سوهان روح در نیمه شب؛

گزارشگر و مادربزرگ!

مادربزرگ که معمولا ساعت 9 می‌خوابد و آن موقع شب از حدود سه ساعت و اندی قبل به خواب عمیقی فرو رفته بود حول و حوش دقیقه 115 لای چشمش را باز کرد و با صدای نامفهومی پرسید: «مادر مگه وقتی دوتا تیم مساوی می‌شن گل زده تو ی خونه حریف دوتا گل حساب نمیشه؟» بنده خدا قبل از آنکه جوابش را بگیرد دوباره سرش را روی بالش گذاشت و پلک هایش افتاد. (ذکر این نکته ضروری است که ما وقتی از تلویزیون والیبال هم تماشا می کنیم مادربزرگ با غیظ می‌گوید:دوباره فوتبال؟! خسته نشدین از این همه فوتبال؟)

کد خبر: ۹۶۰۱۱

تاریخ: ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۰:۵۰

تهران امروز؛ ستاره بی‌چون و چرای بازی لیورپول و اتلتیکو مادرید که به دلیل پخش برنامه چالشی دیروز، امروز، فردا(که احتمالا یکی از پربیننده ترین برنامه های جهان است) از اواسط نیمه دوم روی آنتن رفت بدون تردید کسی نبود جز پیمان یوسفی، گزارشگر شبکه سوم سیما. هرچند دیه گو فورلان، مهاجم اروگوئه ای اتلتیکو هم در هر دو بازی رفت و برگشت پرفروغ بود و تکلیف تیم صعود‌کننده را مشخص کرد اما پیمان یوسفی یک تنه تمام تماشاگران بازی را سر یک انگشت چرخاند و حرکات فردی‌اش خاطرات مارادونای ناپل را در ذهن تداعی می‌کرد.

لیورپول در وقت قانونی بازی را یک بر صفربرد و به دلیل شکست با نتیجه مشابه در بازی رفت کار به وقت های اضافه کشید. آقای گزارشگر که به شدت هوس پنالتی کرده بود چندین بار اعلام کرد اگر بازی در وقت های تلف شده هم با همین نتیجه به پایان برسد می توانیم ضربات پنالتی را تماشا کنیم اما تقدیر این طور رقم خورد که لیورپول گل دوم را هم زد و چند دقیقه بعد اتلتیکو بازی را 2-1 کرد. پیمان یوسفی اما همچنان اصرار داشت که چون در مجموع دو بازی رفت و برگشت تساوی 2-2 حاصل شده ضربات پنالتی در راه است.

گزارشگر بازی با چنان اعتماد به نفسی روی ضربات پنالتی تاکید می کرد که اگر سپ بلاتر هم پای شبکه سه نشسته بود شک می کرد به اینکه مبادا قانون جدیدی در این زمینه تصویب کرده و به دلیل کهولت سن یادش نمی آید. از روند بازی کاملا مشخص بود لیورپول در آستانه حذف از مسابقات قرار دارد و اتلتیکو مادرید به حفظ نتیجه و صعود به بازی فینال فکر می کند.

کارگردان مسابقه بارها تصاویر هواداران لیورپول در حالی که اشک می ریختند را به تصویر کشید و گزارشگر ما گفت:«عجب استرسی دارند این لیورپولی ها! مثل اینکه اصلا دوست ندارند بازی به ضربات پنالتی کشیده شود.» لیورپول با 10 نفر حمله می کرد و جناب یوسفی دیگر کاملا به این نتیجه رسیده بود که این جماعت از پنالتی متنفرند.

سوت پایان بازی به صدا درآمد و تیم اسپانیایی در آنفیلد جشن صعود گرفت. آقای گزارشگر که گیج شده بود پس از چند ثانیه سکوت گفت: «مثل اینکه پنالتی در کار نیست. همه‌اش تقصیر این آقای نصیرزاده است که گفت گل های وقت اضافه شامل قانون فیفا نمی شوند.» استاد دو هفته قبل «بیل» (BALE) دفاع چپ تاتنهام را نود دقیقه «باله» خطاب کرد و در گذشته ای نه چندان دور روبرت مارکوسی را «حکیم طوسی» معرفی می کرد. نظرتان درباره فوتبال بدون گزارشگر چیست؟ صدای توپی که پشت سر هم ضربه می خورد، هیجان ناب تماشاگران حاضر در ورزشگاه و....... معرکه نیست؟