برای او که فتح را عاشقانه روایت می کرد

فرهاد کاوه

کد خبر: ۹۲۹۳۱

تاریخ: ۲۱ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۶:۲۰

نوشتن و گفتن از سید شهیدان اهل قلم که هم هنر را می فهمید و آن را آزموده بود و هم دستی بر قلم داشت و چونان یک نظامی اسلحه اش، دوربین و قلمش بود و به مثابه ناموس این دو اسلحه را به کار می بست...

نوشتن از مردی که عاشقانه زیست و عاشقانه رفت، مردی که آزاداندیش بود و دل در گروی هیچ حزب و گروهی نداد، مردی که با نام و میزش، معامله معاش نداشت و از هنرش به مثابه یک تریبون سیاسی  نطق انتخاباتی استفاده نکرد...

مردی که "مدعی" ارزش ها نبود و خود برای انقلاب ارزش محسوب می شد؛ خیلی سخت است... لیاقت می خواهد... اصلا باید با وضو برای سید نوشت، باید دو رکعت نماز خواند و بعد سر بر سجاده حیات این مرد گذاشت...
سید رفت تا سیاره رنج را به ما واگذارد و امتحانی عظیم که نشان دهد بی نشانی از آن مردان خداست همان ها که شهادت نشان هنرشان است و نه تعداد پیامک ها و بلیت های فروش رفته و جستجوی اینترنتی عکس و موسیقی آثار... او رفت تا به ما بگوید دنیا برای خودتان ای مدعیان ارزشمداری و اخلاق و هنر!
تفاوت سید با مردان مدعی سیادت و سیاحت همان چیزهایی است که رمز ماندگاری او شده است؛ آن روزها که مردان بی هنر، "میز و مسئولیت ها" را چونان غنائم بدست آمده از جنگ بین خود تقسیم می کردند سید میان خان گزیده ها، نان خشک می خورد و لبخند نظام را بین آنها تقسیم می کرد و بهشان می گفت دیگر کسی هست که برای شما هم فکری کند، دیگر گذشت روزها و شب های دورافتادگی از نقشه ایران...
آن روزها که خیلی ها به بهانه خدمت در تهران می ماندند و به اصطلاح جبهه فرهنگی را حفظ می کردند؛ سید در خاکریزها مشق عشق می کرد و "تبسم و توکل" مردان مرد روح الله را خاطره می کرد و عاشقانه های آنها را برای امام می آورد...
جنگ که تمام شد؛ موریانه مسئولیت پایه های فکری اش را نخورد و معامله معاش او را پای میز مذاکره ننشاند و او عقایدش را برای خودش نگه داشت و ارزان فروشی نکرد. ماند و نشان داد که جنگ تمام نشده...جنگ برای او تمام نشده بود اگرچه ساحل امن خیلی ها بهاری بود با طعم شربت آبلیموی تازه زیر بارش آفتاب....
جهاد او تازه شروع شده بود چه با روشنفکرنماهایی که عقده 8سال دفاع را می خواستند از رهگذر هنر بیرون بریزند و چه متحجرانی که تاب نقدهای داغ سید را نداشتند...همان ها که امروز هم همچنان از نبود سید و سیدهایی که عرصه فرهنگ بی آنها روزهای آخر حیاتش را می گذارند چنان بر امواج سوار شده اند و از افکار عمومی سواری می گیرند که معلوم نیست سید اگر بود چطور مجلس بزم این رفیقان نارفیق را بر هم می زد...همان ها که بی سوادی و بی بصیرتی را به اوج رسانده اند و بی هیچ هنری بزرگترین مدعیان عرصه فرهنگ و هنر امروزند و متاسفانه نه فهم فرهنگی و نه توان فنی و نه حتی ادب رفتاری دارند!
"سید" مردی برای تمام فصول انقلاب بود، مرد پشتیبانی و عملیات و بعد از جنگ...مرد میدان تحصیل و تجربه و تربیت...مرد صحنه های تدبیر و بصیرت و حضور...روزنامه نگار و نقاش و روشنفکر، سینماگر و طراح و منتقد و معمار همه می توانستند پای کلاس درس او بنشینند و یک دوره فشرده تعهد هنرمندانه را بگذرانند تا امروز به راحتی آب خوردن بیت المال و وقت و حیثیت فرهنگی جبهه انقلاب را به جوی آب نریزند و در دفاع از بی هنری خود، آمار جستجوی موسیقی تیتراژ را ندهند و وقتی از سطحی بودن هنر نداشته شان بگویی رگ گردنشان را متورم کنند که تعهد چه می شود؟ مفهوم را چه باید کرد؟ محتوا مهم است و....
سید اگر مانده است و خواهد ماند به این دلیل نیست که شهید شد آن علت العلل است؛ اما او شهیدی بی هنر نبود، او هنرش و هنرهایش را به بهترین شکل عرضه کرده بود در تمام جبهه های انقلاب...هم او بود که معتقد بود تخصص بدون تعهد بهتر از تعهد بدون تخصص است...و خود مرد عمل این گفته بود و نه مانند بسیاری از علمای بی عمل امروز تنها و تنها ناطقان خوبی باشند و چون که در خلوت رسند آن کار دیگر....
"سید مرتضی آوینی" آن کاری را که بلد بود انجام می داد و آنکه بلد نبود را نزدیکش هم نمی شد...بی خود هم احساس تکلیفش قلمبه نمی شد تا به همه حوزه ها سری بزند و مزه پول و شهرت چنان مستش کند که...
آی سید شهیدان اهل قلم! آی یکه سوار هنر انقلاب، آی مرد دغدغه های تربیت نیروی انقلابی متخصص...دلمان برایت و برای آن نقدهای زنده و زاینده ات که کسی نمی توانست آنها را بخرد تنگ شده...سینه هامان هم تنگ شده از غبار فضایی که نقدها بوی همه چیز می دهد جز نقد...و مصلحت که آفت هنر انقلاب 31 ساله شده است...امروز وقتی گلایه می کنیم چرا در برابر فلان اثر هنری ساکتید و نقدی نمی کنید و حرفی نمی زنید می گویند می دانیم خیلی بد بود اما مصلحت نیست این را بگوییم آخر رقیب را چه کنیم؟ و اینگونه از جبهه انقلاب حفاظت می کنند سید!
آی سید  تو نیستی انگار که سال ها بر ما آوار می شوند و کسی عین خیالش هم نیست...راستی مسئولان اصولگرای فرهنگی ما حدود دو سال است از اینکه آثار تو دیگر در کتابفروشی ها یافت نمی شود خواب از چشمشان رفته؛ خودت کاری کن و همه را به خواب ببر دوباره! چرا که احتمالا دایه های عزیزتر از مادر، جای خالی تو را برای این نسل بحران زده با مدعیان جریان فکری تو پر می کنند...