باید نام این کتاب را می گذاشت پایی که جاودانه ماند . درود بر همه رزمندگان و ازادگان عزیز که نگذاشتند ذره ای از خاک ایران به دست دشمن بیفتد

خدا توفيق داد بعد از شكست حصر آبادان نفسي را در فضاي جبهه كشيدم. پس از آن حال و هواي جبهه بسان مغناطيسي عظيم همواره مرا بخود مي خواند. ياد آن يكي بودنها، غيرتها، ايثارها، شجاعتها، مردانگيها و از خود گذشتگيها جاودان باد.

ای قلم بنویس که چگون فرزندان خمینی در زندانهای دژخیم بعث سر بلند بیرون آمدند و حاضر نشدند آنی دست از اعتقاداتشان بردارند.ای تاریخ بنویس که شهید تندگویان,وزیر انقلابی شهید رجایی در سلول انفرادی و با اعمال شاقه ,لحظه ای دست از آرمانش نکشید و سر افراز و مظلوم و غریب در سیاهچال بعثی ها به شهادت رسید.سید بزرگوار آقای حسینی! بر پای جای مانده تو صد بوسه نثار می کنیم و خاک پای تو را همانند سرمه به چشمان بی فروغ خود می کشیم.ما از نسل شما سرفرازانی هستیم که هنوز چند صباحی از پیروزی بزرگ شما بسیجیان و دلاور مردان ایران اسلامی نگذشته است و حسرت دوران شما عزیزان را می خوریم.یا لیتنا کنا معکم فنفوز فوزا عظیما.خوشا به حال شما ,که فرزند سید الشهداء (ع) ,امام امت را سر افراز کردید.آنجا که می فرماید: افتخار م اینست که خود یک بسیجی ام.

احسنت
به خودم میگم آیا اگه روزی جنگی بشه منم میتونم اینجوری باشم قاعدتا چون پیرو امام حسینیم با علی هستیم و در انتظار مهدی هستیم
ماشائالله به غیرتتان