«محمد(ص)» صنعت سینمای ایران را تغییر خواهد داد + عکس

آخرين مقدمات، پيش‌نيازها و طراحي‌هاي لازم براي فيلم سينمايي محمد (ص) فراهم می‌شود تا مرحله‌ پيش‌توليد پايان يافته و به ‌زودي فيلمبرداري آغاز شود.

به گزارش «تابناک» در هفته‌ گذشته، سرپرست‌هاي گروه‌هاي فني و هنري به‌ همراه كارگردان فيلم، در آخرين سفر مرحله‌ پيش ‌توليد، از لوكيشن‌هاي در نظر گرفته ‌شده در حوالي بندرلنگه، عسلويه و كرمان بازديد كرده و در هر لوكيشن به ارزيابي نهايي محل و ثبت تصويري موقعيت پرداختند.

بنا بر این گزارش، در پايان اين مجموعه سفرها نیز نشستي با حضور متصديان گروه هاي گوناگون فيلم برگزار شد.

در اين نشست كه نزديك به شش ساعت به ‌طول انجاميد، گروه تهيه و توليد، گروه كارگرداني، گروه فيلمبرداري، گروه طراحي صحنه و گروه جلوه‌هاي ويژه حضور داشتند. بخش عمده‌اي از مباحث اين نشست، مربوط به ايجاد هماهنگي‌ بين اسكات اندرسون (طراح جلوه‌هاي ويژه‌) با ديگر گروه‌هاي فيلم بود كه بر پایه بازديد دوباره از لوكيشن‌ها، بايد در مشاوره با كارگردان فيلم به تصميم‌گيري نهايي درباره شكل قطعي سكانس‌هاي موردنظر و كيفيت اجراي جلوه‌هاي ويژه در آنها دست مي‌يافتند.

در پايان اين جلسه و در پايان سفر ده ‌روزه‌ اندرسون به ايران، از او تقاضا شد با توجه به جمع‌بندي انجام ‌شده در جلسه، توضيحاتي درباره‌ ويژگي‌ها و شيوه‌ كارش در فيلم محمد (ص) بدهد.

اسكات اندرسون كه به دلیل طراحي جلوه‌هاي ويژه‌ فيلم بيب در سال 1996 برنده‌ جايزه‌ اسكار شده است، سابقه‌ كار به عنوان طراح جلوه‌هاي ويژه در فيلم‌هاي ژرفنا (1989)، ترميناتور 2 (1991)، بيب (1995)، مهاجمين سفينه‌ي فضايي (1997)، دروازه‌ي نهم (1999)، مرد نامرئي (2000)، كاپيتان اسكاي و دنياي فردا (2004)، كينگ‌كنگ (2005)، استخوان‌هاي دوست‌داشتني (2009) و ماجراهاي تن‌تن (2011) را دارد و يكي از باتجربه‌ترين و معتبرترين افراد اين عرصه در سطح سينماي جهان به شمار می رود.

گفت وگوی کوتاه «تابناک» با اسکات اندرسون به شرح زیر است:

ـــ «در هفته گذشته از لوكيشن‌هاي گوناگون فيلم محمد (ص) بازديد كرديد؛ كدام يك از آنها مهمتر و كارتان در كدام سكانس‌ها سنگين‌تر است؟»

اندرسون: در ميان رخدادهای اصلي فيلم، بخش مربوط به حركت لشكر ابرهه و جمع‌ شدن آدم‌ها پيش از حمله‌ به مكه و حمله‌ پرنده‌ها ـ ابابيل ـ بسیار عظيم است؛ همچنين كار دهكده‌ ماهي‌گيرها براي ما خيلي خيلي بزرگ است، چون كار با آب در هر نوع طراحي جلوه‌هاي ويژه‌ دشوار است. هر دوي اين سكانس‌ها، كار تكنيكي و خلاقانه‌ زيادي مي‌خواهد. هم اکنون، اين دو سكانس، كارهاي اصلي ما هستند. چند تمهيد خلاقانه هم لازم داريم كه هنوز راهش را پيدا نكرده‌ايم. آنها مربوط به مكان‌هاي فيزيكي خاصي نيستند و بيشتر مفهومي‌اند. ما هنوز براي آن بخش‌هاي فيلمنامه راهي پيدا نكرده‌ايم؛ اما چالش‌هاي هنري به اندازه‌ چالش‌هاي تكنيكي بزرگ است و ما هم چندتايي چالش هنري داريم.

ـــ براي فيلمي چون محمد (ص) كه يك فيلم تاريخي بزرگ است، قطعاً در مقياس وسيعي از تكنيك سي.‌جي.‌آي. استفاده خواهد شد؛ گمان مي‌كنيد چه قواعدي بايد رعايت شود تا اصالت اين فيلم حفظ شود و از «سي‌.جي.‌آي» به‌ گونه ای استفاده شود كه باورپذير باشد؟

اندرسون: به مجيدي گفتم، به همه‌ كارگردان‌هايي كه تاكنون با آنها كار كرده‌ام هم گفته‌ام؛ بايد با جلوه‌هاي ويژه همان‌ گونه كار كرد كه با بخش‌هاي ديگر فيلم؛ يعني كارگردان‌ها همان جور كه يك بازيگر را كارگرداني مي‌كنند، همان‌جور كه از فيلمبردار يك حركت دوربين را مي‌خواهند، يا براي نورپردازي فكر مي‌كنند، همان‌ طور هم بايد به ما بگويند چه مي‌خواهند و بگذارند خودمان نگران اجراي آن باشيم. ما قرار نيست سبك فيلم را بشكنيم؛ يعني چيز بزرگ و چشمگيري به آن اضافه كنيم. قرار نيست صحنه‌اي به فيلم بیفزایيم كه بزرگتر از كل فيلم باشد، به چشم بيايد و بخشي از آن كل نباشد. من به‌ شدت معتقدم كه فيلم بايد انسجام هنري داشته باشد. اگر بتوان به آن انسجام رسيد، همه چيز طبيعي خواهد بود. ما بايد همان قالب‌هاي فكري را داشته باشيم كه بر فيلم حاكم است. ما از همه‌ كساني كه روي فيلم كار مي‌كنند ياد مي‌گيريم، سعي مي‌كنيم همان انرژي را به كاري كه مي‌كنيم منتقل كنيم و از جايگاهي كه هستيم با گروه طراحي صحنه و طراحي توليد و كارگردان و فيلمبردار و بازيگران و طراحي لباس ارتباط برقرار كنيم. جنس كار همه‌ آنها بايد به ما منتقل شود و اگر ما بدون آن اطلاعات كار كنيم، آن‌گاه با كل فيلم منطبق نمي‌شويم.

ـــ سينماي ايران سالانه نزديك به صد فيلم توليد مي‌كند كه بیشتر آنها كم‌هزينه و ارزان است. به نظر شما، سينماي ما براي رسيدن به كيفيت تكنيكي هاليوود، بايد تكنيك‌هاي سي.‌جي.‌آي. را بياموزد؟ اصلاً براي ما ضروري است وارد اين عرصه شويم؟

اندرسون: پرسش اصلي اين است كه چه‌جور داستاني مي‌خواهيد تعريف كنيد؟ من تعداد محدودي فيلم ايراني ديده‌ام؛ بيشتر آنها روي آدم‌ها تمركز دارد و روابط‌شان و سبك روايي عاطفي ظريفي در آنها هست. آيا صنعت سينماي ايران، صنعتي است كه به‌ طور معمول ترانسفورمرز بسازد؟ نمي‌دانم! منظورم اين است كه اصلاً دليلي دارد؟ نخستين چيزي كه بايد از خودتان بپرسيد، اين است كه واقعاً به چه هدفي مي‌خواهيد برسيد. اگر مسأله اين است كه مي‌خواهيد توانايي ساخت فيلم‌هاي بزرگتري را پيدا كنيد كه داستان‌هاي پيچيده‌تري با آدم‌هاي بيشتري تعريف كنند، گمان مي‌كنم چيزهايي هست كه مي‌توانيد ياد بگيريد؛ اما اين فقط درباره «سي.‌جي.‌آي» نيست؛ سي.‌جي.‌آي، تنها يك ابزار ديگر است، چون اگر كارهاي ديگر را درست انجام دهيد، سي.‌جي.‌آي. هم جاي متناسب خودش را پيدا مي‌كند.

من بر این باورم، فيلمي مثل محمد (ص) صنعت سينماي يك كشور را تغيير مي‌دهد؛ همه تلاش مي‌كنند از پس چنين كار بزرگي برآيند و بنابراين با اين مقياس بزرگ سازگار مي‌شوند. ديگران هم نتيجه را مي‌بينند و مشتاق مي‌شوند كه كاري عظيم‌تر از پیش انجام دهند؛ چنين فيلمي بدون توجه به استفاده از سي.‌جي‌.آي. يا هر تكنيك ديگري حركت خودش را پدید خواهد آورد.

ـــ و در پايان از اندرسون پرسيديم نظرش درباره‌ آينده‌ گرافيك كامپيوتري چيست و فكر مي‌كند چه امكانات جديدي در پيشرفت‌هاي تكنولوژي جلو‌ه‌هاي ويژه نهفته است،

 و او پاسخ داد: «پيش از اينها ما مي‌توانستيم بینندگان را با پدید آوردن چيزي كه پيش از اين نديده‌اند، حيرت‌زده كنيم، اما حالا حتي وقتي چيزي به‌ وجود مي‌آوريم كه پيش از اين نديده‌اند، آنها باز هم متوقعند. ما از مرحله‌اي گذشته‌ايم كه در آن جلوه‌هاي ويژه و به‌ ویژه جلوه‌هاي ديجيتال براي به حيرت‌ انداختن بینندگان كافي باشد؛ اما فيلمنامه‌نويسان هنوز به سطحي از خلاقيت نرسيده‌اند كه بتوانند مصالح كافي براي كاري كه ما انجام مي‌دهيم، فراهم كنند. طبيعتاً اين وظيفه‌ كارگردان است كه تصميم بگيرد از چه چيز و در كجا استفاده كند؛ اما احساس مي‌كنم كه اكنون در مرحله‌ جديدي هستيم و سخت است حدس‌ زدن اين‌ كه پس از اين چه اتفاقي خواهد افتاد. ما خيلي سريع‌تر و وسيع‌تر از آن‌چه حدس زده مي‌شد، پيش رفته‌ايم».