وقتي مورينيو، مورينيويی می‏برد؛

هنر ضد هنری

بازدارنده ها حتي در طبيعي‏ترين هنر دنيا (فوتبال) هم قادر به مهار افسار گسيخته ساحران و خلاقهاي اين وادي هستند. درسالهاي گذشته معمولا تيمهاي بازدارنده فقط رفتند و به دفاع چسبيدند اما مورينيو به عنوان شاگرد ممتاز اين مکتب، در کيفيت تفاوت معناداري به بيننده عرضه کرد. کميت همان رفتن به لاک دفاعي بود اما کيفيت... او طوري تيم حريف را فلج ميکند که رقيب حتي اگر ماشين تهاجمي بارسا باشد بازهم نميتواند خطري جدي روي دروازه بيافريند.

کد خبر: ۹۶۰۳۶

تاریخ: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۱:۱۸

خراسان؛ 1. خلاقها مي‏آفرينند و بازدارنده ها چه بخواهيم و چه نخواهيم گاهي به زيباترين شکل ممکن معادلات را به نفع خود تغيير ميدهند. در فوتبال يا مانند گوارديولا (يا حداقل تيمش) سازنده و آفريننده نه يک تيم بلکه اثري هنري مانند بارساي 2009 هستيد يا دستتان به گوشت نميرسد و به شکلي هنرمندانه جلوي زيبايي ميايستيد.

خاصيت گربه وار تيم مورينيو در جدال دور برگشت مرحله نيمه نهايي فصل جاري ليگ قهرمانان، همان چنگ زدن به صورت زيبايي بود. وقتي آرسن ونگر ناتوانياش در تحسين ليونل مسي را باپيغامي به مورينيو بروز داد، پوزخندي بر چهره آنهايي که مرد پرتغالي را ميشناختند نقش بست.

2. بي‏خود به دنبال راهکار براي مهار مسي نباش. او توقفناپذير است. فقط ونگر و تمام ايده آل گراهاي زيباپسند به وجود امري مطلق در فوتبال اعتقاد دارند. ترمز بريدگي هم خاص همين تيپ آدمهايي است که درست شبيه مردم عادي وقتي از زيبايي به اصطلاح رکب ميخورند، سياه سياه يا سفيد سفيد ميشوند. درست مانند عاشقي که پس از رو دست خوردن از معشوقش تمام آدمهاي هم جنس معشوق را بد ميداند، ونگر هم پس از ناتواني ماشين ايده آل‏های ذهنياش به يک سونگري مطلق رو آورد؛ نميتوان مسي را گرفت.

اين طرز فکر خاص آفريننده هاست اما بازدارنده ها هر احتمالي را ممکن ميدانند. پارسال هم از اين حرفها زياد بود؛ کسي ميتواند کريس رونالدو را مهار کند؟ عالي‌جناب خاص در نيمه دوم بازي رفت مرحله يک هشتم نهايي فصل گذشته ليگ قهرمانان به اين سؤال پاسخ روشني داد؛ بازدارنده ها حتي در طبيعي‏ترين هنر دنيا (فوتبال) هم قادر به مهار افسار گسيخته ساحران و خلاقهاي اين وادي هستند.

در سال هاي گذشته معمولا تيم‏هاي بازدارنده فقط رفتند و به دفاع چسبيدند اما مورينيو به عنوان شاگرد ممتاز اين مکتب، در کيفيت تفاوت معناداري به بيننده عرضه کرد. کميت همان رفتن به لاک دفاعي بود اما کيفيت... او طوري تيم حريف را فلج ميکند که رقيب حتي اگر ماشين تهاجمي بارسا باشد بازهم نميتواند خطري جدي روي دروازه بيافريند.

3. براي جلوگيري از فوران خلاقيت در هر پستي بايد بازيکني با خصوصيات تيم آفريننده داشت. مايکون و زانتي همان بازيکنان مورد نياز مورينيو براي جلوگيري از خلاقيت بودند. اولي که به تحقيق بهترين دفاع راست حال حاضر جهان به حساب ميآيد، با وظايف محدود در امور تهاجمي شرکت ميکرد تا به نوعي جلوي نفوذ بازيکنان کناري بارسلونا را بگيرد. ال کاپيتانو هم هر چند به خاطر سن و سال بالا طبيعتا نميتوانست پا به پاي ستاره هاي بارسلونا بدود اما در محدودهاي خاص خيلي خوب از عهده وظايف تهاجمي- تدافعي خود برآمد.

4. آدم‏هاي بازدارنده‏اي مانند مورينيو فکر همه جا را ميکنند، در حساسترين مقاطع بهترين نتايج ممکن را رقم ميزنند و غيرمنتظره ترين احتمالات را تحقق ميبخشند و هرچند تاريخ فوتبال، اين يگانه جايگاه پيروزي جنگ‌جويان و در هميشه باز اميد، تنها برنده را به خاطر مي‏آورد اما رکوردهايش را براي آنهايي که عشق و رياضي را با هم جمع ميزند، کنار ميگذارد. مورينيو فينال را هم ببرد يک يگانه را براي خود رقم مي زند؛ سومين مربي فاتح جام ليگ قهرمانان با 2 تيم مختلف.

5. شايد جنگهاي رواني عاليجناب خاص در آميخته با بازي مقتصدانه تيمش خيلي از اومانيستهاي فوتبال را عصباني کرده باشد اما اين فوتبال است؛ هدفي که وسيله را توجيه ميکند و رقابتي که توي جاهطلب بايد ببري. آن هم به هر نحوي. رفتار انساني بماند براي بعد از بازي؛ هرچند آن جا هم آدم چندش آور صادق رفتاري مانند مورينيو ادامه همان مرد 90 و چند دقيقه است؛ تشنه پيروزي. او همان نياز فوتبال است.