"جماران" خط‎شکنی مبتنی بر اعتماد به نفس

علی شمخانی

کد خبر: ۹۰۲۳۸

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۳۸۸ - ۱۶:۱۶

اردیبهشت سال 1376، هوایی بهاری در بندرعباس حکم‎فرما بود و رهبر معظم انقلاب نیز در حال بازدید از دستاوردهای جدید نیروی دریایی بودند.

ناوشکن سبلان که سال‎ها بود با مشکلات ناشی از جنگ دست و پنجه نرم می‌کرد و گاه بیم آن می‌رفت که غرق شود، اینک به برکت فعال‌سازی پتانسیل نیروی دریایی و تزریق روح اعتماد به نفس، با تحولاتی اساسی به توان دریایی کشورمان اضافه شده بود، میزبان فرمانده معظم کل قوا بود.

سبلان بیش از 50 درصد تغییر کرده بود و توان تغییرات اساسی در شناورهای سنگین و پیچیده چون سبلان، مهندسان نیروی دریایی را به آن مرحله‌ای رسانده بود که جرأت انجام کارهای بزرگ را در خود پیدا کرده بودند.

حضور ایشان را مغتنم شمرده و همان‎جا گردش‎کاری را برای آغاز ساخت اولین ناوشکن ایرانی تقدیم کردیم.

موافقت رهبر انقلاب، ما را در اولین گام به‎سمت ایجاد یک تیم تحقیقاتی سوق داد. باید می‎دانستیم در ایران چه امکاناتی داریم و ناوشکن چه امکاناتی می‌خواهد. از دل آن تیم، دو گروه مجزا برای ساخت ناوشکن جماران و ناوچه موشک‎انداز کلاس پیکان ایجاد شد.

تصور نشود که تصمیم گرفتن برای ساخت ناوشکن ایرانی به‎سادگی روایت آن است؛ نیروی دریایی که موتورهای خود را به فرانسه و انگلیس، شناورهای حتی کوچک را به هلند و تعمیرات را به کشوری دیگر سپرده بود، به‎راحتی نمی‎توانست انجام چنین پروژه‌ای را در خود هضم کند.

پیش‌بینی‌ اولیه ما، ساخت جماران بر اساس برنامه‌ای 5 ساله‌ بود که با تشدید تحریم، زمان‌بندی آن حدود 8 سال می‌شد، اما کارشکنی‌هایی در این زمینه صورت گرفت که نیازی به تشریح آن در این برهه نیست. مشکلات برنامه‌ریزی با نفت 19 دلاری را هم به این موارد اضافه کنید.

اگرچه مرسوم نبود به بخش خصوصی کارهای مهم دفاعی سپرده شود اما به بخش خصوصی بها دادیم و برخلاف رویه معمول کار، دولت را مسئول و متصدی بخش‌ها نکردیم و بسیاری از هسته‎های تخصصی خصوصی موجود، ناشی از نگاه آن زمان بود.

«یا تهدید شدن ایران در دریاست و اگر در دریا نباشد، پاسخ به هر تهدید در دریا خواهد بود» این استراتژی ما در تولید تجهیزات دفاعی بود و لذا تلاش کردیم با ساخت تجهیزاتی چون ناوشکن، ناوچه موشک‎انداز و زیر سطحی طول بازوی دفاعی ایران افزایش یابد. افزایش طول بازوی دفاعی ایران در بخش دریایی و موشکی به‎قدری مهم و مؤثر بود که اکنون بر اساس برآوردهای نهادهای اطلاعاتی آمریکا، دو رکن مهم جمهوری اسلامی برای برخورد با هر تهدیدی، قدرت دریایی و موشکی است. باید آن‎قدر این بازو قدی و در حد نیاز، بلند باشد که دشمنان در هر تصوری، این قدرت را مدنظر داشته باشند.

اگرچه جماران قله‌ای دردستاوردهای دفاعی ایران محسوب می‌شود اما توقف در یک دستاورد دفاعی کار اشتباهی است؛ توقف در جماران درست نیست و باید همت و برنامه‌ریزی برای بهینه‌سازی آن صرف شود. می‌توان و باید جماران‌ها را سبک‌تر، سریع‌تر، با سطوح کم مقاطع راداری و ... ساخت.

یک جمله معروف را باید به خاطر سپرد که هم در عرصه دفاعی و هم در دیگر زمینه‎ها به کمک ما خواهد آمد: «کسانی که منتظر پیروزی اتفاقی هستند، شکست می‌خورند.» لذا هدف‌گذاری صحیح، نیازمند تحلیل درست است.

نباید هیچ‎گاه در یک نقطه ایستاد. همیشه گفته‌ام باید کار ماندگار کنم و خلاق باشم. از امام اعتماد به نفس آموختم و آن‎را در حوزه دفاعی اجرا کردم. درود بر کسانی که کار صحیح و هدفمند برای ایران اسلامی انجام دهند.

به یادداشت رهبر معظم انقلاب در دفتر یادبود ناوشکن جماران دقت کنید. دو مسئله مهم خط‎شکنی و اعتماد به نفس را در کنار یکدیگر مورد تاکید قرار داده و آن را موجب افتخار نسل‌های آینده می‎دانند. آری؛ جماران خط‎شکنی مبتنی بر اعتماد به نفس بود.

منبع: پنجره