گفت و گو با آرتور ژرژ، اولین قهرمان پرتغالی اروپا:

شعرهای من ارتباطی با فوتبال ندارد

به نظرم نتیجه مهم ترین چیز است، ولی جدا از نتیجه، مردم دوست دارند فوتبال خوب ببینند. طبیعتا من هم همینطور. علاقه دارم مسابقه ای که می بینم، نمایش خیلی خوبی باشد. بنابراین زیبایی فوتبال به نوبه خودش مهم است. مردم دوست دارند تیمی مثل بارسلونا که خوب بازی می کند را ببینند.

کد خبر: ۹۹۹۶۱

تاریخ: ۰۱ خرداد ۱۳۸۹ - ۱۱:۳۷

آرتور ژرژ، در سال 1987 به همراه پورتو قهرمان اروپا شد. تیم او در بازی فینال، با گل به یاد ماندنی رِباح ماجر، بایرن مونیخ را با نتیجه «دو- یک» شکست داد. ژرژ پس از آن در کشورهای مختلفی مربیگری کرد و بر شش زبان زنده دنیا مسلط شد.

به نوشته تهران امروز و به نقل از چمپیونز؛ او فارغ التحصیل رشته فلسفه از دانشگاه لیسبون پرتغال است و از او به عنوان یکی از چهره های تحصیل کرده دنیای فوتبال یاد می کنند. ژرژ با تحصیل در رشته فلسفه، با آن سبیل پرپشت معروف و با نوشته هایش بیشتر به فردریش نیچه، فیلسوف آلمانی، شباهت دارد تا یک مربی فوتبال، هرچند که نام او به عنوان اولین مربی پرتغالی فاتح جام باشگاه‌های اروپا در تاریخ فوتبال جاودانه شده است...

فتح جام باشگاه های اروپای 87 به همراه پورتو باید نقش مهمی در زندگی ورزشی شما داشته باشد؟
قهرمانی در باشگاه های اروپا موفقیت خیلی خوبی بود. فینال در شهر وین بود که خیلی از مونیخ دور نبود، پس بایرن عملا در خانه اش بازی می کرد.

چطور آن بازی را بردید؟
بردیم چون خوب بازی کردیم. توانایی و شایستگی برنده شدن را داشتیم.

برنامه خاصی برای مهار ستاره‌های آن سال بایرن مثل رومنیگه و ماتیوس داشتید؟
کار خاصی نکردیم. فقط باید دقت می کردیم. بایرنی ها خیلی قوی بودند، ولی ما هم قوی بودیم. دروازبان و مهاجم های خوب داشتیم. پورتو آن سال تیمی قوی وکامل بود.

اما در نیمه اول فینال عقب افتاده بودید...
نیمه اول دقیقا چیزی نبود که انتظار داشتیم. بازیکنان‌مان خیلی عصبی شده بودند. ما با همه توانایي‌مان بازی نمی کردیم.

در بین دو نیمه سر بازیکنان فریاد نکشیدید؟
نیازی به تحریک کردن‌شان نبود. فقط به آنها یادآوری کردم این مسابقه فینال جام باشگاه‌های اروپا بود. در نیمه اول بازیکنانم قدر فرصت ها را نمی‌دانستند. انگار نه انگار که در جام باشگاه‌های اروپا بازی می‌کردند. در نیمه دوم مهم این بود که توپ را به بایرن ندهیم که موفق به این کار شدیم. در رختکن به آنها گفتم اگر خودمان باشیم و مثل همیشه بازی کنیم، بایرن را می‌بریم. در نیمه دوم یک بازیکن جدید به زمین فرستادم. نیمه دوم کاملا دست ما بود. ما دو بار گل زدیم و کاملا مستحق برد بودیم. می‌توانستیم چهار یا پنج تا گل دیگر هم بزنیم. نتیجه نهایی بازی نشان نمی‌داد که ما چقدر بهتر بودیم.

بازیکن کناری آن موقع پورتو، پائولو فوتره، از بهترین‌های آن روزهای اروپا بود...
فوتره بازیکن خیلی خوبی بود. در17 سالگی به پورتو آمد. بازیش کیفیت بالایی داشت. قدرت بدنی اش هم بالا بود. می‌توانست کارهایی بکند که هیچ کسی در اروپا نمی‌توانست.

وقتی 37 سال‌تان بود، یک کتاب شعر نوشتید. بعضی‌ها می‌گویند در مسابقه با بایرن، در بین دو نیمه، برای روحیه دادن به بازیکنان‌تان چند خط از اشعارتان را خواندید!
حقیقت ندارد. شعرهای من هیچ وقت ارتباطی با فوتبال نداشته. وقتی دارید با بازیکنان تیم‌تان حرف می زنید، چیزهای خیلی مهم‌تری برای گفتن هست...

گفته می شد بازیکنان پورتو نوارهایی به خودشان بسته بودند تا در فینال برنده شوند. داستان این نوارهای جادویی حقیقت دارد؟
اینطور نبود. درسته که در فوتبال همیشه مربیانی هستند که برای رسیدن به خواسته هاشان از این کارها می کنند، اما من خودم چه وقتی که بازی می کردم و چه وقتی که مربی شدم، کاملا مخالف این کارها بوده ام.

همین طور می گفتند در بازی فینال دو وزغ انداختید داخل زمین برای این که دو گل بزنید و بایرن را ببرید...
چه سوالات عجیب و غریبی! اصلا از این خبرها نبود. من هیچ وقت خرافاتی نبودم.

شاید شما نباشید، ولی خیلی از بازیکن‌ها خرافاتی‌اند.
همه جا آدم خرافاتی هست... بعضی ها موقع ورود به زمین فقط با پای چپ وارد می شوند، بعضی بازیکنان دیگر یا پای راست اما راستش در فوتبال این چیزها اصلا مهم نیست. تیمی که بهتر باشد می برد. ربطی به خرافات ندارد...

به عنوان یک مربی باتجربه، فوتبال زیبا برای شما مهم است؟

شما اولین مربی پرتغالی بودید که در خارج موفق بودید. می توان گفت الگویی برای نسل بعدی بودید؟
شاید بودم. جایگاه خوبی در فوتبال داشتم. نه فقط به‌عنوان یک بازیکن بلکه به عنوان یک مربی. سخت کار کردم و تیم‌های من بهترین بازی‌ها را نمایش می‌دادند. پرتغال سال‌های سال بازیکن‌های خوبی داشت، اما مربیانی مثل من 15 - 20 سال پیش جهشی در فوتبال پرتغال به وجود آوردند که هنوز هم ادامه دارد، هرچند که شرایط آن روزها با الان خیلی فرق داشت...

وقتی مربی بودید به بازیکنان اجازه می دادی سیگار بکشند یا هر چیزی می خواستند بنوشند؟
به هیچ وجه. در پورتو کسی سیگار نمی کشید اما وقتی در آلمان و سوئیس مربیگری می‌کردم، بازیکنانی می‌دیدم که هرکاری دل‌شان می‌خواست می‌کردند اما در پورتو از این خبرها نبود.

مورینیو را تحسین می کنی؟
مورینیو در مربیگری محشراست. کارنامه خیلی خوبی هم دارد. او رهبر خیلی خوبی هم هست.

لیگ قهرمانان را تماشا می کنی؟
تماشا می‌کنم. بهترین تیم‌ها در لیگ قهرمانان بازی می‌کنند. همیشه بازی‌ها را از تلویزیون نگاه می کنم. مخصوصا اگر بارسلونا بازی کند. بارسلونا یک تیم فوق‌العاده با یک مربی محشر است. جدا از نتایجی که به دست آمد، کلا بارسلونا از همه تیم‌های دیگر اروپا بهتر بازی می‌کند و کاملا با بقیه فرق دارد. آرسنال هم امسال تماشایی و جذاب بازی می کرد.

در آخر، باید بپرسیم هنوز سبیل معروف تان را دارید؟
نه، دیگر سبیل ندارم. آن وقت‌ها بیشتری‌ها سبیل داشتند. سبیل داشتن طبیعی به نظر می رسید، الان دیگر اینطوری نیست...