مطلب از نظر تئوري سازنده، از نظر عملي مخرب است. چون چيزهايي كه نوشته شده ظاهر قضيه است.

ای بابا اینکه تازگی نداره ، من ورودی سال 73 بودم ، اون وقت هم استاد ها به هر کدوم ما 20 یا 30 صفحه از یه کتاب را بعنوان کار کلاسی برای ترجمه می دادن بعد هم همه رو می ذاشتن کنار هم ، یه ویراستاری هم می کردن و بعدش چاپ با نام مترجم که نام خودشان بوده

پيشنهاد مي كنم كمي بيشتر در اين زمينه تحقيق و اطلاع رساني كنيد... آمدن نام استاد در ابتداي مقاله يا كتابي كه اكثر يا تمام كار آن توسط دانشجو انجام شده، و آمدن نام دانشجو در مرتبه دوم امري نه تنها عجيب بلكه كاملا عادي در دانشگاه هاست. درست به همين دليل است كه بعضا استاداني كه از استادياري به دانشياري يا استادكاملي (پروفسوري) ارتقا مي يابند يا پژوهشگر برتر مي شوند شايسته آن مقام نيستند (حتي در تدريس دروس خود نيز مشكل سواد علمي دارند چه برسد به كار تحقيقاتي و چاپ مقاله و...)... البته اين موارد را در محيط تحصيل خودم كه يك دانشگاه معتبر دولتي مي باشد ديده ام اما مطمئنم اين موارد امري ساري و جاري در محيط علمي كشور است.... با كمي واكاوي و پرسش از دانشجويان اين موارد برايتان اثبات خواهد شد. بهتر است بدور مشت زني هاي سياسي، كمي هم با بيطرفي اين مشكلات را واكاوي كنيد. موفق باشيد
دانشجوي تحصيلات تكميلي دانشگاه ...

سلام. وقتي اين همه اختيارات به اساتيد ميدن كه حتي دانشجوي دكتراشو خودش انتخاب كنه(تو مصاحبه) خوب هر كسي باشه از اين موقعيت استفاده ميكنه و واسي دانشجو شرط و شروط ميگذاره . دانشجوهاي كارشتاسي ارشدهم كه مسابقه ميذارن تا دل استادو به هر طريقي حتي با ثبت كارهاي خودشون به اسم استاد به دست بيارن. تو رو خداااااااااااااااااا اين اختيارو ازشون بگيريد و بذاريد دانشجوها در يك جو رقابتي علمي وارد دكترا بشن.

متوجه شدم استادم مقالات من را با حذف نام من و وارد كردن نام دامادش (كه او هم هيات علمي است) در جايي ديگر چاپ كرده است.

هميشه مي گويند جوان‌ها همانا جوانان قديم!
حالا هم بايد گفت: استادها همانا استادهاي قديمي،
اصولا در ايران ما هر روز دريغ از ديروز و امروز بهتر از فردا برعكس همه جا!!!!

من یه استاد دانشگاه هستم. در مورد مطالبی که آمده نسبتا موافقم اما، بهتره یکه به قاضی نریم. اخیرا به صورت کاملا غیر منتظره امتیار لازم برای رسمی آزمایشی ( نه قطعی) شدن یه عضو هیات بیش از ده برابر شده است. در حدود یک سوم از این امتیاز ( حدودا 33 امتیاز) بایستی به پژوهش پر شود که این رقم برای آنانی که کار اجرایی ندارند به مراتب خیلی بیشتر است. با یک محاسبه ساده و براساس آمارهای موجود به صورت متوسط رسمی قطعی شدن یک عضو هیات علمی تازه وارد حدود 20سال به طول می انجامد. به نظر می رسد که اگر قرار است مطلبی گفته شود بهتر است که به علل آن نیز اشاره ای گردد.

این ها نتیجه سیاست های فشار زیاد سال های اخیر بر روی اساتید است که برای کوچک ترین ارتقای پایه سالانه همک باید مقاله های انچنانی داشته باشند. این عمل استید اخلاقا درست نیست و تایید نمی شود ولی اساتید بخصوص ان ها که در سال های دورتر فارغ التحصیل شده اند و سالهای زیادی تا کنون خدمت اموزشی صادقانه کرده اند برای ترفیع پایه سالانه هم در فشار هستند. تازه دقت کنید که امکان پژوهش و در تحقیق در رزشته های تخصصی مختلف یکسان نیست و اصولا بعضی رشته ها ذات اموزشبی دارند ولی قوانین دولت به این واقعیت ها بی توجه است و اساتید قدیمی بخصوص تحت فشار روانی و تهدید هستند. چه کسی باید به این موضوع توجه کند؟

اولا هیچ دانشجویی حق ندارد و نبایستی بدون اطلاع و اجازه استاد راهنمای خود نسبت به ارائه مقاله به مجلات معتبر اقدام نماید. اساتید راهنما موظف به چک نمودن مقالات از نظر کفایت دیتا و نحوه نگارش هستند . وجود اسامی اساتید به معنای اعتبار مقالات و این در تمامی در مقالات رواج دارد. لطفا توجه داشته باشید شان و احترام اساتید بسیار بالاتر از آن است که با تیتر نمودن یک موضوع کارشناسی نشده به چالش کشیده شود.

من از جمله افرادی هستم که مقاله ام توسط استادم بدون اسم من چاپ شده و در واقع با فریب این کار انجام شده. اگر جایی هست که بشه حقمو بگیرم لطفاً راهنمایی کنید.