آخرین امید ؛ نیما مسیحا

غم منو به دل نگیر از این سکوت از این نگفته ها دلم گرفته
کی بغضمو بغل گرفت به جز خودم به جز شبای شهر غم گرفته
این آخرین امیدمه که خندمو از این شبای گریه پس بگیرم
تو این هوا تو این شبا به جای من نفس بکش که من نفس بگیرم
مگه میشه نگفت مگه میشه ندید مگه میشه گذشت
بگو به حال خوش چجوری میشه برگشت ...
خودتو برسون مثل گریه به بغض مثل خنده به لب
به من که گم شدم توی سیاهی شب هر شب
میون این غریبه ها دلم گرفت بگو چرا کسی شبیه ما نیست
کجا برم که حسرتم تموم بشه چرا دلم مثل همیشه ها نیست
دلم گرفت از آدما به غیر ما کسی چرا شریک درد ما نیست
به من بگو به من که گم شدم بگو چرا نگاه هیچکی آشنا نیست
این آخرین امیدمه که خندمو از این شبای گریه پس بگیرم
تو این هوا تو این شبا به جای من نفس بکش که من نفس بگیرم
مگه میشه نگفت مگه میشه ندید مگه میشه گذشت
بگو به حال خوش چجوری میشه برگشت 
خودتو برسون مثل گریه به بغض مثل خنده به لب
به من که گم شدم توی سیاهی شب هر شب