در این ورزش؛

چاره‏ای جز خودسوزی نیست

شاید واقعه‏ای که امروز در شطرنج اتفاق نیافتاد روزی مقابل سازمان تربیت بدنی، دفتر ریاست جمهوری یا مجلس شورای اسلامی به وقوع بپیوندد تا آنجایی که صدا را توان رسیدن نیست، گیرایی دود حاصل از سوختن جان یک انسان بپیماید اما آیا چنین خواهد شد یا امروز به داد ورزشی خواهیم رسید که بهتر از روزهای پیشین نشده و همچنان در طرح‏ها و برنامه‏هایی باقی مانده که اجرای هریک سال‏ها به درازا می‏انجامد.

کد خبر: ۸۷۲۴۹

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۳۸۸ - ۱۸:۱۶

شطرنج ایران در هفته‏ای که گذشت با پدیده‏ای تازه روبرو شد که اتفاقی بی‏نظیر در ورزش کشورمان تلقی شد و آن چیزی نبود جز اقدام به خودسوزی؛ حرکتی که اگر به وقوع می‏پیوست همین میزان ادعای اخلاق نیز در جامعه ورزش کشورمان به چالش کشیده می‏شد و باید به حال ورزش ایران می‏گریست که چنین روزهایی را به خود می‏بیند اما آیا این پایان ماجرا خواهد بود وروزگاری فرا نخواهد رسید که یک چهره ورزشی خود را از اوج یک ساختمان بلندمرتبه با جاذبه زمین همراه سازد یا سوزش آتش را بر جان خسته‏اش خریدار باشد؟

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ خودسوزی یکی بدترین نمادهای اعتراضات اجتماعی محسوب می‏شود که اشخاص پس از ناامیدی از توجه اطرفیان به اعتراضاتشان و بی‏توجهی یا برخورد زننده و پس زده شدن بعد از اعتراضاتشان به آن دست می‏زنند و چون عوارض آن می‏تواند تا مرگ پیش برود، عمدتاً به عنوان راهی برای وصول هر نوع مطالبات تلقی نمی‏شود، بلکه روشی برای اعتراض به عدم دستیابی به مقصودی است که طالب خود را محق داشتنش می‏پندارد.

هنگامی که خودسوزی که میان اقسام روش‏های خودکشی نیز قرار می‏گیرد، فرجامی جز سوختن فاعل داشته باشد با لفظ اقدام به خودکشی یا اقدام خودسوزی خوانده می‏شود که تا اینجای کار در ورزش به وقوع پیوسته و شاید اگر همانگونه که بارها نسبت به اشخاصی که دست به چنین اعمالی در ملاء عام زده‏اند بی‏توجهی شده، این بار نیز چنین می‏شد و یک تن سوخته پس از خرامیدن شعله‏ها بر تن یک ورزشکار باقی می‏ماند اما خوشبختانه کار به آنجا نکشید.

با این حال باید پرسید ورزش ایران به کدامین نقطه گرایش یافته که بسترساز چنین اعمالی می‏شود و عضوی از خانواده ورزش کشوری که اخلاق اولویتش محسوب می‏شود و آن هم در رشته همچون شطرنج که فکر حرف اول را می‏زند و از هیجانات مقطعی خاص بسیاری از رشته‏های ورزشی فاصله دارد، زنگ فاجعه گوش‏ها را می‏نوازد و روح خسته هر پیشکسوت و دلسوزی را با سرخوردگی مواجه می‏سازد که یک لوح تقدیر و چند سکه اهدایی به هر مناسبت نتواند مرهمی بر آن باشد.

آیا واقعاً ورزش ایران به نقطه‏ای رسیده که انتخابی جز خودسوزی نیست و تنها چاره‏ای که برای رساندن صدای اعتراض به برخی مدیران سیاسی برای سامان بخشیدن به اوضاع این بخش از مملکت باقی مانده همین خودسوزی است و جز این هیچ در دسترس برای رساندن فریادهایی که امروز به سوز و آه مبدل شده به این تصمیم‏گیران مشاهده نمی‏شود؟ تصمیم‏گیرانی که همواره آخرین طبقات را برای اقامت برمی‏گزینند تا رساترین فریادها نیز قدرت رسیدن به کف دفاترشان را هم نداشته باشد، چه رسد به آنکه تن‏شان را بلرزاند که "ای مدیر! یک ولی نعمتت، یکی از همین مردم که دستش به هیچ جا نمی‏رسد، آمده است تا حقش را بگیرد"، چگونه برابر این رفتارها سکوت اختیار کرده‏اند و حتی کوچک‏ترین واکنشی در قبال آن انجان نداده‏اند؟

به راستی یک انسان باید به کدامین سطح برسد که حاضر شوند تنش را بسوزاند و حیثتش را حفظ کند و چرا در ام القرای اسلامی چنین اتفاقاتی می‏افتد و هیچ نشسته بر گرده قدرتی حتی بر این محمل دلفریب جابجا هم نمی‏شود و ابراز تاسفی نسبت به آنچه به وقوع پیوسته انجام نمی‏دهد؟ آیا باید حتماً تن بی‏جان یا نیمه‏جانی بر روی زمین سرد وطن نقش می‏بست تا برخی برای بازگرداندن آرامش تنی چند از این تکیه دهندگان بر گرده معشوقه‏شان را پایین می‏کشیدند یا هم‏اکنون نیز باید احساس خطر کرد و پیش از آن روحی از کالبد به کمترین بهای خارج شود، به داد این ورزشی رسید که روزگاری قرار بود مسیرش به سمت کمالی الگوساز برای جهانیان سوق پیدا کند لکن اینک به چنین روز و حالی دچار گشته است.

تا آن هنگامه که این برنامه‏های دوستان محصولی در پی داشته باشد و دیگر انگیزه‏ای برای خودکشی باقی نماند، تنها راهکار آن است که مدیران ورزشی دفاترشان را برخلاف سیاسی‏ها و اقتصادی‏ها در طبقات نخستین قرار داده و درهای اتاق‏هایشان برای همگان باز بوده و مشتاقانه پذیرای فریادهای گاه و بی‏گاه اعتراض‏آمیز اهالی ورزش باشند تا رفتارشان یادآور اشتیاق در خدمت باشد تا خودکشی برای قدرت و البته آبی نیز بر آتشی باشد که بی‏توجهی به این فریادها می‏تواند بر دامن هر دلسوز از جان گذشته ورزش بیاندازد. راستی در شش ماه اخیر اوضاع ورزش بهتر شده است؟!