احداث زمین فوتبال برای افغانی‏ها با پول همسایه؛

بذل و بخشش بدون توجیه هشتصد هزار دلاری + فیلم

وقتی فوتبالیست افغانی، زمین فوتبال احداثی ایران برای افغانستان را به عنوان معدود زمین‏ قابل استفاده این کشور و دیگر کشورهای اطراف برمی‏شمرد، ناخودآگاه توجه به سمت زمین‏های فوتبال مستهلک داخلی و کمبود زمین‏های استاندارد در نقاط مختلف کشور می‏رود؛ زمین‏هایی که بتوانند میزبان لیگ برتر فوتبال باشند تا سازمان لیگ فوتبال مجبور نباشد به دلیل وجود تنها یک زمین استاندارد در یک شهر بزرگ، بازیهای دو تیم همشهری را در دو روز متفاوت برگزار کند.

کد خبر: ۹۴۸۱۷

تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۲۰:۴۲

چندی پیش پخش یک گزارش از پروژه‏های عمرانی احداث شده توسط مهندسان ایران در کشور افغانستان که بخشی از آن مجموعه‏ای ورزشی بود، ابتداً این باور به وجود آمد که برخی مسئولان داخلی در یکی از معدود سیاست‏گذاری های صحیح، به درآمدزایی از بازسازی افغانستان و ارزآوری از این طریق روی آورده‏اند اما در ادامه این گزارش با پرداختن به پروسه احداث زمین فوتبال بین‏المللی برای افغان‏ها، گزارشگر صدا و سیما یادآور شد این مجموعه از محل کمک‏های ایران برای بازسازی افغانستان بازسازی شده تا در این باره ابهامات و پرسش‏های فراوانی نزد افکارعمومی مطرح شود که تنها یک تغییر رویه می‏تواند پاسخ مناسبی به آنها باشد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ احداث اماکن عمومی برای کشورهای جنگ زده یکی از اقداماتی است که دیگر کشورها برای حمایت از این کشورها صورت می‏پذیرد و در سطح بین‏الملل چهره بشردوستی ملل را رنگی تازه می‏بخشد اما آنچه مسلم است این قبیل اقدامات معمولاً از سوی کشورهایی به شکل وسیع پیگیری و به اجرا گذاشته می‏شود که از درآمد و بنیه مالی قابل اتکایی برخوردارند و سرمایه گذاری‏های کشورها نیز به سمتی گرایش پیدا می‏کند که در گام نخست اثرگذاری و ضریب نفوذشان در کشور محل سرمایه گذاری افزایش یابد و در گام دوم، این سرمایه گذاریم منافاتی با شرایط داخلی کشورمان نداشته باشد و من باب مثال منطقی نیست کشوری در بخشی که خود ضعف سرمایه گذاری دارد، برای یک کشور جنگزده سرمایه گذاری کند.

احداث مجموعه‏های ورزشی در افغانستان با کمک‏های بلاعوض ایران که علی‏الظاهر مشتمل بر هشت سالن می‏شود، تا حدودی قابل قبول است و آن در زمینه احداث زورخانه قابل تاکید می‏باشد که ایران علاوه بر تلاش برای توسعه بین‏المللی این رشته، ضریب نفوذ فرهنگی خویش را با توجه به قرابت‏های موجود می‏تواند در این همسایه ویرانش افزایش دهد اما احداث زمین فوتبال و پروژه‏های سنگین عمرانی ورزشی در این کشور چندان توجیه پذیر نیست و به نظر می‏رسد هنوز این هزینه کردها در برخی حوزه‏ها با هدف گذاری‏های بلندمدت و برنامه‏های همراه با بازده قابل تعیین همراه نشده است.

وقتی فوتبالیست افغانی، زمین فوتبال احداثی ایران برای افغانستان را با هزینه هشتصد هزار دلار، گارانتی ده ساله و عمر سی‏ ساله به عنوان معدود زمین قابل استفاده این کشور و دیگر کشورهای اطراف همچون پاکستان برمی‏شمرد، ناخودآگاه توجه به سمت زمین‏های فوتبال مستهلک داخلی و کمبود زمین‏های استاندارد در نقاط مختلف کشور می‏رود؛ زمین‏هایی که بتوانند میزبان لیگ برتر فوتبال باشند تا سازمان لیگ فوتبال مجبور نباشد به دلیل وجود تنها یک زمین استاندارد در یک شهر بزرگ، بازیهای دو تیم همشهری را در دو روز متفاوت برگزار کند.

احداث زمین فوتبال همان اهداف فرهنگی و ورزشی که برای احداث زورخانه می‏تواند تبیین کند را نیز در پس خود ندارد و تصور می‏شود این رویه مصداق بارز مثال "چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است"، باشد و همین امر تامل در اولویت بندی پیرامون کمک به میهمانان اجباری دو دهه اخیر ایران را یادآور می‏شود و بر این مبنا می‏بایست در این سرمایه‏گذاری به نحوی پیش رفت که برای مردم این ذهنیت منفی و احیاناً نگاهی حسرت بار شکل نگیرد که بذل و بخشش‏هایی 800 هزار دلاری بدون هیچ توجیهی در راستای برخی سیاست‏های غلط اتفاق افتاده و بر استمرارش اصرار بی‏مورد می‏شود.