علم بهتر است یا قدرت!

دو روز بعد از پایان ثبت نام نامزدهای انتخابات مجلس در جلسه ای میزبان حجت الاسلام حسینیان بودم. چهره اش گرفته و از آن شادابی همیشگی به دور بود. بعد از جلسه به ایشان گفتم: "من فعلا در جایگاهی هستم که دغدغه های فرهنگیم پررنگ تر از دغدغه های سیاسیم است به همین خاطر وقتی شنیدم شما برای مجلس ثبت نمی کنید خوشحال شدم چرا که فرصت بیشتری برای نوشتن و تاریخ پژوهی پیدا می کنید و تولیدات مرکز اسناد انقلاب اسلامی پر رونق تر از قبل می شود" گویی نمک روی زخمش پاشیده ام. از ته دل آهی کشید و گفت: "نظر خودم هم همین بود. مجلس ماله از ما بهترونه! ولی انگار توی این کشور هیچ کس اختیار خودش را نداره! خیلی از دوستان ثبت نام شان را موکول به ثبت نام من کردند و مجبورم کردند ثبت نام کنم."

هرچند روحیه ی تشکیلاتی و احترام گذاشتن به نظر جمعش برای من قابل ستایش بود و هست ولی این سوال را مجدد به ذهن متبادر کرد که رابطه ی عرصه ی روشنفکری و سیاست چیست؟

این را ضعف بزرگی می دانم که غالب اهالی فکر و اندیشه برای بیشتر شنیده شدن حرف های شان مجبورند به عالم سیاست پناه ببرند و یا به زور به عرصه ی سیاست کشانده می شود. باید نگران بود از اینکه سرمایه های علمی کشور که می توانند نسلی را تربیت کنند و اندیشه ای را بنا یا تئوریزه کنند یک به یک به قربانگاه سیاست می آیند و سلایق متغیر سیاسی و جنگ های پایان ناپذیرش، آنان را از حیز انتفاع ساقط می کنند.

برای کشوری که داعیه ی پرچمداری جهانی دارد عیب است که عرصه ی علم و دانشگاه آن از عرصه ی سیاستش نحیف تر باشد و نتیجه ی احساس تکلیف و وظیفه ها به حضور مستقیم در قدرت سیاسی ختم شود!

در زمانه ای که فتح کرسی های پرکشش مجلس دغدغه ی بسیاری است کاش کسی هم به فکر کرسی های مهجور آزاد اندیشی و کرسی های از رمق افتاده ی دانشگاه ها بود.

مجدالدین معلمی / وبلاگ سه الف