مي‏خواهم مربي شوم؛

آخرين مبارزه روبرتو باجو

از اسکودتو با ميلان تا کسب عنوان آقاي گلي رقابتهاي فوتبال باشگاهي ايتاليا با بولونيا و حضور در اينتر تا وداع از فوتبال با برشا. سه بار شرکت در رقابتهاي جام جهاني و 205 گل در سري A .دوراني که درآن مصدوميتهاي متعدد زانو، يکي از مهمترين معضلات سالهاي درخشان فوتبال روبي باجو بودند: "اين لحظه ها خيلي سخت هستند و تنها يک سلاح براي مقابله با آنها وجود دارد و آن پيروز شدن با شجاعت در نبرد با اين مصدوميتهاست. آسيب ديدگيها من را به عنوان يک شخص بالغ تر کردند و به من ياد دادند تا زندگي را در بيرون و در داخل زمين فوتبال بفهمم. البته خصوصيات ديگر هم مهم هستند. مثل فروتني و علاقه."

کد خبر: ۸۷۸۳۳

تاریخ: ۰۸ اسفند ۱۳۸۸ - ۲۳:۴۰

روبرتو باجو سرانجام سکوت طولاني مدت خود را شکست و در جريان معارفه يک سري دي وي دي که زندگي قهرمان سابق فوتبال ايتاليا را روايت کرده، با خبرنگاران به صحبت پرداخت. باجو ازآينده اش حرف زد و يکي از آرزوهاي بزرگ خود را براي همه فاش ساخت. باجو که امروز 43 سال سن دارد، در مورد موضوعات مهمي از فينال جام جهاني 1994 گرفته تا چهره هاي شاخص دنياي فوتبال امروز صحبت کرد.

به نوشته قدس؛ باجو از بازگشت به دنياي فوتبال بدش نمي آيد "از روي مبل خانه هدايت يک تيم خيلي راحت است. درآينده شايد فرضيه مربيگري يک تيم را هم در نظر بگيرم. اين يک مبارزه جديد خواهد بود و من هميشه از مبارزه کردن خوشم آمده است. از فوتبال آرژانتين و از جوانان خيلي خوشم مي آيد. دوست دارم براي بچه هاي کم سن و سال مفيد باشم. فوتبال يک ورزش است اما شغلي است که بايد آن را در کنار علاقه قرار داد." باجو در پاسخ به اين سوال که در نقش مربي، کاسانو را به جام جهاني مي برد يا نه گفت: "او استعداد فوق العاده اي دارد و مي تواند در يک لحظه با اين توانايي خود نتيجه بازي را تغيير دهد. مربيان اما خواسته ها و انتظارات خودشان را دارند ولي کاسانو همه امکانات براي نشان دادن ارزشهايش را دارد. اگر درهاي تيم ملي بر روي همه باز هستند، پس براي او هم گشوده خواهند بود. "

همه از باجو حرف مي زنند و ياد جام جهاني مي افتند: "اگر يک بازي جام جهاني باشد که بخواهم آن را دوباره بازي کنم، فينال جام جهاني 94 آمريکا مقابل برزيل است (ايتاليا درآن بازي با اشتباه باجو در نقطه پنالتي جام را به برزيل تقديم کرد) آن مسابقه بدترين کابوس من است. هنوز با خاطره تلخ آن زندگي مي کنم و مي دانم که هميشه هم اين خاطره در ذهن من باقي خواهد ماند. خودم هم نمي توانم در مورد پنالتي که اشتباه کردم توضيح دهم. من هيچ وقت پنالتي هايم را بالاي دروازه نمي زدم. آن توپ را هم مثل همه دفعات ديگر که پنالتي مي زدم، شوت کردم. آرام بودم، واقعا هيچ توضيح منطقي براي آن لحظه وجود ندارد. بعضي وقتها با خودم فکر مي کنم شايد يک نفر دروازه را پايين آورد...آماده شدن براي رسيدن به فينال يک جام جهاني چهار سال طول مي کشد و اينکه شما سرنوشت آن فينال را درپنج دقيقه در ضربات پنالتي تعيين کنيد، مثل يک قتل است. بهتر است که در جريان بازي بازنده باشيد تا در ضربات پنالتي. "

با اينکه باجو مدتها از عرصه فوتبال دور است، اما همچنان با دقت فوتبال ايتاليا را دنبال مي کند و تيمهاي ايتاليايي شرکت کننده در چمپيونزليگ را هم زير نظر دارد. درحال حاضر تنها تيمي که ازجمع سه تيم حاضر در مرحله يک هشتم پيروز شده اينتر بوده است: "بازي مقابل چلسي راحت نبود. اينتر خوب بازي کرد و طبيعي است که در بازي برگشت هم يک نتيجه مهم نياز خواهد داشت. به هرحال هر سه تيم شانس صعود به مرحله بعد را دارند. من از همه تيمهايي که درآنها بازي کرده ام، طرفداري مي کنم." فهرستي طولاني از پيراهن تيمهاي مختلف و گلهاي فراموش نشدني، از اولين مسابقه با ويچنتزا گرفته تا فيورنتينا دوست داشتني و انتقال دشوار به يوونتوس که با آن تيم به فتح جامهاي مهمي نايل شد.

باجو در پاسخ به خبرنگاراني که از او مي پرسيدند، وارث خود را در دنياي امروز فوتبال معرفي کند، پاسخ داد: "استعدادهاي بزرگي در فوتبال امروز ظهور کرده اند. مسي يکي از بزرگترين آنهاست." اما باجو معتقد است که بارزي و مالديني اولين بازيکناني هستند که شايسته دريافت توپ طلايي بوده اند و در مورد مربيان موفق کنوني نام گوارديولا، پراندلي و لئوناردو را به زبان آورد و گفت که دوست دارد تجربه اي مشابه آنها را داشته باشد. رابطه باجو با مربيانش هميشه با فراز ونشيب هاي زيادي روبرو بود.

ولي حضور آريگو ساکي در اين مراسم نشان داد که حتي اختلافهاي گذشته هم قابل حل شدن هستند. "در يک زمان طولاني اختلاف نظر ها هم مي توانند بروز کنند ولي اين لحظات قابل فراموش شدن هستند."

باجو علاقه اي به دويدن در زمين فوتبال ندارد: "من هرچه در توان داشتم تا روز آخر فوتبالم در زمين ارائه داده ام. هيچ جاي افسوسي باقي نمانده است. ايده کناره گيري از فوتبال حتي قبل از آن هم به ذهنم خطور کرده بود، براي اينکه درد مصدوميتها مرا رها نمي کردند. خيلي مواقع در پايان فصل فکر مي کردم که ديگر ادامه نمي دهم ولي بعد با جديت کار کردم."

باجو الان از حضور در جمع خانواده لذت مي برد و قبل از اينکه روي نيمکت تيمي بنشيند، از رفتار هواداران تيمها در خصوص شعارهاي نژادپرستانه انتقاد مي کند: "به هيچ وجه نژادپرستي و سوت زدن براي بازيکنان را در فوتبال نمي پذيرم. باور کردني نيست که اين ايده احمقانه در ورزشگاهها رواج پيدا کرده است."