این از قلعه نویی سنتی و آن هم از کی روش حرفه ایی!

لیگ یازدهم فوتبال ایران در حالی با قهرمانی استقلال به پایان رسید که باز هم سکاندار و پرچم دار آبی پوشان کسی نبود جز امیر قلعه نویی که البته در روزی که باید ثمره زحماتش را با بالا بردن جام قهرمانی بالای سرخودش در حضور یکصدهزار استقلالی می دید او را چنان دلسرد و دلزده کرده بودند که مثل سرداران شکست خورده از گوشه ایی در رفت و عطای جشن را به کسانی بخشید که در عطش چنین روزهایی می سوزند!

خیلی دوست دارم در همین ابتدای کار به عاشقان سینه چاک مربیان خارجی و کسانی که دم از علم نوین مربیگری می زنند و پز روشنفکری به خود می گیرند بگویم که دوستان عزیز! امیر قلعه نویی به قول شماها یک مربی سنت گراست که البته چشمانی آبی ندارد و بلد نیست با کلمات و جملات بازی کند.

او رک و پوست کنده صحبت  می کند و فوتبال را بسیار ساده به شاگردانش آموزش می دهد.
خیلی ها می گفتند قلعه نویی فقط با استقلال بلد است قهرمان شود اما دیدیم که در سپاهان هم هنر خود  را نشان داد و در تراکتورسازی هم تا یک قدمی قهرمانی آمد هر چند نایب قهرمانی با تبریزی ها هم کم از قهرمانی نبود چه اینکه امیر قلعه نویی در دومین فصل حضور تراکتور در لیگ برتر این تیم را به نایب قهرمانی رساند.

و باز اکنون این سوال مطرح است که قلعه نویی در آسیا نمی تواند موفق باشد پس باز هم او را به سنت گرایی متهم می کنند حال آنکه اگر امیر قلعه نویی همانگونه که خودش می خواهد و با او همچنان که روال کار هست همکاری کنند بدون شک توانایی رساندن استقلال به قهرمانی لیگ
 قهرمانان آسیا ر ا هم دارد اما چه کنیم که شواهد و قرائن حکایت از این دارد که بال و پر وی را دارند به گونه ایی می چینند که او نتواند در آسیا به آنچه که لیاقتش را دارد برسد و البته این یکی از نقاط ضعف عمده قرار دادهای باشگاهی ماست که بازیکنان در نیمه راه لیگ قهرمانان از تیم های خود جدا می شوند.
نمی خواهیم بگوییم امیر قلعه نویی بدون نقص و عیب است اما باید به او احترام گذاشت و او را در ردیف اسطوره های مربیگری ایران و آسیا دانست چرا که بازی فوتبال را خوب بلد است و همه ریزه کاری های یک مربیگری حرفه ایی را می داند.
در کنار قلعه نویی باید تبریک و احسنت به حسین آقا فرکی گفت که در اهواز بدون ادعا و سر و صدا و جار و جناجال به گونه ایی کار کرد که با یک عده جوان بی ادعا و و کاربلد تیمی را به فوتبال ایران معرفی کرد که اگر شاکله این تیم خوزستانی حفظ شود یقینا در آینده شاهد شکوفایی مجدد فوتبال خطه خوزستان خواهیم بود.
حسین فرکی یک مربی کاربلد و اخلاق گرا ست که حتی در تیم نفت تهران هم به رغم نوپا بودن آن تیم دوران موفقی را داشت اما شاید کمتر در باره نقش او در تیم ملی صحبت شده باشد. او در بازیهای آسیایی 98 بانکوک دستیار منصور پور حیدری بود که همان تیم را به مقام قهرمانی آن بازیها رساندند، بعد با حضور برانکو در تیم امید برای بازیهای آسیایی پوسان هم دستیار برانکو شد که با همان تیم هم ایران قهرمان بازیهای پوسان 2002 شد و دستیار برانکو بود تا ایران را به مقام سومی جام ملت های آسیا در سال 2005 چین رساندند و بعد از آن هم ایران با زوج برانکو و وفرکی برای اولین بار بدون دغدغه و با کمترین استرس به جام جهانی 2006 آلمان صعود کرد.
این گروه با مدیریت دکتر دادکان در آن سالها فوتبال ایران را به رده سیزدهم جدول فیفا رساندند و در آسیا دوباره اعتبار فوتبال ما به جایی رسید که بیشتر تیم های درجه اول جهان تقاضای دیدار های دوستانه با تیم ملی را داشتند اما تاجی که محمد علی آبادی برسر فوتبال زد انچنان ایران و فوتبالش را در سرازیری سقوط قرار داد که هنوز هم از رده پنجاهم پایین تر نیامده ایم و پول های بی زبان را به مربیانی مثل قطبی و کی روش دادیم  تا علاوه بر از دست رفتن جام جهانی 2010 حالا آرزوی رفتن به پلی آف 2014 را داشته باشیم.
در همین بین و بازهم با تدبیر علی آبادی مربیان جوان و خوش آتیه ایی مثل علی دایی و امیر قلعه نویی را خیلی زود سوزاندیم و هرکدام شان را با یک شکست در تیم ملی خانه نشین کردیم اما هر روز به جای پیشرفت بازهم در حال پسرفت هستیم.
کجا از حسین فرکی بهتر برای دستیاری کی روش داشتیم و یا یکی مثل دایی و قلعه نویی بهتر می توانستند با یک دهم این حمایت هایی که از کی روش می شود و با این امکانات و پول ها تیم ملی را موفق کنند یا آقای کی روش که از سر سیری گاهی که از جزیره اختصاصی اش خسته می شود افتخار نشستن بر نیمکت تیم ملی را به خود می دهد؟
این را روز اول هم گفتیم و الان هم تکرار می کنیم و چرا نباید یکی مثل فرکی در کنار کی روش باشد تا امروز که کی روش به خط پایان رسیده و هیچ انگیزه ای برای کار کردن ندارد فرکی را با اختیار تام سرمربی تیم ملی کنیم؟
آقای وزیر ورزش اگر خاطر مبارکشان باشد حتما تایید می کنند که بنده به واسطه مسئولیتی که داشتم قبل از بازی های دور بر گشت تیم ملی فوتبال در مقدماتی جام جهانی به مناسبتی خدمت ایشان بودیم و گفتم که جناب دکتر! تیم ملی اوضاع نابسامانی دارد و با این وضعیت بعید است که بتوانیم به جام جهانی برویم و بهتر است با تشکیل گروهی از نخبگان فوتبال یا کی روش را وادار کنید که تغییر نگرش بدهد و دست از لجبازی بردارد و یا با تشخیص همان گروه نخبه ، یک مربی ایرانی شناسنامه دار برای تیم ملی انتخاب کنید تا دیر نشده ولی به قدری این بنده خدا دکتر عباسی را از دخالت در فوتبال ترسانده بودند که در جواب گفت باید خسارت بدهیم و تعلیق می شویم و جواب رسانه ها را چه بدهیم!

بفرمایید آقای دکتر عباسی! شما حسن نیت خود را با تامین منابع مالی برای جذب یک مربی بزرگ نشان دادید اما فدراسیون فوتبال در انتخاببش اشتباه کرد و ای کاش وقتی متوجه اشتباهاتش شد باز دست به کار می شد تا تیم ملی به این مخمصه گرفتار نشود ولی مرغ آقای کفاشیان یک پا دارد و تا نابودی کامل فوتبال گویا قرار نیست دست از سر این فوتبال بردارد.
حالا سود این زد و بند و حضور کی روش و دار و دسته اش و بازیکنان دو رگه ایی که بیشتر بصورت مشکوک سر از تیم ملی در می آورند تا وسعت جزیره این مرد پرتغالی هر روز بیشتر شود به جیب چه کسانی می رود خیلی ساده است . ببینید چه کسانی مربیان ایرانی را علم ستیز می خوانند و می نامند و چه کسانی از دیدن و اسم بردن مربیان بزرگ خارجی ذوق زده می شوند!
تمام...

خیلی حرف زدیم ولی نکته آخر. حداقل برای این سه بازی باقی مانده اختیار تیم ملی را بدست بگیریم و با انتخاب یک سرپرست کاربلد-یک مربی امتحان داده و حمایت همه جانبه آخرین روزنه های امید را برای صعود به جام جهانی باز نگه داریم.