علاوه بر خانواده ها از رسانه های عمومی نیز انتظار می رود اداب درست زندگی کردن را به مردم یاد دهند . ما از رعایت ابتدایی ترین اصول زندگی اجتماعی عاجز هستیم

هم شعار خوب میخوایم هم یه ستاره درست و حسابی

شعار میخوایم ولی ستاره نه.
همونایی که تا الان داشتیم کافیه.

نادر جان خبر داری زرشک کیلو چنده ؟

کاش همینطور بود عزیزم . به فلاکتی افتادیم که همینایی که میفرمایید هم یادمون نیست . الان واقعا تو یک مخمصه کوچیک گیر افتادیم . نه به آینده ای دورتر از یک هفته آینده امید داریم و نه خاطره ای خوش و افتخار آمیز دور تر از چند ساعت پیش یادمان می آید. البته شاید فقط من این طورم !!

ببخشید شما از کدام حقارت 200 ساله صحبت می کنید. اگر امروز من شما را تحقیر کنم بدترین توهینها را به شما بکنم و بدتر از ان در جلوی چشم دوستان و بستگانتان شما را به باد کتک بدون اینکه بتوانید یاوری طلب کنید بگیرم، نتیجه و ندیده های شما در 200 سال بعد که ممکن است خواستها و توانایی های بسیار متفاوتی از شما داشته باشند آیا احساس حقارت می کنند. جواب خیر پس مشکل کشور ما از کجاست؟ در یک جواب ساده ،از آنجا که با بروز هر سختی و یا مواجه با هر مسئله جدیدی که باید با درایت و برنامه و دوراندیشی متحد برای آن راه حلی یافت (مانند بسیاری از مردم در کشورهای دیگر) فورا گروهی سود جو که نان خود را در این هرج و مرج می بینند ریگ مرده ای را از گوری خالی خارج می کنند و بر استخوانش میکوبند که ما در دوران این بی نشان یا حتی نشان دار ( شما بشنوید شاه،رضا شاه، کریم خان زند، آل بویه،یزدگرد، داریوش، کوروش) چنین بودیم و همه عالم از شرق و غرب،زمین و دریا زیر نگین انگشتری ما،بدون اینکه لحضه ای بیندیشم ما انسانهای امروزی جامعه خود را بر اساس نیازهای امروز خود می سازیم. فرمول بالا چند سالی است که در شرق به امتحان گذاشته شده است. می گوئیم یا می گویند: ترکیه به دنبال زنده کردن عثمانی است، اعراب در پی خلافت عربی،ایران امپراطوری هخامنشی را می جوید. بنگرید وضع امروز همه ی ما را.