رویای عدالت در تقابل با رویای تریلیونی ورزش

مهدی خرم‏ دل

کد خبر: ۸۸۹۱۶

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ - ۱۳:۲۴

حماسه سرایی برای ملت انگار به شکلی نانوشته در زمره وظایف ذاتی برخی مسئولان سیاسی اجرایی کشور قرار گرفته و انگار برحسب این تکلیف باید بدون رصد واقعیت‏های پشت سر و پیش رو، به استقبال روزهای خوش و پرشکوه آینده رفت؛ حتی اگر این آینده تنها سرابی کلامی باشد برای سرگرم ماندن مردمی که به این رویاپردازی‏ها عادت کرده‏اند. با این حال ورزشی‏ها هنوز فرانگرفته‏اند چگونه با امزجاج حقیقت و رویا در میادینی همچون المپیک که شعارش هم "یک جهان، یک رویا" است، به قله‏های موفقیت دست یابند و پیاده‏سازی فرمول موفقیت‏ با استفاده از داشته‏های نرم افزاری و سخت افزاری که در کلام وجود دارد اما در عمل مشهود نیست، هنوز با توفیقاتی همراه نبوده است و ایران در طول چهار سال و اندی اخیر بارها در صحنه ورزش زانوهایش زمین خورده تا برخی مسئولان که به رسم همین حماسه سرایی عنوان کرده بودند اصلاً ملاک و معیار، مدال آوری و قهرمانی در المپیک و میادین اینچنینی نیست، متوجه شو‏ند اشتباه کرده‏اند و در مراسم اخیر با تاکید بر جایگاه قهرمانی و مدال آوری، گفته‏های پیشینشان که به صراحت با کلام رهبر انقلاب پیرامون لزوم مدال آوری مغایرت داشت، اصلاح کنند.

ورزش ایران اما انگار با چشم پوشی از میادین اصلی و کلیدی ورزش جهان همچون المپیک و جام جهانی فوتبال و همچنین رویدادهای جهانی بسیاری دیگر از رشته‏های تیمی و انفرادی، در پنج سالی که از عمر دو دولت نهم و دهم می‏گذرد موفق بوده(!) و اثری از بی‏ثمری بخش قابل ملاحظه‏ای از مسئولان این بخش نیست و شاید گواهش نیز همین خیل ورزشی‏هایی باشد که آخر هفته پیش به صف شدند، حواله سکه دریافت کردند و عکس‏های یادگاری با رئیس جمهور انداختند؛ عکس‏هایی که معمولاً در دفاتر روئسای فدراسیون‏های ورزشی تا زمان پایان دولت باقی می‏ماند و روسای فدراسیون‏ها در مواجهه با میهمانان غیرورزشی‏شان که چهار سال یک بار هم نمی‏توانند شخص اول اجرایی کشور را از نزدیک مشاهده کنند، با آن فخر می‏فروشند.

امسال وعده‏های رئیس دولت دهم همه اعضاء خانواده ورزش که همواره از تنگ دستی و نداری می‏نالند را امیدوارتر کرد و به نظر می‏رسد او برای قهرمانان کشورمان که حکم بمب اتم را پیدا کرده‏اند، اعتباری دو هزار میلیارد تومانی در لایحه بودجه 1389 در نظرگرفته که مجلس باید این بودجه را تصویب کند تا تمامی مشکلات ورزش برطرف شود و ورزش خود را برای قهرمانی در بازی های آسیایی گوانگ ژو و سپس فتح یکی از سکوهای اول تا سوم تیمی المپیک لندن با توجه به شعار رئیس جمهور مبنی بر لزوم عبور از آسیا و جهانی شدن، مهیا سازد اما این وعده هزار و یک اما و اگر در ضمیمه خود گنجانده و چنین نیست که تصور شود به همین سادگی این امر محقق می‏شود.

هنگامی که آقای رئیس می‏فرمایند در برنامه پنجم توسعه موضوع اجبار در تخصیص یک درصد اعتبارات دستگاه‏های دولتی به ورزش لحاظ شده و هنگامی که به واسطه تاخیر در ارائه این برنامه به مجلس، بررسی و تصویبش یک سال به تاخیر افتاده و برنامه چهارم یک سال تمدید شده تا این افزایش چند برابری بودجه ورزش به لایحه بودجه سال 1390 موکول ‏شود، باید پرسید چگونه رئیس جمهور تاکید دارد که این مهم باید برای سال 1389 مورد تصویب قرار گیرد؟ آیا درج این وعده با تیتر درشت در صفحات نخست برخی روزنامه‏های دولتی و نزدیک به دولت، می‏تواند ضامن اجرایی این طرح باشد یا مجلس مکلف است هرچه پشت تریبون توسط ایشان بیان شد، تصویب کند؟

حال اگر فرض را بر این بگذاریم که این باید تصویب شود، چه تضمینی وجود دارد که وزارتخانه‏ها و سازمان‏های زیرمجموعه‎‏ شان که بعضا با کسری بودجه‏ مواجه هستند، یک درصد همین بودجه‏شان را هم به ورزش اختصاص دهند و سی درصد از این یک درصد را به حساب سازمان ورزش واریز کنند؟! دستگاه هایی که در پرداخت افزایش حقوق سالیانه کارکنانشان نیز مشکل دارند و بارها اعتراضات علنی کارمندانشان گزارش شده، چگونه می‏توانند یک درصد کل اعتبارات سالیانه که رقم قابل توجهی می‏شود را به ورزش کارمندان اختصاص دهند و آیا یک مدیر در صورت انجام چنین عملی می‏تواند پاسخی برای کارمندانش که خواهان مطالباتشان هستند، باشد؟! پس طرز تلقی عقلایی آن است که تعداد وسیعی از مدیران سایر دستگاه‏ها در قبال این قانون مقاومت کرده و تلاش‏شان را در به گل نشاندن کلکی که با باد شرطه برخواسته شده از جانب پاستور به سمت بهارستان برای به کرسی نشاندن این خواست دستوری، در حرکت است، به کار بندند.

با این تفاسیر در صورت عدم تحصیل این رقم توسط دستگاه ورزش، اتفاقی که برای سال آینده خواهد افتاد، ثبت رقم دو هزار میلیارد تومان به عنوان خرجی اهالی ورزش کشورمان در ذهن مردمی است که تصور می‏کنند حق زن و فرزندانشان به شکم اهالی این حوزه ریخته شده و اهالی ورزش با این حجم بودجه زندگی ایده‏آلی می‏کنند و بدون هیچ دستاوردی به سرمایه سوزی مشغول هستند، حال آنکه اصلاً چنین بودجه‏ای تعلق نگرفته و تنها بیان چنین گفته‏هایی توسط رئیس جمهور با ادبیات قطعی، مردم را در مواجهه مستقیم با ورزشی‏ها قرار می‏دهد.

حال در صورتی که از این نگاه محاسبه گرانه گذر کرده و با خوشبینی فرض را بر این بگذاریم که در نخستین ماه 1389، این رقم 2 تریلیونی مورد اشاره سعیدلو که رییس جمهور نیز بر تحقق آن برای سال آتی تاکید کرد، عملی شود، آیا می‏توان تضمین کرد ورزش به اهدافی که در سند چشم انداز برایش تعریف شده، دست یابد؟ به نظر می‏رسد اگر چنین بود و مشکل اصلی ورزش ایران تنها به کمبود اعتبار بازمی‏گشت، عربستان و قطر که ورزش‏شان غرق در دلار است، امروز در تمامی یا حداقل بسیاری از رشته‏های ورزشی بالاتر از چین یا برخی دیگر از مدعیان قاره کهن بودند که به نسبت سرمایه‏گذاری کمتری داشته‏اند اما در عوض مدیریت‏های تواناتری امورشان را برعهده داشته اند.

در واقع اگر حتی به فرض محال دو هزار میلیارد تومان بودجه ورزش بدون یک ریال کسری به حساب سازمان تربیت بدنی واریز شود، نمی‏تواند به شکل آنی یا در کوتاه مدت ایران را به سقف ورزش جهان نزدیک کند و بدین ترتیب تنها توقعات مردمی از ورزش باقی می‏ماند که تصور می‏کنند گفته‏های رئیس سازمان ورزش مبنی بر اینکه مشکل اصلی ورزش بودجه است، هیچ اما و اگری ندارد و بی‏عرضه ترین مدیران نیز با بستن پول به ناف ورزش می‏توانند، قهرمانان المپیک از ورزشکاران ایرانی در طول یک یا دو سال بسازند.

در این شرایط اتفاق بدتری می‏افتد و آن اینکه مردم که به عینه آثار تزریق این رقم را به بدنه ورزش از حال و روز اهالی آن شاهد بوده‏اند، وقتی می‏بینند حقشان به گلوی اهالی ورزش ریخته شده و هیچ حاصلی نیز در بر نداشته، از جماعت ورزشکار، مربی و مدیر ورزشی کینه به دل می‏گیرند و چنین می‏شود که چارچوب ها توسط همین مردمی که تصور می‏کنند حقشان در ورزش بی‏حاصل تضییع شده در داخل و خارج ورزشگاه‏ها لگدمال می‏شود و کسی نمی‏پرسد چرا مردم اینقدر طلبکار هستند و این پاسخ روشن را در ذهن نمی‏آورد که این مردم تصور می‏کنند با بخشی از پول آنها، باشگاه‏های دولتی و تیم‏های ملی اداره می‏شوند و ناخودآگاه ذهن‏شان این مجوز را صادر می‏کند تا نسبت به ناکامی ورزشی‏ها خشمگین باشند.

در عین حال اگر این فرض نیز گذاشته شود که با تزریق این رقم دو تریلیونی، تمامی امکانات فراهم، استعدادها شکوفا و سکوهای جهانی توسط نمایندگان ایران فتح شود اما سال آینده به واسطه کسری بودجه برخی دستگاه‏های دولتی، افزایش حقوق برخی کارکنان این دستگاه‏ها در ماه‏های متوالی پرداخت نشود، آیا ثمره این توسعه یافتگی در ورزش قهرمانی که ارتقاء نشاط اجتماعی و افزایش عرق ملی است و محصول این توسعه یافتگی در ورزش همگانی که افزایش سرانه ورزش عمومی است، تحقق خواهد یافت؟ آیا کارمندی که حقوقش را به طور کامل دریافت نکرده در هنگامه مشاهده صعود یک ورزشکار به سکوی قهرمانی با یادآوری نداری‏اش که صرف دارایی ورزش شده، می‏تواند خوشحال باشد یا می‏تواند با گذشتن از اولویت‏های خانواده‏اش در محیط‏های تازه ساز به ورزش بپردازد؟!

با این اوصاف آیا این کلام رئیس دولت دهم عین عدالت است و حقیقتاً نمی‏توان همانگونه که برنامه چهارم توسعه تکلیف کرده بود و دولت نهم انجام نداد، ورزش حرفه‏ای و قهرمانی را به همراه فعالیت‏های عمرانی که بخش اعظم این بودجه دوهزار میلیاردی را به خود اختصاص می‏دهند توسط بخش خصوصی پیش برد و این ارقام سنگین و کمرشکن را به سایر بخش‏ها همچون دستگاه‏های دارای کسری بودجه اختصاص داد؟ آیا بهتر نیست در عوض تزریق این ارقام به بدنه ورزش، شیوه‏های برنامه ریزی و مدیریت بر ورزش را اصلاح کرد تا دیگر اینگونه نباشد که مدیری در این مملکت پس از بیست سال تکیه بر کرسی ورزشی حتی نتواند قول قهرمانی یک تیم را در رویدادی آسیایی به میزبانی تهران بدهد و بدین ترتیب به سیاست زدگی در ورزش که آفت این حوزه شده، پایان داد؟! آیا هنوز وقتش نرسیده دولت در عوض تزریق اعتبارات مضاعف و چند برابری با این شیوه، دستش را از روی ورزش بردارد و اجازه دهد ورزش با مدیران خلاق و درآمدزا رو به جلو حرکت کند؟

دبیر گروه ورزشی