ساسان
| 
۲۱:۱۳ - ۱۳۹۱/۰۶/۱۹
پاسخ
کاش قدرهمچین فرشته ها رومردم ما بدونن چه اونایی که رفتن و چه اونایی که موندن این کتاب روایتی است از مطلومیت و شجاعت مردان کهگیلویه و بویراحمدمردانی که همیشه گره گشای نقاط کور جنگ بودن ولی هیچوقت از آنان یادی نشده بود
درود بر آقای حسینی
سلام بر شهدای جزیره ی مجنون و پد خندق
به عنوان یک رزمنده ازاینهمه تواضع وفروتنی این برادرعزیز ، جانباز وآزاده سپاسگذاری میکنم این ازبزرگواری ایشان است که کتاب خاطرات سخت ترین روزهای زندگی خودرابه شکنجه گرخودتقدیم کرده است این روح باعظمت واین منش واخلاق راکمترسراغ داریم یعنی اینکه انسان دشمنش راعامل رشدوتعالی خودبداندموفق باشید من این کتاب با ارزش و بسیار زیبا را با مشغله کاری زیاد و با حدود ۸۰۰ صفحه را ضرف مدت ۲۰ روز خوانده ام . بسیار خوب و تاثیر گزار بود . من پیشنهاد میکنم به فیلم سازان و مستند سازان که از این فیلم نامه واقعه ای غافل نشوند چون هم دنیا در آن است و هم آخرت . خداوند انشاالله عمر با عزت به این آزاده عزیز عطا فرماید . 
آقا ما مدتهاست كه بخاطر مسائل خانوادگي مجبوريم تو خارج از سرزمينمون ، ايران عزيز ، زندگي كنيم. اين چنين داستانها و خاطرات هم ما رو ياد كشورمون ميندازه كه چقدر عزيزه و چه عزيزاني داشته و داره. اي كاش اين كتاب و امثال اين كتاب از طريق اينترنت و بصورت جهاني ارائه ميشد تا هم مايي كه دلمون لك زده برا ايران از خوندنشون بي نصيب نمي مونديم و هم كساني كه داره يواش يواش هويتشون فراموش ميشه يه تلنگري مي خوردن. ... و چه سرها که جا ماندو هیچکس یادی از آنان نکرد مگر در سخنرانیها و همایشها.خسته نباشی سید الحق که مردی. شما از درد نوشتی و هر آنچه از دل برآید بر دل نشیند.
حتماً کتاب رو میخونم هرچه از دلاوری و رشادت اسوه های صبر و استقامت بدانیم کم است. یه بار فیلم مستند در باره بچه های ازاده کرمان دیدم اون افسر عراقی اصالتاً ایرانی بود و بعداز جنگ امده بود ایران ودر زمان اسارت با اسرا ظاهراً بد ولی در پنهان با انها خوب بوده؛ از اول تا اخر فیلم گریه کردم.ای کاش اون فیلم رو یه بار دیگه پخش می کردن همه ما وام رشادتها و دليري هاي اين چنين افراد غيوري هستيم كه در وضع فعلي اقتصادي هم اي كاش چنين افرادي بودند . خدا رحمت كند بر كليه شهيدان و خدا حفظ كند كليه دلسوزان اين ديار را آمين من تا این کتاب را نخوانده بودم نظر متفاوتی داشتم و نق می زدم و از این حرفا. بعضی از حرفام رو روم نمیشه تو این کامنت ببببگم. تا اینکه این کتاب رو خوندم و از دل پشیمان شدم. پشیمان از آن فکر قبلی به خاطر ندانستن و ... پشیمان از بی اطلاعی و ... بعد از خواندن این کتاب هم نماز خوان شدم و هم سعی کردم دیگه از این به بعد آدم باشم. و به شهدا و رزمنده ها و جانبازها و آزاده ها توهین نکنم و از سهمیه دانشگاه و این جور چیزها با علم و اطلاع و خدایی حرف بزنم. شرمنده از آقای حسینی های این مملکت.