ژوزه در ورطه نارسیسيسم

وقتی دوباره به همان قاب عکس نگاه می‌کنیم متوجه می‌شویم که چرا مورینیو تعدادی از آنها را کنار گذاشته، فلسفه جدیدی که او در اینتر بنا نهاده بر این اساس است که خودش می‌گوید: «زمانی که تیم را تحویل گرفتم تعدادی از بازیکنان به پایان دوره حرفه‌ای‌شان نزدیک شده بودند و ما باید به فکر جایگزینان مناسبی برای آنها مي‌بودیم و حالا این اتفاق افتاده و ما بازیکنان جوانی را در اختیار داریم».

کد خبر: ۸۷۱۳۷

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۳۸۸ - ۱۱:۲۷

در اتاق کار بپه بارسی دستیار ژوزه مورینیو قابی از دیوار آویخته شده که در آن عکس دسته‌جمعی بازیکنان و مجموعه نرآتزوری را نشان می‌دهد که به رسم یادبود قبل از شروع فصل 2009-2008 در کنار هم گرفته‌اند. وقتی به چهره خندان بازیکنان داخل قاب نگاه می‌کنید، می‌بینید که تعدادی از آنها به دستور مورینیو مجبور به کوچ از میلانو می‌شوند.

به نوشته وطن امروز و به نقل از تایمز؛ زلاتان ابراهیموویچ، بهترین گلزن فصل گذشته کالچو، آدریانو، پت ویرا و چند نفر دیگر که لبخندشان در تصویر دسته‌جمعی بی‌حرکت مانده و زمانی که مورینیو و دستیارش، 2 نفری با هم یک حساب سرانگشتی می‌اندازند، می‌بینند که 14 نفر از مجموعه اینترمیلان از بدو ورود مرد پرتغالی، جوزپه مه‌آتزا را ترک کرده‌اند و مورینیو خیلی صریح در ادامه اضافه می‌کند که 3 نفر از دستیارانش نیز به جای دیگری نقل مکان کرده‌اند.

تمام این نشانه‌ها کلید سوالاتی است که ذهن ما را درباره دارو دسته او در این فصل لیگ قهرمانان اروپا به خود مشغول کرده. این تغییر و تحولات قواره کلی پسران او را به تصویر می‌کشد. درست 12 ماه پیش بود که ژوزه در برابر صدرنشین جزیره در اروپا بازی را واگذار کرد. بله، به فوریه سال پیش نقب زدیم؛ جایی که «من‌یو» با فرگی کار اینتر را با 2 گل تمام کرد و حالا نوبت به امسال می‌رسد و باز هم تقابل با صدرنشین انگلیسی‌ها، چلسی. ولی چیزی که در اینجا حائز اهمیت می‌شود خودشیفتگی مورینیو است که می‌گوید: «ما تیم بهتری داریم و هر لحظه گامی به جلو برمی‌داریم.

برای رسیدن به این جایگاه شاکله جدیدی ساختیم و از اینکه این تغییرات انجام شده خیلی خوشحالیم. ما در حال حاضر بهترین اینتر را در اختیار داریم». آیا واقعا این بهترین اینتری است که سراغ داریم؟ بهترین از چه لحاظ؟ از لحاظ سرعت و چابکی؟

او دقیقا همین روش را در سال‌های 2004 تا 2007 در استمفوردبریج با چلسی پیاده کرد. دقیقا آخرین باری که ژوزه در «باکس نیمکت» چلسی، آبی‌های لندن را هدایت می‌کرد به بازی با فولام بازمی‌گردد، دیداری که پس از آن او با افتخار رو به خبرنگاران می‌گوید: «این همان چلسی من است».

و ما این موضوع را بار دیگر می‌توانیم در فرمت داربی میلانو از زبان او بشنویم. زمانی که اینتر فاتح داربی می‌شود، باز هم ژوزه می‌گوید: «حالا می‌توانم اینتری را تصور کنم که می‌خواستم ببینم». اما باید اضافه کنیم او تنها به تعریف و تمجید از پسران خودش و آن اثری که خلق کرده، نمی‌پردازد بلکه باز هم ژوزه پا در ورطه خود‌بزرگ‌بینی می‌گذارد و جنگ روانی جدیدی در فوریه امسال به پا می‌کند. نخستین هدف، ناپولی است.

او رئیس این باشگاه، آئورلیو دی لائورنتیس که در کار تولید فیلم‌های سینمایی فعالیت دارد را اینگونه خطاب می‌کند:‌ «او نمی‌توانست مرا به خدمت بگیرد شاید هم دوست داشت تا در یکی از فیلم‌هایش از من استفاده کند!» و از سوی دیگر یوونتوسی‌ها را به «پانتومیم»بازهای بدذات تعبیر می‌کند که داوران لطف فراوانی به آنها دارند، او با حرف‌های نیشدارش اینگونه داوران را به حمایت از بیانکونری متهم می‌کند: «آیا تنها برای یک باشگاه پنالتی محدوده 25 متری محوطه جریمه وجود دارد؟»

مورینیو اعتقاد دارد داوران با یوونتوس بیش از حد مهربانند و در مقابل، بازیکنان او بی‌دلیل در هر بازی کلکسیونی از کارت‌های زرد و قرمز را دریافت می‌کنند اما از سوی دیگر روبرتو بتگا، مدیر اجرایی یووه به ژوزه می‌گوید که در کارهایی که به او مربوط نیست دخالت نکند و سرش به كار تیم خودش باشد.