ای کاش با دیدن این گزارش تلنگری به خود مان بزنیم و راههای شاد بودن را یاد بگیریم و به آن عمل کنیم. راههای شاد بودن با وجود تمام مشکلات پیش رو. این موضوع کلی نیست و بستگی به شرایط محیطی و فرهنگی دارد.به عنوان مثال نمی توان افرادی که در شهر شلوغ و بی در و پیکری مانند تهران زندگی می کنند را با افرادی که در یک شهر آرام و با صفا زندگی می کنند مقایسه کرد.
چرا که محیط تاثیر زیادی بر روی رفتار آدمی می گذارد و اگر مشکلات و آلدودگی های موجود در محیط اعم از آلودگی های صوتی ، آلودگی های آب و هوایی، مشکلات ترافیکی ، مشکلات زندگی آپارتمان نشینی و موارد مشابه نباشد، قطعا مردم تهران و کلانشهر ها هم دارای اخلاق خوشی خواهند شد.
سلام و عرض ادب شما را به هر کسی که دستش دارید با خودتان روراست باشد .
ما براحتی دروغ می گوییم
ما براحتی به هم توهین میکنیم
ما مردمی هستیم که خیلی زود گرم می شویم و خیلی زود هم سرد
به جرات می توان گفت تنها 20 درصد مردم انسانهایی عاقل و خونسرد هستند
براحتی در کوتاهترین زمان ممکن از کوره در می رویم
من کاملا موافقم که مردمی بسیار عصبانی هستیم
حال دلیل آن چیست باید به فکر کرد فکر کرد
عصبانی ام چون ناهنحاری ها و بی عدالتی ها و بی نظمی ها را میبینم و کاری از دستم بر نمی آید . داخل مترو ، در خیابان ، در ادارات ، در همسایگی ، همه جا هستند کسانی که با زیر پا گذاشتن قواعد زندگی اجتماعی باعث عصبانیت دیگران می شوند . 
سلام باورکنید من باشوهرم باماشین میریم بیرون تنم می لرزه که خون نندازه با۵۸ سال سن توی رانندگی لجبازی دیگه تصمیم گرفتم با هرکی دعواش شد من از اونجا فرار کنم آخه با این اخلاق ورفتارش بیمارقلبی هم هست واقعا مردمی عصبی هستیم چی هست برای شادی زندگی که همیشه یکش گروی دوهستش در تمام دنيا مردم خستگي هاشون رو با حضور در مكان هاي تفريحي ، ورزشي ، فرهنگي ، پاركها وغيره دفع ميكنن اول اين مكانها در ايران يا نيست يا آگه هست همه قدرت استفاده أزش رو ندارن
دوم مكانه اي عمومي هم معضلات خاص خودش رو داره ، من چند شب پيش رفتم توي پارك نزديك خونه كه كمي اعصابم رو تلطيف كنم و از آرامش و طبيعت پارك استفاده كنم چند دقيقه اي گذشت كه عدهاي با امپلي فاير و فرش او مدن و شروع به خواندن دعا و گريه و زائر كردن !!!!! و باعث شد برگردم خونه اگه ميخواستم كه ميرفتم حسينيه يا مسجد خوب وقتي همه چيز مون قاطي با هم شده ميتونيم به أعصابمون مسلط باشيم تاه اين يه گوشه كوچك از مسائل هست تو خود بخوان حديث مفصل از .....
نه خدايي اينطور نيست كه ميگم؟!
واقعا اينجوريه كه اگه كنار كسي بشيني و از اميد و شادي و اينا حرف بزني حسوديشون ميشه و كلي انگ بهت ميزنن و مثلا ميگن ميخواد فخر فروشي كنه و ...
اما اگه همش برا همه از مشكلاتت ناله بزني آدم عادي و متواضعي هستي!!!
البته با همه اينا منم زياد عصبانيتو تجربه ميكنمف اونم فقط به دليل رفتاراي غيرقابل تحمل مردم اطرافم! اما همون نشاط درونيم باعث ميشه كه تا حد زيادي بتونم كنترلش كنم.
در واقع فكر ميكنم ما ايرانيا ذاتا آدماي عصباني و افسرده اي نيستيم، بلكه عوامل محيطي كه خشونت و عصبانيت و غصه هاي سنگينو تحميل ميكنن خيلي زيادن و ما هم به مرور در مقابلشون ضعيف شديم....