در جنگی که همه نگاه‌ها به موشک‌ها و جنگنده‌هاست، گاهی چیزی از پایین‌تر، آرام‌تر و بی‌صدا وارد می‌شود و معادله را به‌هم می‌زند. نه صدای غرش دارد، نه رد پررنگ روی رادار. فقط می‌آید، می‌بیند و در لحظه‌ای که هیچ‌کس انتظارش را ندارد، ضربه را می‌زند. این‌جا جایی است که نام «حدید» مطرح می‌شود؛ پهپادی که حالا گفته می‌شود در دل همین درگیری‌ها، بی‌هیاهو اما دقیق، به یکی از ابزارهای فعال در به خاک و خون کشیدن منافع آمریکا و اسرائیل تبدیل شده است.

جنگ همیشه با صدا شناخته می‌شد؛ با غرش موتور، با قفل رادار، با آژیر و انفجار. اما این‌بار، یک‌جای کار بی‌صدا جلو رفت. نه موجی در کار بود، نه اخطاری که روی نمایشگر خلبان چشمک بزند. فقط یک نگاه بود؛ سرد، دقیق و پیوسته. همان نگاهی که حالا گفته می‌شود در دل همین درگیری‌ها، حداقل پنج جنگنده دشمن از جمله F-۱۵E آمریکایی را دیده، تعقیب کرده و در لحظه‌ای که دیگر راهی نمانده، به زمین دوخته است.

در حالیکه ایران در پاسخ به تهاجم و حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی مقاومت جانانه‌ای از خود نشان می‌دهد، اختلاف فاحش میان آمار رسمی واشنگتن و مشاهدات میدانی، واقعیت تلفات دشمن را آشکار می‌کند.

در جنگ، همیشه اولین چیزی که شلیک می‌شود گلوله نیست، روایت است. هر طرف سعی می‌کند زودتر از میدان، نتیجه را اعلام کند؛ زودتر از آنکه گرد و خاک بخوابد، تصویر پیروزی را بسازد. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این روایت، با آنچه روی زمین می‌گذرد فاصله پیدا کند. حالا در میانه یکی از حساس‌ترین لحظات درگیری، دقیقاً با همین شکاف روبه‌رو هستیم؛ جایی که یک طرف از «عملیات موفق و خروج کامل» حرف می‌زند و طرف دیگر، از صحنه‌ای می‌گوید که هنوز صدای درگیری در آن قطع نشده است.

آن‌ها آمده بودند برای قدرت‌نمایی، برای این‌که نشان بدهند هنوز آسمان منطقه در اختیارشان است؛ اما چند دقیقه بعد، همان آسمان تبدیل شد به صحنه سقوط. دو جنگنده آمریکایی وارد شدند، دیده شدند، رهگیری شدند و در نهایت، یکی‌یکی از صفحه آسمان حذف شدند. حالا نه فقط لاشه‌ها روی زمین مانده، بلکه یک سؤال بزرگ هم روی میز است؛ چه شد که آن برتری معروف، این‌طور فرو ریخت؟

در میدان، صداها زودتر از مواضع رسمی تغییر می‌کنند. اول شدت می‌گیرند، بعد تندتر می‌شوند، بعد ناگهان عوض می‌شوند. این روزها، در کنار صدای انفجارها در منطقه، یک صدای دیگر هم به‌وضوح شنیده می‌شود: تغییر لحن. همان بازیگری که از «پاسخ قاطع» و «نمایش قدرت» حرف می‌زد، حالا از «پایان نزدیک» می‌گوید. جنگ هنوز در جریان است، اما ادبیاتش عوض شده. این تغییر، تصادفی نیست.

با تشدید تهدیدات آمریکا، اسرائیل و برخی پایگاه‌های منطقه‌ای علیه ایران، بحث‌های راهبردی حول محور دفاع و آفند اهمیت ویژه‌ای یافته، گذر از پدافند صرف به یک رویکرد فعال و هدفمند می‌تواند امنیت ملی را تقویت و بازدارندگی مؤثر ایجاد کند.

سردار شهید علیرضا تنگسیری، فرمانده نیروی دریایی سپاه، دلاوری بود که با تدبیر و ایمان خود، تنگه هرمز را بر دشمنان ایران بست و لرزه بر اندام آنها انداخت.

شفافیت در افشای جاسوسان و همکاران دشمن اهمیت حیاتی دارد؛ مردم باید بدانند چه کسانی در پشت پرده به کشور خیانت می‌کنند و ماهیت واقعی آن‌ها برای همه روشن شود.

در حالیکه جهان شاهد دفاع مشروع ایران در مقابل حملات شدید آمریکا و رژیم صهیونیستی است، امارات متحده عربی تحت فشار آمریکا، با تصمیمی بحث‌برانگیز، وعده‌های اقامت بلندمدت به ایرانیان را زیر پا گذاشت و یکی از بزرگ‌ترین بی‌اعتمادی‌های اقتصادی منطقه را رقم زد.

در شرایطی که کشور در معرض حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار دارد و مردم با حضور پرشور خود در میادین و خیابان‌ها پشت نیروهای مسلح ایستاده‌اند، عده‌ای فرصت‌طلب، به دنبال آن هستند تا شور ملی را به بازیچه‌ای برای تسویه حساب‌های سیاسی و منافع جناحی تبدیل کنند. در این میان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی گویا خواب است و اجازه می‌دهد تجمعات مردمی به ابزاری برای اهداف شخصی و حزبی بدل شود.

در روزهایی که کشور با تهدیدهای خارجی و خیانت‌های داخلی روبه‌روست، سایت «حافظه ما» به‌عنوان یک جنبش مردمی پیشتاز، با ارائه مدارک مستند، کسانی را که به وطن پشت کرده و امنیت ملی را تهدید می‌کنند، معرفی می‌کند.

با وجود همه تلاش‌های دشمن برای اختلال، تنگه هرمز همچنان تحت کنترل کامل و هوشمند نیروهای دریایی ایران قرار دارد و این امر نه تنها امنیت انرژی منطقه را حفظ کرده، بلکه قدرت اقتصادی و نظامی کشور را در اوج نشان داده است.

موج‌های موشکی دقیق و هوشمند ایران در روزهای اخیر، اهداف نظامی متجاوزان را با دقت بالا هدف قرار داده و نشان داده که فناوری بومی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی فراتر از تصور دشمن عمل می‌کند

در میانه‌ی غبار جنگی که خلیج فارس و خاورمیانه را به یکی از پیچیده‌ترین میدان‌های تقابل قرن تبدیل کرده، یک نام بیش از هر چیز در محافل نظامی و رسانه‌ای تکرار می‌شود؛ نامی که هنوز شلیک نشده، اما سایه‌اش بر محاسبات دشمن سنگینی می‌کند: قاسم بصیر. همان‌طور که Financial Times نیز با لحنی آمیخته به انتظار و نگرانی به آن اشاره کرده، این موشک هنوز وارد میدان نشده، اما همین «عدم حضور» به خودی خود به یک ابزار بازدارندگی تبدیل شده است.

پدافند هوایی جمهوری اسلامی در این نبرد نابرابر، با عملکردی درخشان و غافلگیرکننده، موج‌های حملات هوایی دشمن را یکی پس از دیگری خنثی کرد و آسمان ایران را به قتلگاه برای آنان تبدیل کرد؛ جایی که پهپادها و جنگنده‌های آمریکایی و صهیونیستی یکی پس از دیگری به دام افتادند.