نفرین وصد نفرین بر نو حجتیه ای هایی که امام در روز شهادت شهید بهشتی از اسلام عافیت طلبشان سخن ها گفت. من هم یک فاغ اتحصیل سمپاد هستم و متاسفانه درحال حاضر با توجه به شرایط کنونی جز افسوس و حسرت ... این سخنی بود از یکی از فارغ التحصیلان سمپاد... کسی که ایران و ایرانی به او می بالد، از برجسته ترین چهره های ادبی ایران... اما مهمتر از همه در لباس یک سمپادی
کسی که احتمالا روزی تمام دغدغه و فکر و ذکرش سمپاد و سمپادیها بوده و همانطور که خودش همه جا گفته، اکثر موفقیت های زندگی خود را مدیون سمپاد است
فقط یکی از هزاران نخبه ای که سمپاد تحویل این مرز و بوم داده است... ولی حرف دل همه آنها را با قلم خود میزند
و حالا پس از گذشت این سالها دارد مرگ آن را نظاره میکند
و ما هم که چند سال پیش به فکر سمپادی شدن بودیم و تا چند وقت پیش عاشق سمپادی بودن... حال باید نگران سمپاد و سمپادی ماندن باشیم و ...
این تنها خواسته همه فارغ التحصیلان سمپاد مثل آقای امیر خانی .... همه محصلان سمپاد مثل من و صدها سمپادی دیگری که میشناسم است که سمپاد را نگه داریم... سمپاد را همان سمپاد همیشگی نگه داریم ... حداقل برای فرزندان فرداهایمان
سمپاد به سمپادي زنده است... اين سمپادي است كه به سمپاد اعتبار ميدهد نه سمپاد به سمپادي... سمپاد فقط به سمپادي اسم داده... در قبالش خط و نشان گرفته...هويت گرفته، هويت ساخته... و تا سمپادي زنده است سمپاد زنده و تا سمپاد زنده فقط اسم سمپادي است كه نه روي پيشاني، بلكه در يك كارت چند در چندي كه لاي جرز ديوار را هم پر نميكند برايمان مانده...من به عنوان سمپادي، سمپاد را نه روي زمين بلكه در قلب خود ساخته و پرداخته ام كه چون جاويد ماندم سمپاد هم جاويد...
خیلی وقته منتظر نوشتتون بودیمچرا انقدر دیر ؟
نکنه شما هم روزه سکوت گرفته بودید ؟
کاش بدونید از نزدیک که چطور داغونمون کردن
رئیسی با بیل و کلنگ فرستادن تا تیشه به ریشمون بزنه
زیادمون کردن تا دانش آموزای تستیه مدارس ترازیت دانشگاه از ابتدایی بتونن راحت بیان بینمون .
حالا می فهمم هر کی خواست خرابمون کنه چطور دست گذاشت رو نقطه ضعف هامون
که وقتی به یکی از این دانش آموزا می گی سمپاد منحل شد می گه چه جالب
ولی ما هنوز آواز می خونیم
هنوز امیدمون به فرداهاست
هنوز مثل شعرهامون سرگرانیم گرد جهان تا راز هاشو کشف کنیم
هنوز با هم می شینیم و بجای تست کنکور از مبانی جامعه شناسی حرف می زنیم .. هنوز ...
تقلا هم چیز بدیه !
من افتخار آشنائی و دوستی با سمپادی های قدیم تهران را دارم و نشانش آنکه همان کامپیوتر اسپکتروم زد80 و کتاب هفت جدی مکانیسمهای آرتوپولوفسکی و فرهنگ دائره المعارف سه جلدی ریاضییات ژاپن را که دانشگاه MIT بانگلیسی برگردانده بود به تیزهوشان مدرسه علامه حلی تقدیم کردم.
استعدادهای درخشان آنزمان در بالای پشت بام مدرسه علامه حلی یک روبات مولد لامپهای کروکس ابداع و اختراع و برپا کرده بودند و بعلت کمبود فضا در شش واحد از دوازده آبریزگاههای مدرسه لابراتوار تحقیقات بیولوژیکی ساخته بودند و برای یافتن قطعات فنی مانند مونور dc باید در اوراق فروشیهای ماشینهای اسقاطی جستجو می کردند. از دیدن وضع اسفناک و بی تناسب آن مرکز علمی بیمانند به آقای رفسنجانی که رئیس مجلس بودند کتبا شکایت کردم که خوشبختانه محلی در روبروی ساختمان وزارت نفت را به این محققان جوان تخصیص دادند. سالهاست از سمپاد بیخبر مانده ام جز اینکه شش هفت سال قبل در نیشابور دیدم که معاونت مدرسه تیزهوشان به یک دلال معاملات ملکی سپرده شده بود.