فرمانده بلندپایه ارتش به دنبال اجاره یک خانه کوچک
ویدئویی از تیمسار دادبین، این فرمانده ارشد ارتش داخل یک بنگاه معاملات ملکی طی شبانهروز گذشته بارها در فضای مجازی دیده شده و به اشتراک گذاشته شده است.

به گزارش «تابناک» به نقل از ایسنا، «شأن؟ شأن مأن نداره. شأن دیگه چیه؟ من احمدبسیجیام»؛ این جملات را کسی میگوید که روزی ۱۷۰۰ توپ و تانک با مهمات و گلولههای جنگی - نه مشقی - و ۲۰۰ هزار نیرو را در دشت کوشک نصرت قم بهخط کرد و بزرگترین مانور خاورمیانه را سازمان داد؛ مانوری که در سال ۷۵، قیمت هر بشکه نفت را ۲.۵ دلار افزایش داد.
کسی میگوید «شأن مأن نداره» که بر لباسش آرمهای چتربازی درجه سه، آجا، دانشگاه عالی دفاع ملی، دانشگاه فرماندهی و ستاد و دانشگاه افسری، روی بازویش آرم ستاد مشترک ارتش و روی سینهاش نشان جانبازی، نشان ورزش، نشان ایثار، دوره عالی، دوره دافوس، دوره علوم استراتژیک، دوره دوم دانشگاه افسری، دوره مقدماتی و دوره سوم دانشگاه افسری را دارد.
تیمسار دادبین، سال ۹۷ در حال بازدید از ارتفاعات بازیدراز سرپل ذهاب - عکس از خبرگزاری دفاع مقدس
کسی میگوید «من احمد بسیجیام» که روزگاری فرمانده لشکر ۲۸ پیاده کردستان، فرمانده قرارگاه منطقهای شمالغرب نیروی زمینی ارتش، مدیر شرکت پشتیبانی و نوسازی هلیکوپترهای ایران و فرمانده نیروی زمینی ارتش بوده و اکنون نیز عنوان «مشاور فرمانده ارتش» را دارد.
فرمانده شیرازی ارتش و ساکن محله امامزاده حسن تهران، رفیق صمیمی پاسدارانی مثل احمد متوسلیان، محمد بروجردی و محمود کاوه بوده است. کسی از واژه «شأن» فراری است که آدمهای بزرگی با اقتدا به او نماز خواندهاند: «در جریان یکی از عملیاتها موقع اذان شهید کاوه از بنده خواست تا برای نماز جماعت جلو بایستم. هرچقدر مقاومت کردم که او منصرف بشود، فایدهای نداشت و بهاجبار من را جلو ایستاند و به من اقتدا کردند. هیچگاه تواضع و فروتنی این شهید را از یاد نمیبرم.»

امیر دادبین در کنار فرمانده معظم کل قوا در مانور عظیم ولایت، سال ۷۳
حالا سالها از حادثهای میگذرد که بدن رشید و ورزیده تیمسار را مدتی خانهنشین و او را تا همین امروز دستبهعصا کرد. همنورد او از این حادثه در سال ۸۴ میگوید: «تیمسار جلوی گروه حرکت میکرد که به مسیری پوشیده از برف رسید. در قدم سوم خود که در حال درستکردن جای پا بود، سر خورد و به طرف دره سقوط کرد. محدوده سقوط، شیبدار بود و ارتفاعی حدود هشتاد متر داشت. تیمسار به حالت طاقباز پس از طیکردن این مسیر، در نهایت به رودخانه پر از برف و آب پایین دره افتاد ...» و خودش میگوید: «کفشم مناسب نبود».
تیمسار دادبین پس از آن حادثه به کما رفت و حتی قلبش ایستاد اما مادرش به او جان دوبارهای داد: «میگویند یک بار قلبم ایستاد و دیگر دکترها و پرستارها از مداوای بنده ناامید شدند. مادرم به بالای سرم آمد و اشک ریخت. قطرات اشک او بر بدن من ریخت و قلب من دوباره شروع به تپیدن کرد.»
از یادگارهای آن صعود و آن حادثه، ساعتهای بههمریخته خواب و بیداری تیمسار است که حالا گاهی ۲ شبانهروز بیدار میماند.
همه او را به عنوان فردی میشناسند که معیشت سربازان و نیروها برایش مهم بود اما برای خودش هیچوقت چیزی از معیشت و آسایش نخواست: «وضعیت روحی پرسنل و کارکنان برای من بسیار مهم بود و عقیده داشتم که اگر به کارکنان رسیدگی شود، نیرو بهتر میتواند فعالیت کند. به این منظور ساخت منازل سازمانی و بهبود وضعیت معیشتی و رفاهی آنها را در دستور کار قرار دادم.»
نه اینکه نداند «پول» چیست و زیر دستش نبوده باشد. خوب هم دیده و میدانسته: «در دورهای که در پنها (شرکت پشتیبانی و نگهداری بالگردهای ایران) مسئولیت داشتم، ماهی ۱۷ میلیون دلار قطعات برای بالگردهای ایرانی از خارج خریداری میشد. با تلاش و همکاری متخصصان داخلی از جمله دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف توانستیم در ساخت برخی از این قطعات خودکفا شویم و میزان خرید قطعات را به ۳ میلیون دلار کاهش دهیم که این اقدام مورد واکنش برخی از افراد و شرکتها که سود و منفعتشان در خرید از خارج بود، شده بود.»
حالا هم خودش مثل بقیه مردم هزار مشکل دارد اما هر کدام از ارتشیها که مشکلی دارند، به سراغ این ارتشی ۶۵ ساله میروند تا با آنان همراه شود و مشکلشان را پیگیری کند.
کم نبودهاند کسانی که در سازمانها و نهادها، آن هم در ردهها و جایگاههایی بسیار پایینتر از تیمسار، هم شعار «مقاومت» دادهاند و هم بار خود و خانوادهشان را بستهاند. نه اینکه لزوما راه کجی بروند اما لااقل زندگی نسبتا خوبی برای خود دست و پا کردهاند اما احمد دادبین که ۳ آبان سال ۷۳ در حکم انتصابش به عنوان فرمانده نیروی زمینی ارتش، از سوی فرمانده کل قوا «انقلابی»، «مبتکر» و «خلاق» خوانده شده بود، امروز ویدئویش دارد دست به دست میشود که عین همه ما رودرروی مشاور املاکی فلان محله نشسته و فقط «یک خانه کوچک» و آن هم برای «اجاره» میخواهد. «احمدبسیجی»، نه خودش و نه همسرش ملیحه نیشابوری که از دانشجویان پیرو خط امام بوده است، انگار بلد نبودهاند مثل خیلیها از نام خود نانی بخورند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
سرباز وطن و مسئول یعنی ایشون
دردو بلاش بخوره تو سر همه ی ما
احسنت به این دلاور مرد خداروشکر که ایران همچنین مردان بزرگی داره...تیمسار شرمنده ایم
بنده از نزدیک ایشان را میشناسم و افتخار همکاری با ایشان را داشته ام . انسانی بسیار متقی ، پرهیزکار ، مدبر و بزرگوار هستند . خدا کنه بقیه مسیولین از روش و منش این عزیز درس بگیرند .
چرا نباید ابشان یک خانه درخور داشته باشند.
فقط می تونم بگم من به جای مسئولین این کشور شرمنده شدم
فکر نکنم......
جلوی اختلاس گرفته بشه وحق این مقام عالی قدر ارتش داده بشه خیلی هم سخت نیست مشکل اینجاست که دست به هر جا بزنی اختلاسگر میزنه بیرون
ارتشی و فرمانده ها سختی می کشن در عوض ...
درود خدا بر دلاور مرد و ارتشی بسیجی آیا یک مسول با غیرت در کشور و یا دولت ویا ارتش پیدا نمی شود تا حداقل با اعطای آپارتمان آرامش را به این قهرمان با شرف و عزیز بدهد
سلام سربازان گمنام وبسیجیان سربلند.باافتخارحاضر هستم برای دست بوسی.شماهابه این ایران عزیزدوباره جان دادیدتانسل امروزی بدانندچه شخصیت هایی فدای این انقلاب ونظام مقدس جمهوری اسلامی فداسده انددرودبرشرفتان
مجسمه شو باید ازطلا گرفت درود برتو مرد باغیرت ای کاش مسعولین بهش یه خانه میداد که اگه ندن ظلم کرده درحق همچه مرد ارتشی باغیرتی
تیمسار دادبین بزرگ مردی است که ما فرزندان ارتشی ها از زمان فرماندهی ایشان خاطرات خوبی داریم و رسیدگی ایشان به نیروهایشان را فراموش نمیکنیم ایشان یکی از فرماندهانی بودند که بخوبی مشکلات کسانی را که در جبهه ها جنگیده و بعد با هزاران بیماری و مشکل برگشته بودند درک میکردند درود بر تو ای بزرگ مرد
دورد بر مردان بزرگ ایران که از جان خود گذشتن برای این انقلاب
باسلام و عرض ادب خدمت امیر بزرگوار و محترم آجا،بنده زمانی که ایشون فرمانده نیروی زمینی ارتش بودن دانش آموز مرابهی نزاجابودم،واقعاایشون شایسته بهترین احترامات و قدردانی هاهستن،فرمانده ای که مهمترین دغدغه شون معیشت و سربلندی نیروهاشون بود،درودبه شرفشون.سرتسلیم فرودمیارم دربرابرشون،انشاالله فرماندهان الان کمی مثل ایشون باشن
سلام ایشان یادش بخیر مرد بزرگ مردهمیشه زنده خاطرت متوانم از ایشان یاد کنم
۱- مانور قم با آن عظمت ایوالله دارد
۲- یک روز بنا به دستور امیر نیازی امر فرمودند یک روز بعد عید فطر بود من با خذف کلاج پایین وبالا با یک جیب کام به خدمت امیر دادبین رفتیم بدون هیچ تشریفاتی گفتیم امیر این همان خوروهستش که امیر نیازی فرمانده وقت لجستیک بودند ایشان فرموردند دست مریضا ممنون ایشان یک دور با همان خورو زدند گفتند واقعا عالی ودستور خط تولید را دادند وفرمودند اینو رو چه انگیزیددرست کردید گفتم در واحد ها پیاده خدمت کردم دیدم یک جیب کام که حامل ۱۰۶ بود بخاطر کلاج پایین از کار افتاده بخاطر شلیک گلوله ۱۰۶ کلاج پایین از کار افتادو طمه ارتش عراق شد ومن اینو تعریف کردم انگیزه بود وگفتند من بچه شهرستانی ها را خیلی دوست دارم وایشان مرد قهرمان زمان خودش بود وبزرگ
درود بر تو
درودبر شرفت مسولینیاد بگیرند
باسلام دوستان،وهموطنان عزیز
من بچه خوزستان،وتوجنگ بزرگ شدم
وراهکارمیدم که بقول آبادانیا،
ولک رهبروفرماندش،خونه بش بده،
الکی احساساتی نشین،تمام
درود به شرفت سردار عزیز شاید از نظر مالی در مضیقه باشی ولی رو به پشت سرت نگاه کنی
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.