در نکوهش یک ویژگی زشت(۶)؛
از دستخط «امیرکبیر» تا توصیهنامههای صغیر + تصویر
هنگامی که پای شخصیتهای تاریخی به میان میآید، فلان کس امیر کبیر لقب میگیرد و بهمان کس با لقب یک قهرمان تاریخی خوانده میشود؛ اما براستی چرا برخی در تاریخ خوشنام میشوند و برخی بدنام؟ ملاک خوشنامی و بدنامی چیست؟ عالم بودن یا عملکرد خوب داشتن؟ من و شمایی که به همه چیز انتقاد داریم، تا چه اندازه شبیه خوشنامان رفتار میکنیم؟!

به گزارش «تابناک»، ماجرای توصیه و نامههای سفارشی از آن دست مسائلی است که به شدت در جامعهمان رواج یافته و متأسفانه گاه تا کلانترین مسائل سیاسی، اقتصادی و امنیتی نیز پیش رفته است؛ این تنها نیمی از ماجراست، چرا که در سمت دیگر این توصیه نویسان، افرادی هستند که در بهترین حالت ممکن از پذیرش سفارش مدیر بالادستی و یا حتی هم عرض سر باز بزنند، ولی اعتراضی به این اتفاق زشت نشده ندارند؛ لابد به این دلیل که از فرط تکرار برایشان عادی شده و یا ممکن است خودشان هم به این معضل مبتلا باشند!
اکنون کافی است گشتی در دنیای بیدر و پیکر اینترنتی ـ البته به مفهوم گستردگی نه مراقبت نشدن ـ بزنید تا با انواع معروف شده این دست مکاتبات روبهرو شوید که دست خط یک فرد معروف در آن به چشم میخورد؛ با مضمونی شبیه این: آقای... نظر به جامع الشرایط بودن آقای... وی را استخدام نمایید، به وی وام دهید، وی را رئیس کنید... را به وی واگذار کنید و مواردی از این دست.
این بازی تاریک در حالی صورت میگیرد که ظاهرا راهکاری برای مقابله با آن نیست و در عین حال، قوانینی نانوشته بر آن حاکم است؛ بدین ترتیب که یا بحث نسبی ـ سببی در آن تأثیر گذاشته، صحبت از پیروی از امر مافوق در میان است و یا بحث منافع مشترک در میان است که البته در هر حالت، پروسه بر سر منافع به پیش خواهد رفت وگرنه چه دلیلی دارد که مثلا یک مقام مسئول پیگیر واگذاری مثلا فلان بلوک سهام باشد و یا توصیهای برای راه افتادن کار فرد خاصی داشته باشد؟ آیا غیر از این است که اگر قرار به دخالت یک مدیر باشد، این ایراد واردتر است که چرا گذاشته کار به توصیه بکشد؟!
بدین ترتیب، ممکن است یک مدیر بانکی هیچ ابایی از پذیرفتن نامه سفارش وام به فلان مشتری خاص نداشته باشد و یا حتی سرمربی فوتبال به استخدام یک بازیکن خاص تن در دهد. کمی دقت به مباحث مطرح در دادگاه فساد میلیاردی کافی است تا دستمان بیاید که تا چه اندازه توصیهپذیر هستیم و تا کجا در این منجلاب فرو رفتهایم؛ مناقصههایی با هزاران نقص که به سرانجام رسیدهاند و سفارشهایی که همیشه پاداش انجامشان نقد پرداخت شده است.
ریشه این امر کجاست؟
بگذارید پیش از ریشهیابی این امر، توصیه نامهای را بررسی کنیم که رئیس یکی از دانشگاههای علوم پزشکی کشورمان به مشاور وزیر نوشته و در آن از مقام بالادستی خواسته که با تغییر رشته یک دستیار داخلی به تخصص قلب موافقت کند و توجیهاتی برای این درخواست ردیف کرده که به رغم محترم بودن، به هیچ وجه وارد نیست، چرا که اگر بود، قانونی میشد و نیاز به سفارش کردن نداشت!

دقت کنید که توصیه نویس و مخاطب توصیه هر دو دکتر هستند و احتمالا (!) بیش از من و شما به حساسیت تشخیص یک پزشک قلب و... آگاهی دارند!
بدین ترتیب، صفی از معترضان شکل خواهد گرفت که آب را از سرچشمه گل آلود میدانند و با این تفسیر، خواسته یا ناخواسته مجوزی به دست میآورند که با دست انداختن به آن، رعایت نکردن صف در نانوایی هم موجه خواهد بود؛ مسیری آغاز میشود که آشنایی با شاطر به نان گرفتن بینوبت، دوستی با رئیس بانک به وام، قوم و خویش بودن با مأمور راهنمایی به پاک شدن جریمه و همین طور میرود تا به آشنایی با فلان مدیر به تغییر رشته تحصیلی یا برنده شدن در مناقصه برسد!
با این توضیحات، بحثی دیگری سر انداخته میشود که نظارت قانونی نام دارد؛ قانون کجای ماجراست؟
پاسخ به این پرسش، بسیار آسانتر از هر کاری است: مجری قانون امثال من و شمایی هستیم که از رعایت نکردن همان صفهای نانوایی شروع کردهایم و حتی اگر قاضی هم شده باشیم، عادت بدمان را نیز رشد دادهایم (البته ممکن است شما استثنا باشید؛ هم در این بخش از متن و هم جاهای دیگری که یادمان رفت شما را استثنا کنیم!).
چه باید کرد؟
پرسشی به این سبک میتواند پاسخهای بسیاری داشته باشد اما بد نیست باز هم کار سادهتر را برگزینیم و جواب فردی نیک نام در تاریخ را به یک توصیه نامه مرور کنیم؛ پاسخی از یک امیر کبیر به توصیه پذیری ناصرالدین شاه صغیر:
قربانت شوم
الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه نان مشغولیم، خبر رسید که شاهزاده موثقالدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کرده بودم به توصیه عمه خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان راندهاید. فرستادم او را تحتالحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره امور مملکت به توصیه عمه و خاله نمیشود.
زیاده جسارت است، تقی

به ظاهر هنوز مزه کار بیرون از نوبت زیر دندانمان است که نمیتوانیم در پاسخ به یک توصیه، این خطوط امیر را پاراف کنیم!
نظر شما چیست؟
نظر شما چیست؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
الان چند ساله كه تملق و چاپلوسي بالاسريها و روسا خيلي باب شده.. آدمها هم مصنوعي شده اند. همه همديگه رو دكتر و مهندس خطاب مي كنند!
من در یکی از شرکتهای خودروسازی کار میکنم با مدرک فوق لیسانس میکانیک و سابقه 15 سال شاهدم که فردی علاوه بر داشتن مدرک دیپلم سوء پیشینه هم دارد و دوبار به جرم قاچاق طلا و ارز زندان بوده این فرد یکدفعه استخدام شده و مسئول یکی از دفاتر خارجی با حقوق پنج هزار یورو و همه امکانات شده فردی که حتی زبان هم بلد نیست با توصیه یکی از مسئولین قضائی بوده حاضرم با مدارک ثابت کنم که البته اینکار شده ولی کو گوش شنوا
احتمالا ایشون هم یکی ازهمین زیر دیپلمی هاست که الان برای خودش خدم و حشمی دست وپا کرده و حالا از حرف حساب این حد دل ازرده شده و الا هیچ ادم عاقلی اصل و گذاشته به هیچی گیر نمی ده جالب اینجاست که اون نوشته هیچ ایرادی نداره سلیس و کاملا بدون اشکاله
مگه یادتون رفته که رتبه ی اول امتحان دستیاری رشته مورد علاقش که رادیولوژی شیراز بود نشد به خاطر سهمیه ها؟ تازه اینها با خرید سوال و سهمیه و هزار تا راهکار دیگه همین داخلی هم قبول می شن و بعد رشتشون تغییر داده می شه متاسفانه... از خبرتون خیلی ممنونم چون خودم دستیارم و در جریان این مسائل ...
اگه میشه سفارش منم بکنه یارانه ام را قطع نکنن!!!
گفتم کی هستم که بدونید میدونم درباره چی دارم حرف میزنم
وضعیت طبابت در این مملکت جدا از وضعیت سایر مشاغل و کارها نیست. همه
چیزمون به همه چیزمون می آد.
اما بعد مثل بسیاری از پزشکان وقتی غبطه می خورم به عمری که تلف کردم رد راه پزشک شدن، گاهی وقتها خود یا خانواده ام را از خطر خطاها یا شیادیهای برخی پزشکان، به لطف خدا، نجات می دهم، تسلی خاطری می یابم
اما این پزشکان بی سواد یا شیاد همیشه سفارشی نیستند و از همه قشری در آنها هست.
البته فقط برای آگاهی خوانندگانی که نامه ی امیرکبیر را اصیل می دانند علت های جعلی بودن نامه:
این نامه بدون تاریخ، که برخلاف مکاتبات عهد قاجار پر از نقطه و ویرگول و... است. در هیچ یک از کتب معتبری که درباره امیر کبیر نوشته شده وجود ندارد.
هشتاد نامه امیرکبیر به ناصرالدینشاه، به مناسبت روز اسناد ملی رونمایی شده و در معرض دید همگان قرار گرفتهاست.
عباس اقبال آشتیانی و دکتر فریدون آدمیت در کتبی که در مورد امیرکبیر نوشتهاند، کوچکترین اشارهای به نامه وی در مورد عمه ناصرالدین شاه ندارند. در مجموعه مکاتبات امیرکبیر هم که آقای سیدعلی آل داوود، تدوین و نتظیم نموده و در دسترس است، نشانی از به اصطلاح سند مزبور نیست.
در کتاب اسناد و نامههای امیرکبیر کپی دستخط وی موجود است. شیوه خط و پیچ و خم کلمات آن دستخط ساختگی کوچکترین شباهتی با خط امیرکبیر ندارد.
زمان امیرکبیر هیچکس طهران را با ت نمینوشته، هنوز فرهنگستان زبان و ادب فارسی تأسیس نشده بود که بر املای تهران با ت (به جای طا) تأکید کند.
نامههای امیرکبیر خطاب به ناصرالدین شاه با عباراتی چون «قربان خاکپای همایون مبارکت شوم» آغاز میشد و جاعل آن به اصطلاح سند نمیداند که «قربانت شوم» برای طبقه خاصی به کار میرفت.
آخر نامه فوق، تقی امضا شدهاست. امیرکبیر نامههای خودش را با «هو» آغاز میکرد و مکاتبه با شاه را با جمله «زیاده جسارت نورزید، باقی الامر همایون مطاع» و نظایر آن به پایان میبرد.
در نامه جعلی مورد بحث خطاب به ناصرالدین شاه، گفته شده «سخن هزل بر زبان راندهاید»، اما در پایان اضافه شده: زیاده جسارت است!
امیر کبیر در نامهها از همسرش با عنوان «ملک زاده خانم» و گاهی «خانم» اسم میبرد و هیچ گاه در هیچ یک از مراسلات او به شاه حتی هنگام گله از همسرش او را «همشیره همایونی» خطاب نمیکرد.
در اوائل عصر ناصری کسی که لقب موثقالدوله داشته باشد حاکم قم نبوده و شاهزاده معزول موثق الدوله وجود خارجی ندارد.
بعد از میرزا فضل الله، (برادر میرزا آقاخان نوری صدراعظم) که حاکم قم بود، عباسمیرزا ملکآرا برادر کوچکتر ناصرالدین شاه، حاکم قم بود.
ممنون از اطلاعات خوبی که ارائه نمودی
انشاءالله جاعل نامه قصد خیر داشته و میخواسته در قالب یک حکایت تاریخی که برای مردم اهمیت داشته باشه یک آرزوی قلبی همه را تصویر کنه. حالا از نظر اخلاقی این صحیح است یا نه را نمی دونم
شهدا و جانبازان وآزادگان تاج هر مملکتی هستند. ولی وقتی علم سهمیه ای وتوصیه ای شده باید فاتحه علم را خواند
اعلیحضرتها بدانید که اداره امور مملکت به توصیه عمه و خاله نمیشود.
خدا رحمت کنه امیر کبیر بزرگ را ودر ضمن خدا رحمت کنه مملکت بدون پارتی بازی رو.
نمی دونم چقدر باور پذیر است. ولی نامه ی امیر کبیر را که خواندم، با وجود تکراری بودن، اشکهایم با حق حق جاری شد
خدایا.. ما از کجا به کجا رسیدیم؟؟؟ چرا مثل او نداریم؟؟؟؟
من به عنوان یک جانباز و آزاده مطمئن هستم که نامبرده ۱ روز هم در جبهه نبوده و درصد جانبازی ایشان نیز واقعی نیست و با توجه به اینکه تاریخ نامه مربوط به اسفند سال ۸۹ میباشد ، با یک حساب سر انگشتی میشود حدس زد که این شخص حدود ۴۵ تا ۵۰ سال سن دارد و با توجه به سن بالای وی ایشان قادر به ادامه تحصیل در هیچ رشته تخصصی نمیباشد و فقط آبروی یک عده جانباز و ایثار گر و ..... را در جامعه برده !! از تابناک عزیز هم خواهش میکنم به تاثیر این گونه نامه ها بر وجه جانبازان و ...... نزد ملت ایران توجه کند !!
ضمن اینکه بنده مدت زیادیست که در ایران زندگی نمیکنم و جالب اینکه یکی از آرزوهای فرزند اینجانب تحصیل در دانشگاههای خارج بوده و دلیل ایشان هم این بوده که اگر من با تلاش خودم هم فارغ التحصیل دانشگاههای ایران شوم هیچکس باور نخواهد کرد ، و موفقیت من را بدلیل جانباز و آزاده بودن شما میدانند و !! که این از تاثیرات خبرهای اینچنینیست .
یا حق
جانباز کانادایی نمیخوایم
خدا رو شکر امیرکبیر مرد و همچین روزی رو ندید
فرهنگ انسان شدن و انسان پروری در حال سقوط است. نه در ایران بلکه در جهان پهناور. طمع انسان دست بردار نیست و قانون ضعیف مزید بر علت است و .....خدایا عزت و شرف انسان که اشرف مخلوقات است در خطر است, خودت نظر عنایتی بکن.
همین است که امیر کبیر زنده است.و این امیر صغیر ها به ظاهر زنده.
با سلام و عرض ارادت به ساحت تمامی شهدا ، جانبازان ، آزادگان ، رزمندگان ، خانواده های این عزیزان سرافراز و تمامی انسانهای فهیم و آزاده ای که در رفتار و گفتار خود قدر دان این عزیزان هستند و مثل قلم تابناک به مصلحت آبرو ریزی نمی کند . ای کاش این واقعیات با مصادیق واقعی تر مطرح شود .! و اما پیشنهاد می کنم تابناک گزارشی از سایر کشورهای اسلامی نظیر الجزایر را در خدمت و حفظ عزت ایثارگران آنهم بعد از 50 سال تهیه تا بلکه درس بگیریم .
"به مصلحت آبروریزی کردن" یعنی چی؟ "واقعی تر" یعنی چی؟
بیدار شو اخوی؛ رسیدیم!
پاینده ایران
پاینده امیر ایران، امیرکبیر
تو رو خدا لا اقل بعضی از رشته ها مثل پزشکی رو از پارتی بازی ، سهمیه بازی و . . . نجات بدین ! مردم گناه دارن-هرکه پاش به بیمارستانا میرسه زنده برنمیگرده
فقط همگی یک ذره آدم باشیم، فقط همین
کاشکی تو ایران هم مثل آلمان-که بعد از جنگ جهانی با همه آسیب دیدگان وجانبازها و خوانواده کشته شدگان یک بار برای همیشه تسویه حساب کرد-عمل میکردن و اجازه بوجود اومدن یه همچین دستگاه عریض و طویلی رو-که حتما توش فساد هم هست-نمیدادند!!
این نامه اصالت ندارد و به دلایل مختلف که مفصل توضیح داده شده است جعلی به نظر می آید..بهتر است در انتخاب مطلب و منابع آن دقت بیش تر بفرمایید
آقای مرادی درست میگویند. نامه منسوب به امیر کبیر جعلی است اگر جه محتوای بسیار عالی دارد. دلایل: 1- دستخط نامه با دستخط امیرکبیر طبق اسناد تاریخی موجود مطابقت ندارد
2- کلمه طهران آن زمان را به شیوه امروزی تهران نوشته اند
...
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.