در سالروز نکبت؛

بیایید سطل‌ها را آماده کنیم...!

در 1922، شورای جامعه ملل، قیومیت فلسطین را رسما به دولت انگلیس واگذار کرد و در 29 نوامبر 1947 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه‌ای دایر بر تقسیم فلسطین به دو کشور عربی و یهودی که از طریق اتحادیه‌ای اقتصادی وحدت یافته باشند، تصویب و سرانجام در 24 اردیبهشت 1327 ـ 14 مه 1948، «بن گورین» به عنوان نخست‌وزیر، تشکیل رژیم صهیونیستی را اعلام کرد.

کد خبر: ۹۸۸۵۹

تاریخ: ۲۶ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۰۸:۵۶

62 سال از روز «نکبت»؛ روز اعلام موجودیت رژیم اسرائیل می‌گذرد. همه چیز از اعلامیه «بالفور» آغاز شد که همچون همیشه انگلیس برای به دست آوردن حمایت مالی و سیاسی یهودیان، با صهیونیست‌ها وارد گفت‌وگو شد و با صدور اعلامیه‌ای در 1917، بر ایجاد «وطن ملی یهود» تأکید و تعهد کرد.

به گزارش «تابناک»، این اعلامیه در اصل، نامه «آرتور جیمز بالفور»، وزیر خارجه وقت انگلیس به یکی از رهبران صهیونیسم بود که یک ماه بعد، بیت‌المقدس به اشغال نیروهای انگلیس درآمد که تظاهرات مسلمانان فلسطین را در برداشت.

بنا بر این گزارش، در 1922 شورای جامعه ملل، قیومیت فلسطین را رسما به دولت انگلیس واگذار کرد و در 29 نوامبر 1947 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه ای دایر بر تقسیم فلسطین به دو کشور عربی و یهودی که از طریق اتحادیه ای اقتصادی وحدت یافته باشند، تصویب و سرانجام در 24 اردیبهشت 1327 ـ 14 مه 1948، «بن گورین» به عنوان نخست‌وزیر، تشکیل رژیم صهیونیستی را اعلام کرد.

نااميدي رژيم‌هاي عربي از شكست این غده سرطانی، احساس نياز روس‌ها و آمريكايي‌ها به جلب حمايت اعراب و گسترش روابط با آنان و روي كارآمدن حزب كارگر در اسرائيل، موجب گرايش منطقه اي و جهاني به برقراري صلح در خاورميانه گرديد. در اين جهت، نختسين گام با برپايي كنفرانس صلح خاورميانه در ژنو ( 1973) برداشته شد كه با انعقاد پيمان كمپ ديويد در 1979 وارد مرحله اي نوين گشت.

بنا بر این گزارش، اين پيمان به معناي به رسميت شناختن رژیم نامشروع اسرائيل و ناديده گرفتن حقوق مسلم مردم فلسطين بود. مذاكرات صلح خاورميانه با بستن پيمان غزه اريحا در 1993، به نقطه اوج پذيرش موجوديت این رژیم رسيد، زيرا بنا بر اين پيمان، ساف (سازمان آزادي بخش فلسطين) و رژیم اسرائيل يكديگر را به رسميت شناختند و ايجاد يك دولت خودمختار فلسطيني در كرانه باختري رود اردن و منطقه غزه، مورد تصويب قرار گرفت.

... اما فلسطين در قلب خاورميانه و جهان اسلام جاي دارد؛ منطقه‌اي كه طولاني‌ترين و پيچيده‌ترين منازعه قرن بيستم ميلادي، يعني اختلاف اعراب و اسرائيل در آن روي داده است.
نااميدي مردم فلسطین از دولت‌هاي عربي و ساف براي بازپس‌گيري فلسطين و تأثير انقلاب اسلامي ايران، روندي نوين از قيام و مبارزه عليه اسرائيل را پديد آورد كه آن را «انتفاضه» مي‌خوانند.

در پاييز 1987م. انتفاضه با هدف رفع اشغال فلسطين با نيروي بسيار، پای به عرصه حيات سياسي گذاشت، به گونه‌اي كه براي نخستين بار، اسرائيل را با خطري جدي از درون روبه‌رو كرد و بدين سان، اسرائيل موضعي دفاعي برگزيد و مهاجرت يهوديان به اسرائيل كاهش يافت. از اين روی، اسرائيل كوششي گسترده براي مهار آن آغاز كرد، ولي تا کنون هيچ يك از اين كوشش‌ها (مانند راه‌اندازی دولت خودگردان فلسطين) نتوانسته است انتفاضه را سركوب يا متوقف كند.

با ورود آریل شارون به همراه هزار محافظ به مسجدالاقصی در اواخر سال 2000 میلادی و شهادت ده فلسطینی در پی بی‎حرمتی به این مسجد، موج جدیدی از مبارزه موسوم به انتفاضه‎الاقصی آغاز شد.

به هر روی، با توجه به ناکامی‌های اخیر رژیم صهیونیستی در جنگ‌های 33 و 22 روزه و از بین رفتن توهم اسرائیل شکست ناپذیر که اذعان سران این رژیم را نیز در پی داشت و تحقق وعده الهی مبنی بر ریشه کنی ظلم، قطعا در آینده‌ای نزدیک، شاهد ناپدید شدن این غده چرکین از صحنه روزگار خواهیم بود.

به قول حضرت امام (ره)، اگر هر مسلمانی یک سطل آب بر سر اسرائیل بریزد، این رژیم را آب خواهد برد؛ پس بیایید سطل‌ها را آماده کنیم.

متن کامل این مطلب را اینجا بخوانید.