برای انسانیت و بی اثر کردن سمپاشیها؛
لطفا سفیر افغانستان را احضار کرده و به او تسلیت بگویید!
هنگامی این انتقادات در قالب حمله تعبیر میشود که بدانیم میزبانی سه و چند ساله کشورمان از این مهمانان به هیچ انگاشته میشود؛ سی و چند سالی که اگر آن را به روز در بیاوریم و ضربدر تعداد مهمانان کرده و هزینه روزانهشان را کمترین مقدار ممکن مفروض دانسته و در آن ضرب کنیم، عدد درشتی خواهد شد که اگر نگوییم میتوانست در جای بهتری هزینه شود، دستکم باید اذعان داشت...
به گزارش «تابناک»، هنوز یک هفته از حادثه تصادف خودروی پژوی 405 حامل سیزده تبعه افغانستان (به جز راننده) با چند خودروی دیگر در ورودی شهر نایین ـ که به کشته شدن پانزده تن (یازده تن افغانی و چهار تن از هوطنانمان که راننده پژو هم یکی از ایشان بوده است) انجامید ـ نگذشته بود که خبر رسید حادثه مشابهی در فسا روی داده که متأسفانه در آن سیزده تن از شهروندان افغاني جان به جان آفرین تسلیم کردهاند.
البته این آمار و ارقام شوم، تنها بخشی از رویدادهای ناگواری است که برای این مهاجران غیرقانونی رخ میدهد و همان گونه که گفتیم، تنها در تصادفاتی از این دست، کشته شدن شمار بسیاری از مردان کشور همسایه در اثر یک حادثه دلخراش رانندگی، آنقدر مشهور شده که نیاز به توضیح ندارد؛ هرچند برای ما هم سؤال است که چگونه سیزده تن یا حتی بیشتر را میتوان در پژو ۴۰۵ گنجاند؟!
در شرایطی که برخی هموطنانمان و حتی برخی اتباع افغانستان در سیر مهاجرت به کشورهایی چون استرالیا، سختیهای فراوانی را به جان خریده و گاه بهسادگی هرچه تمامتر برای رسیدن به کعبه آمال خود جان میبازند، کم نیستند مردان جوان و میانسال و گاه حتی مسنی که فارسی میدانند و به دنبال یک لقمه نان، حاضر میشوند هر سختی را تحمل کنند تا به بهشت کار ایرانی رسیده و سهم تلاش خود را دریابند؛ تلاشی که آنها با انگیزه فراوان انجام میدهند و ما هم با مزایایی چون بیمه نکردن و... تقویتش میکنیم تا حاصل امر همین شود که میبینیم.
مهاجرانی که جمعیتشان بنا بر آمار، بیش از یک و نیم میلیون است و گاه بیش از یکی دو دهه است که در کشورمان ساکنند، ولی به لحاظ قانونی، هنوز ایرانی محسوب نشده و باید کشورمان را ترک کنند؛ اما حتی جمعیت اندکی از ایشان را که به کشورشان برگرداندهایم (موفق شدهایم به مبدا برگردانیمشان)، تجربه خوبی برایمان نداشته است.

صحبت از انتقاد به قانون نیست، زیرا این انتقاد میتواند باشد و بحث و بررسی شود؛ اما هنگامی این انتقادات در قالب حمله تعبیر میشود که بدانیم میزبانی سی و چند ساله کشورمان از این مهمانان به هیچ انگاشته میشود؛ سی و چند سالی که اگر آن را به روز درآوریم و ضربدر تعداد مهمانان کرده (تعداد را هر چقدر دوست دارید، کم در نظر بگیرید) و هزینه روزانه ایشان را حداقلترین مقدار ممکن مفروض دانسته و در آن ضرب کنیم، عدد درشتی خواهد شد که اگر نگوییم میتوانست در جای بهتری هزینه شود، دست کم باید اذعان داشت که قابل چشمپوشی نیست.
جدای از این اعداد و ارقام، ماجرا زمانی عجیبتر میشود که بدانیم در مقابل رویدادهایی تا این اندازه دلخراش، هیچ فریاد وانفسایی بلند نشده و هیچ کسی واکنشی نشان نمیدهد؛ حتی سفارت افغانستان در خاک کشورمان که میتواند و میبایست در این هنگام پیشگام بوده و به درد هموطنانش برسد.
اینجاست که گویا هر چه به فکر کاهش آمار کشتهشدگان تصادفات جادهای در کشورمان باشیم و در آن راه گام برداریم، هستند جانباختگانی که گریهکن ندارند و به همین دلیل، هیچ تدبیری مانع جان باختنشان نخواهد شد؛ شاید به همین بهانه، بد نباشد سفیر افغانستان را فراخوانده و به او تسلیت بگوییم و به این واسطه راهکاری بجوییم که حاصل آن هم حفظ جان هموطنان سفیر بوده و انساندوستانه به حساب میآید و هم بیاثر کردن سمپاشی دشمنانی است که مواردی از این دست را ندیده و هیچ شماتتی متوجه عوامل شکلگیری این قاچاق انسانی نمیکنند.
برای دریافت و دیدن آخرین اخبار تابناک، از هر نقطه ای در اینترنت Toolbar اختصاصی تابناکرا از لینک زیر دریافت و بر روی مرورگر خود نصب کنید:
لینک دریافت Toolbar تابناک
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
من کاری به اینکه افغانها در ایران کار می کنند ندارم. صدها هزار افغانی بدون مجوز در کشور ما هستند و اگر دستگیر شوند نهایت مجازات انها این است که با هزینه ما به کشورشان برگردانده می شوند اما اگر یک ایرانی را بدون ویزا در افغانستان دستگیر کنند او را به هزاران اتهام چنان مجازات می کنند که انگار هزاران گناه در حق مردم افغانستان کرده است. من در افغانستان زندگی کرده ام البته با ترس و نگرانی دائمی از باج گیری انها . البته در افغانستان هم مثل همه جای دنیا و مثل کشور خودمان ادم خوب و بد وجود دارد. در مورد کار افغانی ها هم باید بگویم که امروز دیگر کارهای انها در ایران منحصر به کارهای سخت ساختمانی نیست و بسیاری مغازه دار و دست فروش و ... هستند. به هر حال دولت باید با ورود غیر قانونی اتباع بیگانه به ایران با قدرت برخورد کند چه افغانستانی چه امریکایی یا اهل هر کشور دیگر.
سلام به دوستان ایرانی. خوهشاً بیایید در افغانستان و یا از سفیر کبیر تان در افغانستان بپرسید که هزینه ویزای ایران درافغانستان چند است و چقدر وقت را باید منتظر ویزه باشند؟
خمینی بزرگ گفته بود اسلام مرز نمیشناشد
ولی شما راهروان آن بزرگ چی میکنید؟
محض اطلاع . استان هاي لرنشين خصوصا چهارمحال و بختياري و لرستان هم هيچ افغاني ندارد و در كل از افغاني بدشان مي آيد. خواهشا در پاسخ به اين كامنت واژه نژادپرستي رو نياريد . از همين حالا بگم ما لرها نژادپرستيم.
عراقی هم نداره؟
بنده مدت را به عنوان دانشجو در تهران درس خواندم من. به صورت بورسيه وزارت علوم ايران وارد دانشگاه شدم. محيط دانشگاه خوب بود تعصبات كمبود
امكانات براي تحصيل خوب بود.
اما چيزي كه من را ناراحت مي كرد اين بود كه سربازان ايران اين قدر توجه نشده كه در كنار يك تعداد افغاني غير قانوني هستند كساني كه بادعوت نامه خود دولت شما وارد مراكز علمي ايران شده به اين ها توهين نكنند. شايد اين جز فرهنگ شما باشد.
زمین در گردش است.
متاسفم که امروز این همه نظر نژادپرستآنه خواندم.
باورش برام سخته که نویسندگان این تعداد کامنت انسانیت را فراموش کرده اند. خیلی دلم گرفت.
فقط کافی است یک لحظه فکر کنیم به هر دلیل هر یک از ما مجبور شویم به کشور دیگری مهاجرت کنیم..
این که مشکلات دارند ومجبور به مهاجرت هستند توجیه ناعدلانه ایست مگر کشور ما جنگ نداشت بمباران ومو شک باران نشدیم پس باید فرار میکردیم یا کشورمان را نگه میداشتیم ما برای افغانی های که در کشورشان مانده اند بسیار احترام قائل هستیم اما اگر میگوییم بروند حق ماست ومعنای نزاد پرستی ندارد چرا تعبیر منفی میکنید مگر انها که در افغانستان مانده اند انسان نیستند شما هم بروید وکشورتان را بسازید همین که شما از اینترنت استفاده میکنید وپیام میدهید خیلی جالب است در حالی که بسیاری از ایرانی ها توان خرید کامپیوتر را ندارند در واقع حق انها را شما میبرید
مطابق چه ملاكي مي گيد افغاني ها بايد برگردند؟ افغاني ها كاملا ايراني اند و حق دارن در ايران بمونن. زبانشون كه فارسيه. تاريخشون كه ايرانيه. فرهنگشون كه ايرانيه. نژادشون كه ايرانيه . دينشون كه اسلامه ديگه چه ملاكي مي مونه. تقسيمات سياسي؟
ناشناس 19:13 فرض كه شما درست ميگي پ خاك افغانستان رو هم ضميمه كشورمون كنيم . هم طالبان رو اخراج مي كنيم مثل منافقين و هم مردمش رو زير چتر حمايت ميگيريم و ايراني پهناور مي سازيم
ای برادر افغان بعد گذشت سی و پنج سال دیگه کاملا خودتو ایرانی میدونی شما اومدین مهمونی ولی بعد گذشت این همه سال مثل اینکه باورتون شده صاحب خونه این.اگر ملاکی نمیمونه شما برو اون طرف مرز زندگی کن وما هم شما رو به عنوان یک برادر فارس به حساب میاریم.پس ناراحت نشو
با تو به درد دل می نشینم
ای همسایه!
تا شاید
آن حس انسان دوستی و عدالت را
که بنامش
از قران آیه بر می گیری
و بخاطرش
با دنیا به مجادله بر می خیزی
بر من تلاوت کنی و
خود را در آن بیابی
وقتی اشغالگری بیگانه
کشورم را به غارت برد
وقتی چمن زار سبز شهرم
به خون پدر و صد ها مثل او
به لاله زاری مبدل گشت
وقتی بمن گفتند که خدا و رسولی نیست
که ما زاده طبیعت ایم
وقتی قلم را بر دستم نهادند
و ناخن هایم را دانه دانه
کشیدند
تا خاکم را به نامشان امضا کنم
با اخرین رمق های مانده در تنم
رها کردم
خانه و شهر و کشورم را
و با نفس های آخر تا خاک تو خزیدم
به تو پناه آوردم
که بیرقت با نام الله آراسته است و
پیامت از مساوات ومهربانی
عدالت و تواضع
برادری و برابری
لبریز
به تو پناه آوردم تا شاید مردانگی مرا
در برابر ظلم
بستایی
و با مردانگی خودت
فرصت زندگی بدون ذلت را
به من ببخشایی
زبانت با زبانم آشناست
و مذهبت با اعتقادم هماهنگ
پنداشتم که برادر منی
پنداشتم که در خاک خدا
که من و تو آنرا با مرز تقیسم کرده ایم
به من قسمت کوچکی به سخاوت قلبت
به اجاره خواهی داد
و شریک دردهایم خواهی شد
تا روزی
که کشورم
آباد و آزاد گردد
وانگه
در افغانستانی بهتر
مهمانت خواهم کرد
بر دستانت بوسه خواهم فشاند
و ای برادر
از مهربانیت در اوج بیچارگیم
از دست گیریت در روز های نا امیدیم
با اشک و قلبی مملو از محبت
سپاسگذاری خواهم نمود
از فرط بی پناهی
به کشورت پناه آوردم
کودکی بودم که پایم با خاکت آشنا گشت
جوانیم را در کشورت گم کردم
زبانم را بفراموشی سپردم
"تشکر"هایم به "مرسی"
و "نان چاشت" ام به "نهار" مبدل گشت
شاعرم حافظ گردید و
از قابلی وچتنی و چای سبز
به زرشک پلو
و طعم شور خیار
و چای معطر سیاه
در پیاله های کمر باریک
با قند خشتی در کنار
عادت نمودم
در کشورت
بهترین و بدترین لحظه های زندگی را
به تجربه نشستم
پسرم در خاک تو چشم گشود و رضا نامیدمش
مادرم در بهشت رضای تو با دلی نا امید مدفون گردید
خواهرم با پسری از تبار تو عقد و نکاح بست و
در جنگ عراق برادرم
برای سربازانت نان پخت
صلوات فرستاد
و با افتخار عرق را از جبین زدوده و
بند سبز یا حسین را بر پیشانی گره زد
حال
پیریم را نیز در خاک تو
به تماشا نشسسته ام
سالهاست
که چنار وجودم
در گردباد حوادث خاک تو
به بید لرزانی مبدل گشته است
سالهاست
که نامم را بفراموشی سپرده ام و
لقب "مشدی"را بنامم گره زده اند
سالهاست که من دیگر آن کودکی نیستم
که با پای برهنه و قلبی مملو از وحشت برای سرپناهی
به تو پناه اورد
ولی تو
همان بی خبری هستی که بودی!
ولی تو
با آنکه فروغ چشمانم را با دوختن کفش هایت
با آنکه قوت دستانم را در غرس نهال در باغ هایت
با آنکه قامت استوارم را در بپا خواستن دیوار ها و ساختمان ها و خانه هایت
با آنکه صبر و تحمل ام را در شنیدن کنایه ها و کینه توزی هایت
به تباهی نشستم
هرگز برای لحظه ای
جرقه زود گذر انسان دوستی را
بر قلبت راه ندادی
هنوز هم
در فهرست تو"اوفغونی" ام و
در کتاب تو بیگانه
هنوز هم
مهربانی در قلبت برای مهاجری کوله بدوش
که چیزی بجز نجات از جنگ
از تو نمی خواست
که با دادن سالیان زندگیش
به همت و قوت دستانش
شهرت را آباد نمود
نیافته ای
و هنوز هم
با نفرتی سی ساله
احساساتم را ببازی میگیری
دروازه مکتب را بروی کودکم می بندی
بساطی را که نان شکم های گرسنه اطفالم بدان محتاج است
با لگد به جوی آبی می اندازی و
دست هایم را با تهدید "رد مرز" نمودن می بندی و
اشک هایی را که با خاک سرک های تو
بر چشمانم به گلی مبدل گشته
و امید را در نگاهم دفن می کند
با تمسخر می نگری و می گویی
"شما به حرف نمی فهمید"
هنوز هم
بر مظلومیت اطفال کربلا
زنجیر بر خود می کوبی و
بر یزد (یزید) و یزدیان لعنت می فرستی
از بی عدالتی دیگران سخن می گویی
ولی هرگز در صف های دکان ها
در داخل اتوبوس های شلوغ
حالت مشوش یک افغان را نمی بینی
که از ترس تو
اهانت های تو را
تلخ تر از زهر
فرو می بلعد و غرور خود را
پایمال احساسات تو میکند
تا مبادا
پنجه بر سمت اش دراز کرده بگویی
"به کشورت برگرد اوفغونی پدر سوخته"
می روم
ولی
درخت های سبز و بلند کرج
سرک های پاکیزه تهران
پارک های خرم و زیبا
خانه های مجلل بالا شهر
نان های گرم نانوایی
کفش های راحت چرمی
پتلون های زیبا و رنگارنگ
همه و همه
یاد مرا
رنج های مرا
نشان انگشتان مرا
عرق و سرشک ریخته از چشمان مرا
با خود به یادگار خواهند داشت
می روم ولی حاصل دست های این کارگر افغان
برای همیشه در رگ و پوست کشورت
جاویدان خواهد ماند
می روم
بسیار زیبا و قابل تعمل....
باید هر کس از هر کشوری که غیر قانونی می اید اعدام شود .
مخصوصا همون افغانی هایی که در ایران مرتکب دزدی قتل آدم ربایی و بدتر از ان تجاوز به زن ها و بچه های ایرانی میشوند.
باور کنید من همه ی این ها را دیده ام و خونم به جوش امده و میاید .
البته اون هایی که برای کار می ایند بحثشون فرق میکنه ولی بهتر است که قانونی بیاین
خوب شد تو خدا نشدی وگرنه خلقت انسان از حضرت آدم به بعد متوقف میشد . الحمدالله
با نظر کارگر ایرانی موافقم، اگر یک کارگر ایرانی بخواهد در یک کشور دیگر مشغول به کار باشد باید با هزاران نوع تحقیر و سوء استفاده بسازد تا نان بخور و نمیری به دست آورد. اما افغانها به صورت میلیونی بازار کار ایران را تسخیر کرده اند و جوانان ایرانی بیکارند با این حال عده ای از ایرانیها مرام بیگانه پرستی را ترویج هم می کنند. و دادن فرصت های شغلی به افغانها را یک منزلت می دانند. البته نیروی کار ایرانی هم در این زمینه مقصرند چرا که کارفرما به حاصل کار نگاه می کند و کار دو کارگر را باهم مقایسه می کند.
کلا اگر کسی بخواد تو خارج کار کنه یه سری مشکلات رو باید به جون بخره در خارج افغانی و ایرانی نداره که شما میگی یه ایرانی ...
کلا تو خارج همه برابرن
چه نا شکیبائیم
برويد برخي محلات قم. كل منطقه در سيطره افاغنه است . اگر توانستيد يك ايراني پيدا كنيد به او سلام برسانيد.
قم بهشت اينهاس اخراج اچراچ احراح اجراج ديگه چيزي سراغ ندارم با با مهمون ي روز دوروز نه 34 سال نه ماليات ميدن نه....... بس ديگه
خدارا هزاران مرتبه شکر میکنم امروز با وجود تمام مشکلات و خطرات در وطنم زندگی می کنم و اگر روزی بمیرم در خاک وطنم مدفون میگردم. من سالیان پیش در ایران زندگی میکردم.آن ایام گرچه در رفاه نسبی بودیم ولی خدا می داند هر روز و هر ساعت آرزوی مرگ می کردیم. یادم میاد وقتی تعدادی از خبرنگاران ایرانی توسط طالبان در مزارشریف شهید گردید به لطف تبلیغات گسترده رسانه های خبری تا مدتها خانمان سنگ باران میشد. نه خانه ما بلکه خانه تمام افاغنه آن محل. یادم میاد کودکی توسط عده یی تحریک می شد تا بدترین فحش ناموسی را نثارمان کند . وقتی اعتراض می کردیم .توسط اهالی اعم از کوجک و بزرگ، کسبه ، بنا و . ... صلواتی به باد کتک گرفته می شدیم.سالیان تلخی داشتیم. امروز در وطنم هستم. بارها تیکه تیکه شدن بدن عزیزانم را در انتحارها وانفجارات به چشم دیده ام، گاهی مرگ را در چند قدمی خویش احساس کردم. ولی باز هم زندگی در اینجا را دوست دارم. که مرگ باعزت بهتر اززندگی توام با ذلت است.
شما وقتي پسر خالتون ميميره ، خاله رو احضار مي كنيد و بهش تسليت ميگيد !؟ برادر من دادن يك نامه سرگشاده و اظهار تاسف خيلي سخته !؟
آقا اگه ما نخواهیم افغانیها توکشورمون نباشند کی رو باید ببینیم؟برن ...کشورخودشونوبسازن
گندم خان مهمان یکروز دو روز نه سی وپنج سال که کنگر خوردین ولنگر انداختین .شما که تفکروبیانت درسته برو مملکتتو درست کن غصه کشور ما رو نخور ماخودمون بلدیم کشورمون رو چطور اداره کنیم.شما که واقعا تفکرتون درسته(طالبان هم نشات گرفته از تفکرات شماست)چرا سی وپنج ساله دارین با هم میجنگین وکشورتون شده کاروانسرا که هر اجنبی از اون سر دنیا که دلش میخاد میاد کشورتون .وشما با این طرز تفکر وبیانتون نمیتونید جلوشون رو بگیرید.واقعا بعد گذشت این همه سال خیلی نمک نشناس هستید.
سلام
بر دوستان ایرانی و هموطنان مظلوم افغانستانی ام
من بزرگ شده ایرانم، از کلاس اول ابتدایی تا الان که ارشد اقتصاد را تمام کرده ام، در ایران سرزمین امام زمان و شیعیان آن زندگی و تحصیل کرده ام.
خوشحالم از طرح مقالاتی و موضوعاتی که نسبت به مسلمانان و کشورهای اسلامی مطرح می شود، از این بابت که مکانی برای گفتگو و طرح مباحث و دغدغه های فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی ایجاد می شود.
این مکانهای مجازی مجالی ارزنده ای برای طرح دیدگاهها است و صد البته ادب و احترام و منطق و استدلال درست پیروز است.
و جادلهم بالتی هی احسن.....
راستش را بخواهید زیاد اثری نمی بینم که کامنت و نظری بگذارم، اما چون گفتگوی دوستان را مفصل دیدم و شعری که یک هموطن نوشته بود خواندم ، مشتاق شدم که کلماتی را به یادگار درج کنم، شاید بر دلی بنشیند و ...... ما هم حق بیان خود را استفاده کرده باشیم.
اولا: تشکر و سپاس و قدردانی قلبی و زبانی خودم را از مردم فهیم و هم مذهب و هم فرهنگ جمهوری اسلامی ایران ابراز می دارم.
و ممنون از نظراتی که با دیده ادب و انسانیت و نوع دوستی به این حادثه نظر داشته است.
ثانیا: برای دوستانی که از زاویه تنگ تعصب و ملیت به این مقوله مهاجرت و پناهندگی نظر داده اند، متاسفم که نه همین لباس زیباست نشان آدمیت.
ثالثا: مشکل بیکاری با اخراج کارگرهای صادق و زحمتکش و کم توقع و با دستمزد پایین حل نمی شود، که دوستان فکر کنند که با اخراج مهاجرین مظلوم و کم توقع افغانستانی قابل حل باشد، ما در اقتصاد می خوانیم که بازار رقابت کاراترین حالت برای پیشبرد اقتصاد و تامین منافع کلان جامعه است، و در میدان رقابت اگر کارگر ایرانی عقب می افتد، این مشکل را باید طور دیگر باید چاره کرد.
مناسب است که مثال کشور چین را با یک میلیارد و اندی میلیون جمعیت را بزنم که با تدبیر مسئولین یکی از قدرتهای برتر اقتصادی در جهان شده است، که مسئولین کار ایجاد کرده است. نه اینکه کارگران با بازدهی بالاتر را اخراج کرده باشد.
رابعا: وظیفه انسانی و اسلامی شما اگر به آنها معتقد باشیم ایجاب می کند، که در حد توان اهتمام به امور مسلمین داشته باشیم، بالاخره تعالیم اسلامی و وظایف آن و قوانین و سنن الهی را نباید از نظر دور داشت، وقتی شما وظیفه انسانی و اسلامی خود را انجام می دهید و به زعم باطل خودمان فکر می کنیم که کارگر افغانستانی رزق شما را تنگ کرده است، این یک نوع انحراف فکری است، رزق را خداوند می رساند به شرطی که شما در حد توان تلاش کنید.
خامسا: سنت امتحان الهی همواره برای همه انسان ها و مسلمانان در همه حال برقرار است، اگر امروز شما در نقش کارفرما و کارگر افغانستانی در نقش کارگر برایتان زحمت می کشد، از هر کسی در جایگاه خودش حساب و امتحان الهی گرفته می شود، فکر نکنید که اگر کارگر افغانستانی به کشورش برگشت، شما از گیر امتحان الهی راحت می شوید، به نوع دیگری امتحان می شوید.
سادسا: ببخشید مجال این بحث بسیار طولانی تر از این مجال است، دعاکنیم که بنده خوبی برای خداوند و شیعه ی خوبی برای امام زمانمان باشیم، و یک لحظه درنگ کنیم که حضرت هم وقتی ظهور کرد، آیا مرزهای استعماری را محکمتر خواهد کرد؟ و چه رفتاری با مستضعفین عالم خواهد کرد؟
اگر ما منتظر امام زمان هستیم، باید بکوشیم که مرام حضرتش را تحقق بخشیم و پیش به سوی مرزهای کذایی و استعماری برداریم.
در مورد سرنوشت ایران باستان و وضعیت مهاجرین بهتر است که مقالات یارشاطر و جناب دکتر زیبا کلام را دوستان مطالعه بفرمایند.
به دوش کشیدن تنفر از یکدیگر ضمن اینکه گناه دارد، موجب قذارت روحی انسان می شود ........ با تشکر
بنی آدم اعضای یک گوهرند که در آفرینش زیک گوهرند
بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک پیکرند.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.