يك استاد دانشگاه با انتقاد ازعملكرد فدراسيون فوتبال:

دايي مي‌ماند به جام‌جهاني مي‌رفتيم

مثل اين است كه كسي كه ساختماني مي‌سازد آن را نيمه كاره رها كند و فرد ديگر براي ادامه كار بيايد. در اين شرايط خيلي طول مي‌كشد تا فرد ديگر بفهمد چه خبر است. مسوولان ما طوري تصميم گيري مي‌كنند كه انگار ساير كشورها خوابيده‌اند و منتظرند تا فوتبال ما به المپيك برود! حالا كل دنيا دارد زحمت مي‌كشد. آنها جزي‌ترين مسايل را در نظر مي‌گيرند. قبل از انتخاب سرمربي او را مدلسازي كرده و عواقب كار را در نظر مي‌گيرند، در اين شرايط نتايج باثبات مي‌گيرند. اما ما دايي را كه به عربستان مي‌بازد برمي‌داريم، شايد اگر دايي مي‌ماند به جام جهاني مي‌رفتيم.

کد خبر: ۹۳۵۵۵

تاریخ: ۲۵ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۷:۱۶

عليرضا سليمي با انتقاد شديد از تغييرات نسنجيده در ورزش كشور و خصوصا فوتبال اين روند را خنده‌دار توصيف كرد و گفت: مسوولان فكر مي‌كنند ساير كشورها خوابيده‌اند و منتظرند تا فوتبال ما به المپيك برود.

عضو هيات علمي دانشگاه شهيد بهشتي در گفت‌وگو با ايسنا، با انتقاد از نحوه اداره فدراسيون فوتبال اظهار كرد: ما در عصري زندگي مي‌كنيم كه تجارب، تكنولوژي و تخصص در كنار هم به مديريت و تصميم گيري شايسته كمك مي‌كند. هر يك از اين سه عامل كه وجود نداشته باشد مديريت دچار مشكل خواهد شد. اين در حالي است كه ما فردي را كه خودش در فوتبال متخصص بود، تيم ملي را به جام جهاني برد و براي اولين بار فوتبال ايران را در رده نوزدهم جهان قرار داد به خاطر يك سري عقده‌ها شخصي يا سو‌تفاهم‌ها يا هر چه كه اسمش را بگذاريم كنار گذاشتيم و فرد ديگري را كه در پست خودش در كميته ملي المپيك موفق بود و در دووميداني خوب كار مي‌كرد جايگزين او كرديم. مثل اين است كه از من كه معلم فيزيولوژي هستم بخواهند ادبيات عرب درس بدهم و يك استاد عرب را براي تدريس فيزيولوژي ورزشي انتخاب كنند. اين كار خنده‌داري است! اما در مديريت كلان اين كار خنده‌دار را انجام مي‌دهيم.

سليمي تصريح كرد: وقتي سياست‌گذاري كلان بر پايه اصول بنا نهاده شده باشد دودش توي چشم همه مي‌رود. امروزه ورزش در جهان ابزاري است براي معرفي جامعه. يكي، دو ماه ديگر مسابقات جام جهاني شروع مي‌شود اما هيچ نامي از ايران نيست. ميلياردها نفر به تماشاي مسابقات جام جهاني مي‌نشينند و اگر اسم ايران مدام شنيده مي‌شد چه تاثيري مي‌توانست داشته باشد. حالا ايران با كشور دويست و سي و چهارم فيفا فرقي ندارد و اين فاجعه است. چرا بايد كره شمالي به جام جهاني برود و ما نتوانيم؟ آيا نمي‌توانستيم و زورمان نمي‌رسيد؟ يا مي‌توانستيم و كم‌كاري كرديم؟

وي تاكيد كرد: لازم است همه دلسوزان واقعيت را قبول كنند، احساسات را كنار بگذارند و به مصلحت جامعه فكر كنند. من به عنوان يك شهروند عملكرد فدراسيون فوتبال را مثبت نمي‌بينم. به نظر مي‌آيد اداره فدراسيون فوتبال به يك تجديدنظر قوي و سازنده (اما نه مخرب) نياز دارد.

اين استاد دانشگاه با منفي خواندن تغييرات كادر فني تيم ملي اميد خاطرنشان كرد: مثل اين است كه كسي كه ساختماني مي‌سازد آن را نيمه كاره رها كند و فرد ديگر براي ادامه كار بيايد. در اين شرايط خيلي طول مي‌كشد تا فرد ديگر بفهمد چه خبر است. مسوولان ما طوري تصميم گيري مي‌كنند كه انگار ساير كشورها خوابيده‌اند و منتظرند تا فوتبال ما به المپيك برود! حالا كل دنيا دارد زحمت مي‌كشد. آنها جزي‌ترين مسايل را در نظر مي‌گيرند. قبل از انتخاب سرمربي او را مدلسازي كرده و عواقب كار را در نظر مي‌گيرند، در اين شرايط نتايج باثبات مي‌گيرند. اما ما دايي را كه به عربستان مي‌بازد برمي‌داريم، شايد اگر دايي مي‌ماند به جام جهاني مي‌رفتيم.

وي افزود: ضربه‌اي كه از تعويض پياپي مربيان مي‌خوريم بيشتر از ضربه‌ايي است كه از نرفتن به جام جهاني خورديم. اگر انتخاب مربيان ما درست است چرا نيمه راه عوضشان مي‌كنيم؟ اگر نادرست است چرا انتخاب نادرست انجام داده‌اند؟ حالا مربي‌اي كه برسر كار مي‌آيد نمي‌داند تا كي مي‌مانند و چگونه بايد برنامه‌ريزي كند. در اين شرايط احتمال اينكه تيم ملي اميد ايران به المپيك برود ضعيف است.