فقط صدور مجوز بررسی می‌خواهد؟!

بیت‌المالی که با توهم «اطلاع رسانی» به هدر می‌رود

تعدد خبرگزاری‌های متعدد و گاه تخصصی در کشور ما، نه تنها بار اطلاع‌رسانی آن حوزه تخصصی را به دوش نگرفته بلکه در بهترین شرایط، یک کپی دست چندم از خبرگزاری‌های اصلی در کشور است و مشخص نیست با وجود بیراهه رفتن این رسانه‌ها و هزینه‌های هنگفت دولتی، چگونه همچنان این به اصطلاح خبرگزاری‌ها به کار خود ادامه می‌دهند، بی آنکه سهمی در اطلاع‌رسانی اصلی کشور داشته یا سخن نو و تازه‌ای برای گفتن با خود بیاورند!

کد خبر: ۹۵۲۲۷

تاریخ: ۰۶ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۳:۵۲

با وجودی که دولت نهم در چهار سال گذشته، بارها درباره اطلاع‌رسانی هنرمندانه از بزرگان و دلسوزان نظام تذکر گرفته، به نظر می‌رسد سیاست فرهنگی ـ مطبوعاتی دولت به ویژه در دوره کنونی، بیشتر بر مبنای «کمیت» است تا کیفیت و اطلاع‌رسانی هنرمندانه را با راه‌اندازی بی‌رویه رسانه نوشتاری و الکترونیک اشتباه گرفته است.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، یکی از بزرگترین مشکلات فرهنگی در کشور ما، بازی با اعداد و آمار است و آمار که در موضوعی کیفی مانند فرهنگ به هیچ عنوان ملاک خوبی برای توسعه، رشد و تحول نیست، دقیقا معیار تحول و پیشرفت شمرده می‌شود.

در این راستا، دادن مجوز نشریات و خبرگزاری‌ها، داستان جالبتری دارد، به گونه‌ای که صدور مجوز بیشتر جنبه تزییناتی و تبلیغاتی برای دولت پیدا کرده و گویی همه چیز تا پیش از صدور مجوز برای مسئولان قابل اهمیت است و پس از آن دیگر نه نظارتی و رتبه‌بندی و نه حتی تذکر کیفی!

بنا بر این گزارش، تعدد خبرگزاری‌های متعدد و گاه تخصصی در کشور ما نه تنها بار اطلاع‌رسانی آن حوزه تخصصی را به دوش نگرفته، بلکه در بهترین شرایط، یک کپی دست چندم از خبرگزاری‌های اصلی در کشور است و مشخص نیست با وجود بیراهه رفتن این رسانه‌ها و هزینه‌های هنگفت دولتی، چگونه همچنان این به اصطلاح خبرگزاری‌ها به کار خود ادامه می‌دهند؛ بی آنکه سهمی در اطلاع‌رسانی اصلی در کشور داشته باشند یا سخن نو و تازه‌ای برای گفتن بیاورند؟!

برای نمونه، هم‌اکنون ما بالغ بر هجده سایت خبری داریم که عنوان خبرگزاری را با خود یدک می‌کشند و با یک حساب ساده و دم‌دستی درمی‌یابیم که سالیانه هزینه‌ای بین سیصد تا هفتصد میلیون تومان بر بیت‌المال و البته دستگاه‌های دولتی حامی و یا متولی خود وارد می‌کنند؛ هزینه‌ای که می‌توانسته در جاهای دیگری هزینه شود.

نکته تأسفبار برای بسیاری از این خبرگزاری‌ها که گاه در مراکز استان‌ها هم نمایندگی دارند و خود را به اصطلاح چند زبانه می‌کنند، نبود بازدید کننده است، به گونه‌ای که گاه میانگین بازدید از یک خبرگزاری در ماه به کمتر از سه هزار نفر می‌رسد.

حتی برخی از این خبرگزاری‌ها، عنوان «بین‌المللی» را هم در کنار لوگوی خود درج می‌کنند و... پرسش اصلی اما این است که اگر خبرگزاری‌ها با عناوین گوناگون راه‌اندازی می‌شوند تا «همان» کار خبرگزاری‌های اصیل و شناخته شده کشور را انجام دهند، فلسفه حضوری‌شان چه بوده و چرا نباید بنا بر یک رودربایستی تاریخی که در کشور ما وجود داشته و دارد، در پی ناکارآمدی و ناتوانی از تولید محتوای خوب و جذب مخاطبان خاص، آن را تعطیل کرد؟
این گزارش را با بررسی چند خبرگزاری تخصصی و یا عمومی و رتبه‌بندی آماری و بازدید مخاطبان دنبال کنید تا شاید دیگر نیازی به توضیح نباشد؛ دو خبرگزاری ایلنا و ایسنا نیز برای شاخص تفاوت‌ها در این تصاویر دیده می‌شود.

در تصاویر زیر، چند خبرگزاری رسمی و نیمه رسمی دیده می‌شود که در رتبه بندی سایت‌های ایرانی و البته در میان سایت‌های جهان بر پایه سایت آلکسا رتبه‌بندی شده‌اند. مقایسه رتبه این خبرگزاری‌ها با دو خبرگزاری ایسنا و ایلنا نشان می‌دهد که این خبرگزاری‌ها که گویی خودشان برای خودشان تولید محتوا می‌کنند، گاه در بین پنج هزار سایت ایرانی، مورد بازدید روزانه مردم هم قرار ندارند!

نکته قابل تأمل اینجاست؛ نخست این که چگونه در کشور ما صلاحیت افراد برای راه‌اندازی خبرگزاری تأیید می‌شود و چگونه این صلاحیت با نظارت و بازخواست همراه می‌شود و دوم آنکه آیا روند اطلاع رسانی در نهادهای دولتی به سمتی نمی‌رود که سازمان‌ها و نهادها به جای تعامل با رسانه‌های مکتوب و الکترونیک موجود و به قصد فرار از پاسخگویی به رسانه‌ها، به فکر راه‌اندازی سایت و خبرگزاری هستند تا هم خود را راحت کنند و هم برای چند نفر کارآفرینی کنند؟

در ضمن، گویی در کشور ما عنوان «خبرگزاری» عنوان بسیار کار راه‌اندازی است که هر سایت کم بازدید بدون فعالیت حرفه‌ای آن را برای خود برمی‌گزیند و کسی هم حرفی نمی‌زند و این تازه جدای از ماجرای اسفبار کپی‌برداری اخبار از یکدیگر بدون ذکر منبع خبر است... .

و نکته پایانی اینکه حتما با دیدن برخی نام‌ها، این خبرگزاری‌ها از خود می‌پرسید تا امروز این نام‌ها را نشنیده بودیم، در رسانه‌ها و روزنامه‌ها هم که خبری از آنها نیست، پس این خبرگزاری‌ها برای چه کسانی خبر تولید می‌کنند و چه نوع مخاطبانی دارند؟
و تأسف بیشتر هنگامی است که در کشور ما خبرگزاری‌های تخصصی حوزه دین و قرآن وجود دارند، اما رسانه‌ها، اخبار دینی و قرآنی خود را هم از همان چند خبرگزاری رسمی، تأمین می‌کنند... .