مشهورترين اشک‌هاي فوتبالي؛ حبابي از اميد

اشک‌هاي جان تري در پايان بازي منجر به شکست انگليس مقابل پرتغال در مرحله يک چهارم نهايي جام جهاني 2006 يک هم‌گرايي ساده تلقي مي‌شد اما در شب باراني مسکو عمق حسرت يک کاپيتان مسئول را نشان مي‌داد. اگر او هنگام نواختن پنالتي پنجم تيمش ليز نمي‌خورد، جام فصل 2008 - 2007 ليگ قهرمانان به جاي من‌يو به چلسي مي‌رسيد. اشک‌هاي تري زير باران هم گم نشد.«جان کوچولو» در پايان بازي برگشت نيمه نهايي فصل 2005 - 2004 ليگ قهرمانان با ليورپول از گل مشکوک لوئيس گارسيا به خشم آمد و گريست.

کد خبر: ۹۵۰۸۳

تاریخ: ۰۵ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۲:۰۱

«وقتي احساس کردي به گريه احتياج داري، کمي با من باش.» بخشي از يکي از سرودهاي طرفداران ليورپول

به نوشته خراسان و به نقل از سایت فیفا؛ حتي انگليسي‌ها که اختراع منتسب به خودشان را ورزشي مردانه مي‌دانستند، آن‌جا که پاي احساس و رقابت حيثيتي وسط کشيده شد، پل گاسکوئين را مانند يک بچه در حال اشک ريختن ديدند. فوتبال به عنوان طبيعي‌ترين اختراع بشر برخلاف کارخانه رؤياسازي (سينما) براي درآوردن اشک به تمهيدات غيرطبيعي نياز ندارد. يک شکست، يک پيروزي حماسي و زنده شدن ياد يک دوست، دليل خوبي براي اتحاد زير پرچم اشک و احساس است. سايت فيفا در يکي ديگر از گزارش‌هاي خاص خود به ابراز احساسات تاريخي فوتباليست‌هاي بزرگ پرداخته تا شايد باز هم بيشتر جادوي توپ گرد را درک کنيم.

رؤياي گازا
پل گاسکوئين ملقب به «گازا» در توصيف دلايل اشک ريختن در جريان و پايان بازي نيمه نهايي جام جهاني 1990 مقابل آلمان گفت: «از کودکي رؤياي بازي در جام جهاني و رويارويي با ايتاليا را داشتم اما کارت زرد داور اين فرصت بزرگ را از من گرفت.» علاوه بر گازا، استيوارت پيرس هم به خاطر از دست دادن يک ضربه تعيين کننده در ضيافت پنالتي‌ها اشک ريخت. او در يک بازي ديگر هم با وجود فريب دروازه‌بان، پنالتي‌اش را از دست داد و دليلي براي گريه يافت.

بچه‌هاي آرام
آندرياس برمه، مدافع چپ قدرتمند آلمان در دهه 90 از فاصله 12 ياردي هر دروازه‌باني را مي‌ترساند. زننده پنالتي قهرماني آلمان در جام جهاني ايتاليا پس از اولين سقوط کايزرسلاترن به دسته دوم بوندس‌ليگا بازو به بازوي رودي فولر اشک ريخت. يک هفته بعد شکست در فينال جام حذفي، واکنش مشابهي درپي داشت. کارستن يانکر آرام‌ترين بايرني در پايان فينال دراماتيک فصل 1999 ليگ قهرمانان بين تيمش و منچستريونايتد بود. او به نقطه‌اي مي‌نگريست و مي‌گريست.

قلب‌هاي شکسته
بکام 2 بار مصائب پرشمار دوران حرفه‌اي خود را با گريه بروز داد؛ بار اول زماني که با پنالتي معيوب شکست انگليس مقابل پرتغال در مرحله يک چهارم نهايي جام جهاني 2006 را رقم زد و بار ديگر وقتي آوريل امسال به دليل مصدوميت از ناحيه پاشنه آشيل فرصت تجربه چهارمين جام جهاني را از دست داد. آباته، مدافع ميلان مظلوميت بکس را شرح داد: «در رخت‌کن بدون حتي يک کلمه حرف گريه کرد.»

رونالدو به عنوان جانشين خلف بکام در من‌‌يو غالبا نمي‌توانست احساساتش را کنترل کند. شکست شوک‌آور پرتغال در فينال يورو 2004، ناکامي در نيمه نهايي جام‌جهاني 2006، شکست منچستريونايتد مقابل آرسنال در فينال جام حذفي انگليس و پيروزي حماسي من‌يو در بازي نهايي فصل 2008 - 2007 ليگ قهرمانان، اشک مرد سال سابق فوتبال جهان را درآورد.

شايد دوري زودهنگام از خانه اين زودرنجي را به ارمغان آورده است: «ترک خانه در 11 سالگي آسان نبود. با وجود لذت بردن از تجربه جديد هر روز گريه مي‌کردم. البته کنار آمدن با فشارهاي روزمره را آموختم. گريه را هم ياد گرفتم؛ چه در ايام شادي و چه در روزهاي پر غم.»

او از گريه جلوي جمع نمي‌ترسد: «اصلا شرمسار نيستم چون سال‌ها آرزوي قهرماني در اروپا را داشتم. پس از آن ناکامي ديگر نمي‌توانستم خودم را کنترل کنم. همه مي‌دانند چقدر احساساتي هستم.» ويليام گالاس هم‌تيمي سابق تري به يک دليل نه چندان موجه به ابراز احساسات پرداخت؛ از دست رفتن پنالتي کليشي در دقايق پاياني بازي نه چندان مهم داخلي مقابل بيرمنگام! ويلي از آن گريه‌هاي بي‌شمار اين يکي را شيرين مي‌داند: «خيلي ارزشمند بود.» لازم به يادآوري نيست که مارادونا نه بعد از به ارمغان آوردن جام جهاني 1986 بلکه پس از بي‌عدالتي «کودسال» داور مکزيکي فينال جام جهاني 1990 و از دست رفتن قهرماني جلوي دوربين‌ها گريه کرد.

رو به دوربين، گريه
باسيلي بولي 2 سال قبل از به ثمر رساندن گل قهرماني مارسي در اروپا به دليل شکست بندرنشينان در فينال ليگ اروپا جلوي دوربين‌هاي تلويزيوني به گريه افتاد. ستاره سيه‌چرده ادعا کرد پس از قهرماني مارسي اقدام مشابهي انجام نداد. يک ضرب‌المثل چيني مي‌گويد قهرمان هيچ‌وقت گريه نمي‌کند اما «فان زهي» قهرمان فوتبال چين به محض راهيابي کشورش به جام جهاني 2002 پرچم و لباس سفيد را حائل اشک‌هاي خودش و ديدگان مردم کرد. قهرمانان که هيچ حتي سلاطين هم گريه مي‌کنند.

سلطان پله در پايان فينال جام جهاني 1958 در کنار گيلمار و ديدي به خاطر فقدان پدري که 8 سال قبل‌تر همراه او به خاطر شکست برزيل از اروگوئه به ابراز ناراحتي پرداخت، گريست. روماريو يکي از 2 بازيکن هزارگله تاريخ فوتبال در يک کنفرانس مطبوعاتي با گريه از اسکولاري، سرمربي وقت طلايي‌پوشان خواهش کرد او را به جام جهاني ببرد. «فيل بزرگ» به راحتي روي آرزوهاي ستاره جام جهاني 1994 راه رفت. سيمون دوبوار، فيلسوف و نويسنده فرانسوي راست مي‌گفت. در پس هر قطره اشک، حبابي از اميدواري نهان شده است.