پاسخ تمامی این سوالات شما در این است که یک قانون محکم، ساده و قابل فهم، و بی بدیل در کشور ما وجود ندارد. و همین قانونی را هم که با عجله نوشته اند را هم طوری دستکاری کرده اند و اینقدر بند و لایحه های عجیب و غریب به آن اضافه کرده اند که شده قانون ...

یادتان باشد این قانون است که الهام بخش است و باعث می شود یک کشور دارا باشد و یک کشور فقیر. بنابراین نباید به بیراهه برویم باید یک قانون داشته باشیم که به بهترین وجهی یک سیستم را بسازد و آن سیستم به راه خودش برود. در این صورت مجری دیگر نمی تواند پا را از مرز خود بیرون بگذارد.

اولا باید شرایطی فراهم شود که بین منتقد دلسوز و
نق زنهای متمول و نان را به نرخ روز خور فرقی باشه
ثانیا بدون در نظر گرفتن نظرات سازنده نمیشود با
روش آزمایش و خطا به جایی رسید .
ثالثا دولت باید به موازات برطرف کردن مشکلات مالی
مردم نگاهی فکورانه به مصایب اجتماعی و عدم احساس امنیت توسط آحاد جامعه داشته باشد .

به این قاعده عمل کنیم درست می شود: هر چه برای خود نمی‌پسندی برای دیگری مپسند، و آنچه برای خود می‌خواهی برای دیگران هم بخواه

با نظر آقای دکتر سریع القلم در خصوص اینکه ما یک کشور-جامعه نیستیم. از یک مثال بسیار سده برای اثبات این فرضه کمک بگیریم بهتر است. مواد از همبستگی اتمها و موکلولها تشکیل می شوند و برای ایجاد همبستگی نیروهایی لازم است. جامعه ما هم مستثنا از این قاعده ساده نیست. عوامل ایجاد کننده همبستگی در جامعه ما شدیدا کم رنگ شده و مسائلی همانند قومیت گرایی، منفعت طلبی قومی، نژادی، زبانی خیلی خیلی پرنگ شده است. در سطحی دیگر فضای ناسالم اقتصادی رثابت وحشیانه ای را بین مردم به راه انداخته و دی فرصت گرایی بر جامعه ما غالب گشته است. هم مردم به عنوان بازیگران مقصرند و هم دولت به عنوان سیاست گذار در این قشیه سهیم هستند. بنیانهای ناسالم اقتصادی، روابط ناسالم سیاسی باعث نابودی بنیانهای اجتماعی شده و نام بردن از اصطلاح کشور جامعه تاحدی ضعیف گشته است. اما هنوز درصدی از جامعه هستند که همبستگی اجتماعی دارند.

روزی یک راننده تاکسی در تهران حرف قشنگی به من زد.او گفت حکایت ما و کشورمان حکایت دستگاه پخش تاکسی من است که آن را یکصد هزار تومان خریده ام و به سختی از آن مراقبت می کنم ولی اگر یک دزد آن را بدزدت،چون ارزش واقعیش را نمی داند و به راحتی هم آن را به دست آورده،سر اولین گذر به قیمت ارزان می فروشد و می رود.ما نمی دانیم کجا زندگی می کنیم و این ملک چه ارزشی دارد لذا راحت سر اولین گذر حراجش می کنیم.

ریشه ی تمام این مشکلات مطرح شده در یک کلمه است " آزادی "
اگر آزادی به معنی واقعی باشد و مردم از کلیه حوادث و اخبار بدون روتوش باخبر شوند و ببینند که تمامی زاویای حکومت چراغ روشن است و نقطه تاریکی نیست و اگر کوچکترین انفاق و بی قانونی رخ دهد عینا به اطلاع مردم رسیده و قانون گریز مجازات شده و مردم آین قانون گریزی و آن مجازات را ببینند در آنصورت همه احساس مشترک خواهند داشت و آنهم احساس خوب آزادی در همه ی زمینه ها.
ولی الان من فوق لیسانس با 25 سال سابقه کار، کارمند شرکتی هستم و خانه ای دارم و ماشینی، ولی یکنفر با 3 سال سابقه و بخاطر فامیلی با مسئولی مدیر عامل شرکت شده و فقط دریافتی اش از قبال پاداش هیئت مدیره در سال 90 150 میلیون بود که یک ماشین لکسوس خرید!!
با این تفاوتها که میبینم احساس خوبی برای درست کار کردن ندارم در حالیکه در سالهای 72 الی 75 و در طرح اراک شرکت نفت، خسنگی نداشتم و احساس لذت برای ساختن کشورم داشتم. و این احساس از من به پسرم منتقل میشود و الان منتظرم تا لسانسش را گرفته و او را راهی خارج کنم چرا؟
چون میدانم فردای او در این کشور امروز من است. و من که پاک کار کردم و پاک زندگی کردم هیچ وقت به حقم نرسیدم.
بنابر این تا آزادی نهادینه نشود و یکعده بخاطر عدم وجود آزادی از امکانات بیشتری برخوردار باشند وضع همین است و بدتر هم خواهد شد.

مشکل اکثر ما ایرانی ها اینه که فقط به فکر خودمونیم
اگه بخواهیم کاری انجام بدیم فقط به فکر خودمونیم وبه عواقب کار یا عدم کار که ممکن برای دیگران پیش بیاورد اصلا فکر نمیکنیم
یک مشکل دیگه اینه که چشم و هم چشمی خیلی زیاده یعنی بیش از حده
دیگران دارن ما هم باید داشته باشیم دیگران اینکارو کردن ما هم باید بکنیم حتی اگر کار دیگران اشتباه باشه
یکی دیگه اینه که خیلی راحت دروغ می گیم برای بعضی ها که شده عادت
با هم دوست نیستیم
و خیلی از موارد دیگر
چیزی که خیلی نگران کننده است انتقال این اخلاقیات از خانواده به فرزندان است

شما را ارجاع میدهم به کتاب لمبتون در مورد جامعه ایران. خلاصش اینه که جامعه ایرانی فرد را ریاکار دروغگو مزور چاپلوس و ... بار میآورد. فرد ایرانی به فردایش اطمینان ندارد و باید پس انداز کند. در یکی از کشورهای همسایه که خیلیها به نامش حساسند به من گفتند: ایرانی هر روز نان و پنیر میخورد تا مبادا روزی محتاج نان و پنیر شود (یعنی رفاه امروزش را فدای امنیت فردایش میکند).

درست می فرمایید

سلام
متاسفانه سال ها است كه در سيستم آموزش و پرورش كشور، كشوري با اقوام متحد بعنوان ايران وجود ندارد بنابراين نسل جوان بدون هويت ملي هستند انها يا هويت مذهبي دارند و يا هويت قومي يا خود را اقليت در جامعه مي دانند ؟ ديگر ظرفي بنام كشور براي جايگيري كليه اقوام و مذاهب براي جوانان تعريف نشده است ( حتي اگر در تئوري سياست مداران كشور وجود داشته باشد) بنابراين تبعيض قوميتي و مذهبي در بين جوانان و برتري طلبي قوميت ايراني نسبت به يكديگر در حال شكل گيري است. دشمنان ايران نيز به خوبي از اين داستان استفاده مي كنند و به كمك نا آگاهان، به بهانه تاريخ به درد نخور اشتراكات بين قوميت ها را كه منجر به تشكيل كشور ايران شده ، زير سوال مي برند اين كشو به دست كرد و لر و ترك .فارس و بلوچ و گيلك و.. ساخته شده اما حالا اينها هركدام تحت تاثير عدم اعتقاد به كشور، هريك به دنبال آرمانها ي خيالي تفرقه اندازها حركت مي كنند گروهي به خاطر زبان، گروهي بعنوان مذهب، گروهي بعنوان قوم ثروتمند و... سوال خوبي مطرح كرديد اما بسيار بعيد است كه كسي در اين شرايط به اين قضيه فكر كنند خصوصا كه بنظر مي رسد تبليغ براي بزرگ كردن يك قوميت و يا مظلوميت يك مذهب براي عده اي به درامد تبديل شده است در ضمن يك كشور مي تواند چند جامعه داشته باشد اما اتحاد فقط در غالب يك كشور باعث پيشرفت همگان مي شود.