فوتبال ايران و خلأ چپ‌پاهاي پرتوان

طي سال‌هاي اخير، اتكاي صرف اغلب مربيان و مديران فوتبالي كشورمان به نتيجه‌گيري تيم‌هايشان، توجه دقيق به برخي اصول و حتي بديهيات اين رشته ورزشي ازجمله عنايت به پرورش چپ‌پاهاي كارآمد را تا حد زيادي از ميان برده است و اكنون حتي در بهترين باشگاه‌ها و تيم ملي شاهد تبعات فني اين معضل هستيم.

کد خبر: ۹۳۱۵۵

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۲:۲۱

بلاژه‌ويچ، سرمربي كروات پيشين تيم ملي معتقد بود براي تعادل بيشتر و موقعيت تيمش، محتاج استفاده از 5 تا 6بازيكن چپ‌پا در تركيب اصلي است.

به نوشته جام جم؛ چه در زمان بلاژه‌ويچ و چه در دوره‌هاي قبل و بعد از او نيز تيم ملي ايران كمابيش از مهره‌هاي كارآمد چپ‌پا يا 2 پا بهره برده است. حتي تيم ملي فعلي نيز با استفاده از بازيكناني چون زندي، معدنچي، حاج صفي و زنيدپور از نعمت حضور اين ويژگي چندان بي‌بهره نيست. همواره برخورداري يك تيم از بازيكنان چپ‌پاي توانا، اين امكان را به آن تيم مي‌دهد تا از زواياي بيشتر و به شكل كامل‌تري از دروازه خودي دفاع كند يا به روي دروازه حريفان يورش ببرد.

هرچند به طور طبيعي در بيشتر جوامع (بجز كشورهاي حاضر در جزيره انگلستان)‌ افراد چپ‌دست و چپ‌پا در اقليت به سر مي‌برند، ولي لزوم برخورداري تيم‌ها از چنين بازيكناني توجه ويژه‌تر مربيان را به آنها جلب مي‌كند.

در گذشته‌اي نه‌چندان دور هرگاه در زاويه راست پشت محوطه جريمه حريفان تيم ملي خطايي صورت مي‌گرفت كسي ترديدي به خود راه نمي‌داد كه چپ‌پايي مثل ناصر محمدخاني آن موقعيت را با مهارت كامل به گلي براي تيم ملي كشورمان تبديل مي‌كند. در گذشته نزديك‌تر هم حضور بازيكناني مثل پيوس، منافي، نيكبخت، ميناوند، شاهرودي، دين‌محمدي و... حداقل جناح چپ تيم ملي و تيم‌هاي بزرگ فوتبالمان را بيمه مي‌كرد، ولي امروز تيم بزرگي مثل استقلال كه جزو مدعيان آسيايي نيز محسوب مي شود با خلأ جدي در اين مقوله روبه‌روست و هرچند بازيكناني چون اميرحسين صادقي، سيدمهدي سيدصالحي و محمد محمدي چپ‌پا هستند، ولي بازي اين بازيكنان در پست‌هاي دروازه‌باني،‌ دفاع مياني و مهاجم هدف، تيم استقلال را در ارائه موقعيت‌‌سازي از منطقه چپ، بسيار ضعيف و ناتوان نشان داده است.

گرچه در هفته‌هاي اخير و پس از بازگشت محسن يوسفي چپ پا، قدري اين مشكل كاهش پيدا كرده است،‌ اما هنوز خلق موقعيت استقلال عمدتا از عمق و جناح راست صورت مي‌گيرد و كسي نمي‌داند اگر حريفي موفق به مهار خسرو حيدري و فرهاد مجيدي شود و در حقيقت حملات از عمق و جناح راست اين تيم را خنثي كنند چه تمهيدي براي گلزني استقلال باقي مي‌ماند؟!

البته وضعيت پرسپوليس در اين زمينه كمي از رقيب سنتي خود بهتر است و با حضور چپ پاهايي چون مجتبي شيري،‌ هادي شكوري، محسن خليلي، محمد منصوري و بويژه هوار ملامحمد، اين تيم توانايي بازيسازي و حمله از جناح چپ را دارد و درصد بالايي از گل‌هاي خود را از همين منطقه و با استفاده از همين بازيكنان زده است. البته هرچند كريم باقري يك بازيكن چپ‌پا نيست، ولي ضربات پاي چپ او از بيشتر چپ پاها، سنگين‌تر و كشنده‌تر نواخته مي‌شود.

سپاهان به عنوان ديگر قطب فوتبال ايران نيز از بازيكنان چپ‌پاي كمي برخوردار است، ولي از سويي كيفيت خوب همان افراد معدود مثل حاج صفي و آل نعمه و از طرف ديگر توانايي استفاده از هر دو پا توسط چهره‌هاي شاخص ديگري نظير عماد رضا،‌ نويدكيا و توره، موجب رفع نسبي نياز اين تيم شده است. ذوب‌آهن هم با اتكا به چپ‌پاهاي خوبي مثل مسلمان، حدادي‌فر و اشجاري، همچنين توانايي بالاي خلعتبري، فرهادي، قاضي و كاسترو در استفاده از هر دو پا، توانايي بهره‌برداري از تمام نقاط زمين را تا حد زيادي دارد.

البته در ديگر تيم‌هاي ليگي هم معدود چپ‌پاهاي قابل اعتنايي مثل زندي و آذري (استيل‌آذين)‌،‌ پولادي (تراكتورسازي)‌،‌ زنيد‌پور (راه‌آهن)‌،‌ خاني (ابومسلم)‌، قرباني (پيكان)‌، فشنگچي (صبا)‌ و... پيدا مي‌شوند ولي به نظر مي‌‌رسد ايران به عنوان يكي از پرافتخارترين كشورهاي فوتبال آسيا از حضور حتي يك بازيكن آماده و تمام عيار چپ‌پا بي‌بهره است كه اين نكته زنگ خطر مهمي براي آن تلقي مي‌شود.