يك روز با خبرنگاران بدون لباس كار در ديار ستارخان؛

از عشق بي‌حد به تراكتورسازي تا وعده‌ يك آبي‌پوش به سرخ‌ها

بازي كه آغاز مي شود تشويق ها هم به اوج مي رسد. با آلاتي چون بوق، طبل و شيپور و انواع شعارهاي آذري و فارسي(اعم از ورزشي و غير ورزشي!) تيمشان را مورد حمايت قرار مي دهند و مانند برخي كشورهاي عربي صداي ليدرها از بلندگوهاي دستي نيز شنيده مي شود. تراكتورسازي با حمايت اين هواداران بازي را در دست مي گيرد و گل اول را هم به ثمر مي رساند تا در اين لحظه تبريزي ها خوشحال ترين مردم روي زمين باشند. در فاصله اي دور تا ورزشگاه و روي تپه هاي اطراف هم مي توان خوشحالي دوستداران تراكتورسازي اعم از مرد و زن را ديد!

کد خبر: ۹۴۰۶۲

تاریخ: ۲۹ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۶:۱۰

برخي اتفاق‌ها هستند كه بايد حداقل يك بار در زندگي تجربه شوند و تماشاي يكي از بازي‌هاي مهم تراكتورسازي تبريز در ورزشگاه يادگار امام با انبوه هواداران پرشورش يكي از آنها است.

به گزارش فارس، ديدار اين تيم پرطرفدار برابر پرسپوليس فرصت خوبي است براي تجربه لحظاتي خاص، پس بار سفر مي بنديم براي حضوري يك روزه در سرزمين ستارخان،‌ شهر زيباي تبريز. جايي كه به شهر اولين ها معروف است.

پيش از ظهر به مقصد مي رسيم و مورد استقبال مسئولان باشگاه تراكتورسازي قرار مي گيريم. براي صرف ناهار به هتل محل اقامت تراكتورسازان مي رويم تا همراه آنها عازم ورزشگاه شويم چراكه مي گويند ورود به ورزشگاه بعنوان خبرنگار مشقاتي دارد و البته ما خيلي جدي نمي گيريم.

راهنماي ما در راه هتل از جو تبريز در آستانه بازي با پرسپوليس مي گويد. از پر شدن بخش اعظم ورزشگاه در ساعات اوليه روز و اصرار به اينكه در تبريز هيچكس پرسپوليسي نيست و تيم دومي ندارند كه طرفدارش باشند. گمان مي كنيم از مسئولان باشگاه است و زماني كه مي فهميم يك خواننده آذري است كه به عشق تراكتورسازي در كنار اين باشگاه فعاليت مي كند، بيش از پيش به خاص بودن اين تيم ايمان مي‌آوريم.

اولين نفر كه در هتل به استقبالمان مي آيد فراز كمالوند است. شاگرد فيروز كريمي كه مانند استادش به خوبي فن بازي با كلمات را مي داند. عاشق تبريز است و افتخار مي كند كه يك لر است و به اصالت آباداني اش نيز مي نازد! البته وقتي تصميم به ترك تبريز و مذاكره با صنعت نفت گرفت از چشم آذري زبانان افتاد و بلافاصله پس از بازگشت به تبريز محبوبيتش نيز بازگشت! پيراهن آبي رنگش توي چشم مي زند و مي گويد در تبريز تنها شخصي است كه مي تواند بدون مشكل آبي بپوشد.

نمي دانم چرا ياد داستان منشور اخلاقي مي افتم وقتي كه بعد از ملاقات با كمالوند، چشمم به جمال جناب شريفي(كه علاقه زايدالوصفي به اصحاب رسانه دارد!) روشن مي شود و كمي بعد هم اكبر ميثاقيان(سرمربي شهرداري تبريز) مي‌آيد تا بگويد مربيگري در ليگ دسته اول چقدر براي امثال او كه همواره به دنبال قهرماني در ليگ برتر هستند! سخت است و از دلتنگي اش براي خبرنگاران خبر مي‌دهد!

زمان رفتن به سمت ورزشگاه فرا مي رسد و همچنان آنها كه تجربه قبلي دارند از مصائب انجام كار خبري در ورزشگاه يادگار مي گويند و انتظار را براي ما شيرين تر مي كنند! در طول مسير به نكته جالبي برمي خورم. پارك ها در يك روز تعطيل مملو از مردمي است كه مثل من و امثال من زندگي را سخت نمي گيرند و اين يكي از ويژگي هاي مردم اين شهر است كه دلگيرند از برخي توهين ها و مهمان نوازند و بي آزار.

به دامنه يك كوه كه مي رسيم با انبوه اتومبيل هاي پارك شده مواجه مي شويم و اين يعني نزديك شدن به ورزشگاه! آري مردم اين شهر براي تماشاي بازي تيم محبوبشان بايد كوهنوردي كنند.
2 ساعت مانده به بازي خود را مقابل ورزشگاه 70 هزارنفري يادگار امام مي بينيم كه بيش از حد ظرفيتش پر شده و مردم تلاش مي كنند در اطراف ورزشگاه و تپه هاي مجاور جايي براي نشستن بيابند. خودشان معتقدند 150 هزار تماشاگر داخل ورزشگاهند اما هرچه قدر هم مهربان بنشينند گنجايش ورزشگاه چنين اجازه اي نمي دهد و واقع بينانه است كه جمعيت را حدود 100 هزار نفر برآورد كنيم.

نقطه عطف اين سفر اينجاست كه خبرنگاران را به داخل ورزشگاه راه نمي دهند. وقتي مي پرسيم چرا با وجود ارائه كارت صادره از سوي سازمان تربيت بدني نمي توانيم وارد ورزشگاه شويم مي گويند " اگر خبرنگاريد چرا لباس شخصي هستيد؟! " ششگلاني رئيس هيات فوتبال استان نيز اعلام كرده كه طبق آيين نامه فدراسيون، خبرنگاران بايد لباس كار داشته باشند البته توضيح بيشتري نداد كه دقيقا چيست و از كجا مي شود آن را تهيه كرد. حال بماند كه از منظر يكي از برگزار كنندگان مسابقه، خبرنگاران بايد براي ورود به ورزشگاه يادگار امام تبريز بليت بخرند!
تلاش هاي فاطمي سخنگوي باشگاه تراكتورسازي باعث مي شود راهي براي ورود پيدا كرده و عازم جايگاه خبرنگاران شويم، جايگاهي كه براي رسيدن به آن بايد از بين انبوه تماشاگران گذشت.

خوشحاليم كه اين بار كارت خبرنگاري فايده اي داشت چرا كه بايد آن را به تك تك هواداران تراكتورسازي نشان دهيم تا ثابت كنيم دليلي موجه براي رفتن به جايگاه خبرنگاران داريم! جايگاهي كه سكوهاي سيماني اش به اشغال تماشاگران درآمده و شباهتي به محل فعاليت اصحاب رسانه ندارد. استفاده از تلفن، فاكس و يا حتي كاغذ و خودكار توقع بيجايي است وقتي حتي صندلي براي نشستن پيدا نمي شود. با همه اين تفاسير مسئول جايگاه اعلام مي كند كه به زودي خبرنگاران مي توانند از اينترنت هم استفاده كنند و ما نيز فقط نگاهش مي كنيم!

رفته رفته با شرايط كنار مي آييم و حواس خود را به جو ورزشگاه معطوف مي كنيم. بازيكنان دو تيم به زمين آمده اند تا خود را گرم كنند. ورزشگاه يكدست قرمزپوش است اما كسي پرسپوليسي‌ها را تحويل نمي گيرد و بازيكنان تراكتورسازي يك به يك تشويق مي شوند. خارجي هاي تيم مثل جاسم كرار و عرفان اولروم در اولويت هستند. در ادامه شفق به همراه مسئولان باشگاه گالاتاسراي وارد زمين مي شود و تماشاگران به سبك تركيه اي تشويقشان مي كنند. شريفي هم مي آيد تا تشويق شود و براي تماشاگران دست تكان دهد. حكم اخير كميته انضباطي تا حد زيادي او را در تبريز محبوب كرده است!

كمي بعد نوبت ورود علي دايي است و تماشاگران در حمايت از سرمربي پرسپوليس، عليه علي كريمي شعار مي دهند! تماشاگران او را افتخار ترك ها خطاب مي كنند. جالب اينجاست كه هواداران به راحتي مي توانند وارد زمين شوند و دايي را در آغوش بگيرند يا به نوبت ماموران حراست را به دنبال خود بكشانند.

بالاخره انتظارها به سر مي رسد و چهره محبوب تبريزي ها قدم به زمين مي گذارد تا ورزشگاه يكصدا كريم باقري را فرياد ‌كند. آنقدر كه بفهميم همتايي برايش قائل نيستند و در تبريز محبوبيتي دارد فراتر از كمالوندها، شفق ها و... البته قرار بود باز هم مقابل تيم سابقش بازي نكند اما بين دو نيمه مصدوميتش بهبود مي يابد. از نيمه دوم به زمين مي رود و زمان ارسال توپ هاي بلند هيچ اثري از مصدوميت و ناآمادگي در ساق هايش ديده نمي شود.

برخلاف تيم هاي ديگر قرار نيست فقط تا وقتي كه تيم حمله مي كند و گل مي زند مورد حمايت قرار گيرد. پرسپوليس گل تساوي را به ثمر مي رساند اما تماشاگران با سر دادن شعار "عيبي يوخ" همچنان تيم خود را حمايت مي كنند، ‌البته توقع دارند داور تمام سوت ها را به نفع آنها بزند و مقابل سوت هاي ضد تراكتوري موضع مي گيرند به قدري كه وقتي بازي تمام مي شود بطري هاي زيادي به سمت زمين پرتاب مي كنند، هر چند كه حداقل اين بار قضاوت بازي مشكلي نداشت و شفق هم تيمش را بيرون نكشيد!

در پايان بازي دايي كه از كسب يك امتياز راضي به نظر مي رسد، نحوه حمايت همه جانبه و پرشور تماشاگران تبريزي از تيم شهرشان را مورد ستايش قرار مي دهد و كمالوند نيز با تقدير از حمايت تماشاگران، قول قهرماني در فصل آينده در صورت جذب چندين بازيكن جديد را مي دهد. ياد قول مسئول جايگاه خبرنگاران ورزشگاه مي افتم كه گفت به زودي مي توان در جايگاه از اينترنت استفاده كرد!

ترافيكي سنگين در خيابان ها بوجود آمده و با اين حال خبري از شكستن شيشه و شعارهاي ناهنجار نيست. آرامش شهر در عين شلوغي قابل تحسين است اما شايد مشكل اين هواداران همين باشد كه فقط مورد تحسين واقع مي شوند و قدمي برايشان برنمي دارند. براستي چرا بايد با رنج فراوان به ورزشگاه بروند و از اندك امكانات رفاهي بي بهره باشند؟ هرچند عشق به تراكتورسازي به حدي است كه حتي اگر شناختي از فوتبال نداشته باشند همواره در كنارش بوده، سختي ها را به جان مي خرند و دم نمي زنند. ياشاسين تيراختور طرفدارلارين.