دولت و شعار هدفمند کردن یارانه ها

عباس موسوی

کد خبر: ۹۳۴۰۰

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۶:۲۶

1 ـ گرچه آقای احمدی نژاد، با هزار وعده و وعید در دو سه سال اخیر، از شجاعت دولت خود برای اجرای هدفمند کردن یارانه ها، سخن گفت و دولت های قبل را به نداشتن شجاعت متهم کرد، اما اکنون که با لایحه خود و مصوبه مجلس، برای اجرای این قانون روبرو است، از اجرای قانون هدفمند کردن یارانه ها سرباز می زند؟ چرا؟

2 ـ راستی دولت فعلی چرا هنوز از خود نپرسیده دولت های قبل به چه دلیل شجاعت هدفمند کردن یارانه ها را نداشته اند که نوبت به دولت فعلی رسیده است، آیا شرایط آن فراهم بوده و تنها چاشنی شجاعت لازم داشته یا این که تحمیل همان شرایط حتی اجازه اعمال این چاشنی را در دوره 4 ساله اول دولت فعلی، نیز نداده است و حال نیز ایضا؟ راستی دولت فعلی، چه خواستی را از شعار هدفمند کردن یارانه ها دنبال می کند که اکنون گویا به دنبال بهانه است و با قانون اجرای آن درافتاده و از اجرای آن سر باز می زند؟

3 ـ اصل ماجرا چیست؟ مجلس می گوید دولت برای اجرای لایحه قانونی هدفمند کردن یارانه ها، و لایحه قانونی بودجه سال 1389، قانون هدفمند کردن یارانه ها را از آغاز امسال و برای کاهش پیامدهای سخت و اجتناب ناپذیر کاهش و حذف یارانه ها، در مجموع 5 ساله اما با شیب آرام یعنی سالی 20 درصد یارانه ها را کاهش دهد و درآمد این کاهش را در حدی که به سالی 20 هزار میلیارد تومان برسد و نه بیشتر، طبق قانون هزینه کند. اما دولت، امسال می گوید سال اجرای این قانون را باید از پارسال حساب کنیم و با این حساب با 20 هزار میلیارد تومان بودجه 89 نمی توان قانون را اجرا کرد و باید با احتساب سال 88 و 89 مبلغ 40 هزار میلیارد تومان از بودجه 89 برداشت شود. و این چنین است که مجلسیان این را مخالفت دولت با قانون مصوب مجلس و دیگران آن را نشانه بهانه جویی دولتیان برای اجرا نکردن این لایحه قانونی و شعار پر سر و صدای خود می دانند. شما چه فکر می کنید؟

4 ـ اما بسیاری از ناظران اقتصاد و اصحاب جامعه به دلیل شرایط موجود، ضمن تاکید بر لزوم هدفمند کردن عاقلانه، علمی و مردمی یارانه ها، اجرای این جراحی بزرگ اقتصادی کشور را نیازمند شرایطی می دانند که دستاوردهای آن کارگشا، پیامدهای آن قابل کنترل و آسیب های آن به ویژه برای اقشار آسیب پذیر کشور هر چه کمتر باشد، آری این ناظران با هشدار به نبود این شرایط در زمان فعلی احتمال می دهند که دولت نیز که حد کارآمدی خود را می داند و نیز فهمیده این اقدام به دلیل نبود شرایط لازم، چه پیامدهای ناگوار و سویی حتی برای خود دولت دارد، اینک به دلیل ترس از این پیامدهای خطرناک به دنبال بهانه ای برای عدم اجرای شعار خود و حامیانش که اکنون به قانون تبدیل شده است، می گردد و به واقع می خواهد از زیر بار این پیامدها بگریزد؟

نکند دولت می خواهد با بازی با افکار عمومی، بهره تبلیغی شعار هدفمند کردن یارانه ها را و از جمله تقسیم درآمد هدفمند کردن یارانه ها را حتی میان یکی دو دهک جامعه بیشتر، خود به تمام و کمال ببرد و در آن سو، مسوولیت نحوه اجرای آن را که با همین پیامدهای سخت و اجتناب ناپذیر برای کل دهک های جامعه و تمامی کشور و نظام همراه است، نیز تمام و کمال به دوش دیگران بیاندازد؟ مجلس که جای خود دارد.

5 ـ راستی، رییس جمهور که خود می داند اجرای اصل قانون اساسی برای همه پرسی نیازمند تصویب اکثریت نمایندگان مجلس شورای اسلامی است و این نمایندگان رای خود را با تصویب لوایح قانونی هدفمند کردن یارانه ها و بودجه سال 1389 برای اجرا به دولت اعلام کرده اند چرا پیشنهاد همه پرسی برای اجرای این قانون را می دهد؟ دولت تلاش کرده که نظر خود را به نمایندگان بفماند، خوب حال که نمایندگان نظر دیگری را داده اند چرا دولت به اجرای قانون تن نمی دهد و پس از اجری آرام آن و بیان مشکلات اجرا، نظر و لایحه اصلاحیه و متمم خود را تقدیم مجلس نمی کند. دولت می داند به این قانون گریزی ها چه می گویند؟

6 ـ اما باید مسوولیت پذیر بود، همیشه و همه جا، به ویژه در شرایط کنونی و برای اجرای قوانین مهمی همچون هدفمند کردن یارانه ها، باید مسوولیت پذیر بود و همه ارکان نظام را مسوولیت پذیر خواست و دانست. حال این پرسش مطرح است که چرا دولت از خود نمی پرسد مجلس، به چه دلیل بر قانون مصوب خویش که همه می دانند با نگاه تعاملی میان قوا و توصیه کمک به دولت تصویب شده، اصرار می کند، چرا دولت این اصرار را نشانه حس مسولیت پذیری مجلسیان نمی بیند که نمی خواهند بار پیامدهای ناگوار کاهش یارانه ها بر دوش مردم و کشور بیش از این سنگین کند و چرا دولت با این مسوولیت پذیری همراه نمی شود؟ مجلسیان نیز باید بدانند هر گونه نرمش غیرکارشناسانه با پوشش و چاشنی تعامل با دولت، آنان را نیز در خیر و شر اجرای این قانون شریک می کند و آنان همچون دیگر ارکان ریز و درشت نظام، باید پاسخگوی این نرمش کنند.

7 ـ راستی، چرا دولت فعلی به جای آن که نقد اصحاب اقتصاد، اصولگرایان منتقد، دلسوزان حوزه و دانشگاه و حتی همراهان دیروز و امروز اما منتقد خود را به ویژه در میان مجلسیان، در زمینه هدفمند کردن یارانه ها و آثار تورمی و پیامدهای نگران کننده اجتماعی و اقتصادی آن، به خوبی گوش کند و از استدلال های آماری منطبق بر واقعیت این همه نقد دلسوزانه، برای کارآمدی بیشتر خود در انجام این جراحت اقتصادی بهره گیرد، همه را دشمنان و دوستان نادان خود تعبیر می کند؟ آیا دولت می داند این نگاه و تعبیر نشانه چیست؟

8 ـ اصلا به فرض محال، حرف دولت درست، اما مگر قرار نیست قانون بودجه و دیگر قوانین مصوب مجلس حتی اگر خلاف حرف درست دولت باشد اجرا شود؟ وای به وقتی که مجلسیان و کارشناسان کشور، حرف دولت را نادرست بدانند و قانون را درست و دست کم درست تر از حرف دولت بدانند. برای دولتی که خود را مجری عادل قانون و قانون اساسی می داند، قانون گریزی نشانه خوبی نیست که امیدواریم شاهد تبعیت بیشتر دولت به قوانینی که مراحل تصویب خود را طی کرده است باشیم و مشکلات پیش رو را نیز از همان مجرای قانونی خودش حل کنیم. دولت و به خصوص، شخص رییس دولت حتما توجه دارد که بی توجهی و عدم تمکین به قانون توسط یک رییس جمهور معنای متفاوتی با قانون شکنی یک فرد در جامعه دارد و تعابیری که در تاریخ گذشته و آینده، راجع به عدم تمکین یک رییس جمهور نسبت به قانون می شود نیز متفاوت می باشد.