تنها امید به ورزش در سال 89

به‌طور حتم مسئولان جديد ورزش كشور كه در چند ماه اخير بيشتر در پي دگرگوني در نيروي انساني فدراسيون‌هاي ورزشي بوده‌اند، نگاهي بسيار اميدوارانه‌تر نسبت به ما خواهند داشت اما يك سؤال از آنها داريم: آيا جرات مي‌كنيد فرزند خود را براي تماشاي يك مسابقه به ورزشگاه مملو از تماشاگر ببريد، البته بدون اينكه در گوش‌هاي او پنبه قرار بدهيد؟

کد خبر: ۹۰۶۰۸

تاریخ: ۱۴ فروردين ۱۳۸۹ - ۰۹:۵۸

يك اصل پذيرفته شده: اميد، اصولا چيز خوبي است و همانگونه كه مي‌گويند، انسان به اميد زنده است

نتيجه: ... و چون ما هم مي‌خواهيم حالا حالاها زنده بمانيم پس چاره‌اي نداريم كه اميدوار باشيم و احساس نااميدي نكنيم؛  به‌خصوص اينكه امروز عملا نخستين روز كاري جدي سال 1389 است و صلاح نيست كه سال جديد كاري را با نااميدي آغاز كنيم.

سؤال: آيا با درنظر گرفتن مجموعه عوامل حاكم بر ورزش ايران، ورزش ما چشم‌انداز روشني در سال جديد خواهد داشت‌ يا به‌عبارت ديگر مي‌توانيم به آينده ورزش ايران اميدوار باشيم؟

الگوبرداري: در بهترين شرايط اگر بخواهيم نگاهي كاملا مثبت (مانند برخي از برنامه‌هاي ورزشي تلويزيون در روزهاي جمعه) داشته باشيم، باز هم نمي‌توان چشم‌اندازي مثبت براي ورزش كشور در سال 89 متصور بود.

استدلال: شايد يك دليل براي اثبات اين ديدگاه منفي كافي باشد؛ هيچ‌يك از دست‌اندركاران ورزش كشور اعم از مدير، مربي، بازيكن و داور ظرفيت ترك پست خود و همچنين پذيرش موفقيت جانشين شان را ندارند.

مثال: نمي‌توان رئيس فدراسيوني را پيدا كرد كه پس از ترك پستش در انتظار زمين خوردن جانشين خود نباشد و يا رئيس جديدي نيست كه پس از برعهده گرفتن مديريت يك فدراسيون، عملكرد مديريت قبلي را نقد نكند. حالا اگر اين مدير خيلي خوش‌انصاف باشد تنها به مديريت اتوبوسي بسنده خواهد كرد و مديريت قبلي را به فساد مالي متهم نخواهد كرد.

در حوزه مربيگري نيز كمتر مربي‌اي را مي‌توان يافت كه در انتظار ناكامي جانشين خود نباشد و ضرب‌المثل «شب دراز است و... » را به‌كار نبرد. حتي بازيكني كه در يك مسابقه تعويض مي‌شود چشم ديدن موفقيت جانشين خود را در زمين ندارد.به تمام اين نامهرباني‌ها، وضعيت فرهنگي حاكم بر ورزش كشور را هم اضافه كنيد. در سال گذشته بدترين ادبيات بر گفتمان مربيان كشور حكمفرما بود.

چند سؤال ديگر: به‌طور حتم مسئولان جديد ورزش كشور كه در چند ماه اخير بيشتر در پي دگرگوني در نيروي انساني فدراسيون‌هاي ورزشي بوده‌اند، نگاهي بسيار اميدوارانه‌تر نسبت به ما خواهند داشت اما يك سؤال از آنها داريم: آيا جرات مي‌كنيد فرزند خود را براي تماشاي يك مسابقه به ورزشگاه مملو از تماشاگر ببريد، البته بدون اينكه در گوش‌هاي او پنبه قرار بدهيد؟

به‌نظر شما وضعيت ورزش ايران در سال جديد بهتر از سال گذشته خواهد بود؟ ما هم مثل شما سعي مي‌كنيم كه اميدوار باشيم. البته تا يادمان نرفته اين نكته را هم گوشزد كنيم كه سال گذشته،  سال دوپينگ در ورزش ايران بود.