روسیه
به دنبال بحران کریمه در ۱۶ مارس ۲۰۱۴ یک همهپرسی از مردم کریمه برای پیوستن به روسیه برگزار شد. ۸۱ درصد واجدان شرایط در این انتخابات شرکت کرده و ٪۹۶٫۷۷ به جدایی این شبه جزیره از اوکراین و الحاقش به روسیه رأی مثبت دادند. ولادیمیر پوتین در روز ۱۸ مارس رسماً سند الحاق کریمه به روسیه را امضا کرد و کریمه را جزء جدایی ناپذیر روسیه خواند.
روابط با ایران
پوتین از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۷ چهار بار به ایران سفر و با رهبر انقلاب دیدار کرده و روابط دوستان‌های با حسن روحانی رئیس جمهور ایران دارد.
زندگی مشترک
پوتین در سال ۲۰۱۳ پس از اتمام دیدار از یک نمایشنامه اعلام نمود به صورت توافقی قصد طلاق گرفتن از لودمیلا پوتینا را دارد. آن‌ها ضمن اینکه جداییشان را متمدنانه خواندند عامل اصلی آن را نداشتن وقت برای یکدیگر قلمداد کردند.
روابط روسیه و آمریکا
روابط مسکو و واشینگتن در دوره پساشوروی با نوسانات مختلفی همراه بوده و اوج و حضیض‌های متفاوتی را تجربه کرده است. هرچند در برخی مقاطع این روابط متعادل بوده، اما «صلح سرد» و «جنگ سرد» نیز بخشی از این روابط هستند که مصادیق آن در دو سال اخیر و پس از تعمیق اختلافات در بحران اوکراین و بحران خاورمیانه مشهود هستند. حسب تجربه، طرفین با عنایت به هزینه‌های تقابل همواره پس از دوره‌ای از تنش در جستجوی تحولات و موضوعاتی بوده‌اند تا از آن‌ها به عنوان بهانه‌ای برای تغییر فضا و به‌سازی روابط استفاده کنند. تغییر نخبگان در کاخ سفید یا کرملین از جمله مهم‌ترین این بهانه‌ها بوده است.
انتخاب گورباچف و یلتسین با گرایش‌های لیبرالی بعد از سال‌ها جنگ سرد، انتخاب پوتین و حادثه ۱۱ سپتامبر بعد از رکود نیمه دوم دهه ۹۰، انتخاب مدویدیف و اوباما بعد از چالش جنگ گرجستان (۲۰۰۸) و انتخاب ترامپ بعد از بحران‌های اوکراین و خاورمیانه مقاطعی از جابجایی نخبگان هستند که در گشودن فصلی جدید در روابط و خروج از فضا‌های تنش و بحران مؤثر بوده‌اند.
روابط روسیه و ترکیه
با اینکه در سال های گذشته میان روسیه و ترکیه تنش هایی مثل سقوط جنگنده روسیه در مرز ترکیه و سوریه و قتل سفیر روسیه در خاک ترکیه رخ داد اما، مقامات سیاسی و نظامی ترکیه مدت هاست که در پی دلایل مختلف در پی فاصله گرفتن از متحدان غربی خود به ویژه اعضای ناتو هستند و در مسیر تازه ای که در اهداف راهبردی ترسیم کرده اند، روسیه را به عنوان یک شریک نظامی انتخاب کرده اند. روسیه نیز در فضای جدید پیش آمده انگیزه های فراوانی برای نزدیک شدن به ترکیه دارد و به نظر می رسد که در حال استقبال از این شرقی گرایی ترکیه است؛ موضوع مهمی که در برنامه های جدید روسیه برای مشارکت با ترکیه در حوزه هایی مثل فروش سامانه های دفاعی اثرگذار بوده است.
عدم همراهی و حمایت جدی ناتو از ترکیه در مواقعی که این کشور با روسیه و یا دیگر بازیگران شرقی درگیری راهبردی دارد از سویی و از سوی دیگر وقوع برخی تنش های هدفمند در جریان مانورهای نظامی ناتو که نمونه بارز آن در مانور نروژ رخ داد، به خوبی نشان می دهد که ترکیه آنچنان که باید و شاید در قالب سازمان ناتو پذیرفته نشده و مورد حمایت نیست. این رویه حاکم بر مناسبات ترکیه و ناتو از سویی و از سوی دیگر نشانه های روشنی که مسکو برای جذب آنکارا بروز داده است، هشداری است به این مهم که رهبران سیاسی ترکیه در آینده نچندان دور تصمیم بگیرند که برای همیشه از ناتو جدا شوند و یا به روسیه این اجازه را بدهند که در خاک کشورشان اقدام به تأسیس پایگاه نظامی کند.
* با دونالد ترامپ بیشتر آشنا شوید
* با جیمز متیس بیشتر آشنا شوید
* با مایک پمپئو بیشتر آشنا شوید
* با تمیر هایمان بیشتر آشنا شوید
