مولا نا در وصفشان ميفرمايد : کجایید ای شهیدان خدایی
کجایید ای شهیدان خدایی
بلاجویان دشت کربلایی
کجایید ای سبک بالان عاشق
پرنده تر زمرغان هوایی
همه رفتند و تنها مانده ام من
ز همراهان خود جا مانده ام من
به یاد کرخه و فاو و شلمچه
به یاد خاک گلگون حلبچه
یکی درد و یکی درمون پسنده
یکی وصل و یکی هجران پسنده
من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسنده
گلی گم کرده ام می جویم او را
به هر گل می رسم می بویم او را
گل من یک نشانی در بدن داشت
یکی پیراهن کهنه به تن داشت
در این برهه از زندگی که هر روز ارزوی مرگ دارم ای کاش من هم با شما بودم ... کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلاییکجایید ای سبک بالان عاشق پرندهتر ز مرغان هوایی
کجایید ای شهان آسمانی بدانسته فلک را درگشایی
کجایید ای ز جان و جا رهیده کسی مر عقل را گوید کجایی
کجایید ای در زندان شکسته بداده وام داران را رهایی
کجایید ای در مخزن گشاده کجایید ای نوای بینوایی
در آن بحرید کاین عالم کف او است زمانی بیش دارید آشنایی
کف دریاست صورتهای عالم ز کف بگذر اگر اهل صفایی
دلم کف کرد کاین نقش سخن شد بهل نقش و به دل رو گر ز مایی
برآ ای شمس تبریزی ز مشرق که اصل اصل اصل هر ضیایی
بوسه بر بند بند استخوان دست بستهءتان میزنم سلام من رابه آقا قمربنی هاشم برسانیدودوبال آسمانی تان مبارکتان باشد دست من را هم بگیرید درود بر دلیرانی که در دوران جوانی و اوج سر زندگی دنیا را ناچیز دیدند و مام وطن را پاس داشتند شما از نسل آرش و کاویان هستید
اما نمیدانم این حس چند روز که داشتم چقدر به شما نزدیک بود.
گویا عاشق بودن به سن و سال نیست به قلب ادمها بسته هست.